Σκηνοθεσια: Luca Guadagnino
Παίζουν: Armie Hammer, Timothée Chalamet, Michael Stuhlbarg
9Overall Score

Βόρεια Ιταλία, καλοκαίρι του 1983. Ο 17χρονος Elio (Timothee Chalamet) νιώθει για πρώτη φορά τι σημαίνει έρωτας όταν αντικρίζει τον 26χρονο Oliver (Armie Hammer),μεταπτυχιακό φοιτητή και συνεργάτη του πατέρα του(Michael Stuhlbarg), που έρχεται να μείνει με την οικογένεια στο εξοχικό της για παραθέριση αλλά και για να βοηθήσει στην έρευνα του τελευταίου. Το διάστημα που θα περάσουν μαζί ο Elio με τον Oliver θα είναι καθοριστικό και για τους δύο, καθώς ο έφηβος θα ωριμάσει συναισθηματικά και ο Αμερικανό θα αποκτήσει μια ανάμνηση ζωής…Βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Andre Aciman, το CMBYN είναι ένα αισθηματικό δράμα/gay ρομάντζο. Αν η Julie Andrews στροβιλιζόταν στα βουνά και τα λαγκάδια της Αυστρίας με τη «Μελωδία της ευτυχίας», ο Armie και ο Timothee χορεύουν έξαλλα με italodisco χιτάκια σε αυτοσχέδιες – και μη -disco, σε πλατείες και καμπαναριά. Τη μέρα ποδηλατάδες και μπάνιο στο ποτάμι και το βράδυ ξεφάντωμα με χορό και ποτά χωρίς να υπάρχει αύριο. Η φύση που απολαμβάνουμε στο film είναι γεμάτη μυρωδιές χρώματα και ήχους που όλοι οι μεσογειακοί λαοί έχουμε γευτεί λίγο-πολύ.Τα αγόρια έχουν μοναδική χημεία που δεν κρύβεται από την αρχή ακόμη της γνωριμίας τους,όταν η κόντρα ανάμεσά τους ήταν ο τρόπος να πλησιάσει ο ένας τον άλλον.

Ο Hammer ξανθός , ψηλός, all American guy και ο Chalamet μελαχρινός, ψηλόλιγνος, δημιουργούν το απόλυτο ζευγάρι που βιώνει την απογοήτευση, τη ζήλια, αλλά και τη μελαγχολία και τη θλίψη για το φινάλε μιας σχέσης που ήταν προδιαγεγραμμένη να τελειώσει στην καλύτερή της στιγμή. Τα κορίτσια της παρέας, που βάζουν σε δεύτερη μοίρα τα δικά τους αισθήματα για να βγουν μπροστά των αγοριών που ήταν περισσότερο έντονα, η μητέρα (Amira Casar) που καπνίζει ομολογουμένως πολύ περίεργα, αλλά τα βλέμματα που ρίχνει σε όλη την ταινία κρύβουν την αγωνία για το wellbeing του μονάκριβου γιου και τέλος ο πατέρας με τον συγκινητικά υπέροχο μονόλογο του στο φινάλε του film είναι αυτά που μένουν μετά τους τίτλους τέλους μαζί με τα δάκρυα του Elio. Με μερικές φράσεις ο πατέρας λυτρώνει τον γιο από τις ενοχές και αποκαλύπτει πράγματα που ίσως όλοι έχουμε σκεφτεί κάποια στιγμή της ζωής μας, αλλά κανείς δεν έχει το θάρρος να τα πει.Στα αρνητικά θα πω απλά για μια μικρή κοιλιά που κάνει ο ρυθμός της ταινίας σε ένα σημείο λίγο πριν τα μισά και για ένα λάθος στο μοντάζ στη σκηνή του πρωινού, όπου ο Elio αλείφει και τυλίγει/ξετυλίγει μπρος – πίσω μια κρέπα, καθώς παρακολουθούμε τον διάλογο πατέρα-Oliver.

Καλύτερο φινάλε δεν θα μπορούσε να έχει μια τόσο αισθαντική ταινία.