Σκηνοθεσια: Michael Cuesta
Παίζουν: Dylan O'Brien, Michael Keaton, Sanaa Lathan
7Overall Score

Ο Mitch Rapp (Dylan O’Brien) έχοντας ζήσει δύο τραγωδίες στη ζωή του (έχασε τους γονείς του σε αυτοκινητικό δυστύχημα και αρκετά χρόνια μετά την κοπέλα του σε τρομοκρατική επίθεση που έλαβε χώρα στο θέρετρο όπου έκαναν διακοπές), αποφασίζει πως ο μόνος δρόμος που του μένει να ακολουθήσει είναι αυτός της εκδίκησης (και όπου βγάλει). Ξεκινά λοιπόν ένα ταξίδι (κυριολεκτικά και μεταφορικά) για να βρει και να σκοτώσει τον επικεφαλής της οργάνωσης που ανέλαβε την ευθύνη για το χτύπημα στην Ibiza, εκεί όπου βρισκόταν με την Katrina, στην οποία είχε κάνει πρόταση γάμου δευτερόλεπτα πριν πέσει νεκρή από τα πυρά των τρομοκρατών. Η CIA όμως τον έχει εντοπίσει από νωρίς (με έναν τρόπο μυστήριο, μόνο στην τουαλέτα του δεν έχουν βάλει κάμερες) και λίγο πριν πετύχει τον στόχο του τον στρατολογεί σε μια μυστική οργάνωση εκτελεστών. Το πάθος και η οργή του Mitch είναι σπάνια και ιδανικά προσόντα για μια τέτοια θέση, όπως αναφέρει η επικεφαλής του προγράμματος Irene Kennedy (Sanaa Lathan), δυστυχώς όμως η ανυπακοή του στις εντολές λόγω ακριβώς αυτών των δύο στοιχείων μπορεί να καταστρέψει και μια αποστολή, όπως γρήγορα αντιλαμβάνεται ο εκπαιδευτής και εμπνευστής του προγράμματος, Stan Hurley (Michael Keaton).

Στον πυρήνα του film υπάρχει μια αντίφαση: Από τη μια το σενάριο έχει ως κεντρική ιδέα πως η επιθυμία για εκδίκηση δηλητηριάζει την ψυχή του ανθρώπου και ότι η βία δεν αποτελεί λύση για κανένα θέμα, κι από την άλλη ο σκηνοθέτης Michael Cuesta μας δίνει μερικές από τις πιο ευφάνταστες σκηνές δράσης, με τους πρωταγωνιστές να εξολοθρεύουν τους «κακούς» με όλων των ειδών τα όπλα, τα μαχαίρια, τα χέρια τους, να τους χτυπάνε με αυτοκίνητα, μηχανές, φορτηγά και να χρησιμοποιούν οικιακές συσκευές με τρόπους που ο κατασκευαστής ούτε να φανταστεί δεν θα μπορούσε. Εκτός αν η παραγωγός εταιρεία μας λέει ψέματα και ο στόχος της ταινίας ήταν το ξεδιάντροπο προμοτάρισμα της ιδέας της εκδίκησης.Το film είναι γεμάτο πυροβολισμούς, αίμα (κάποιες δολοφονίες αγγίζουν τα όρια του splatter), άφθονο ξύλο, εξωτερικά γυρίσματα σε προορισμούς της Ανατολής κυρίως (λόγω των μεσανατολικών τρομοκρατικών οργανώσεων) και ένα πρωταγωνιστικό κουαρτέτο που εκτελεί άψογα αυτό που του ανάθεσαν: Ο Dylan O’Brian είναι ο σιωπηλός εκτελεστής που ακόμη είναι ελαφρώς rough around the edges αλλά κάνει καλά τη δουλειά του και κυρίως δεν ηρεμεί αν δεν φέρει εις πέρας την αποστολή του. Ο Keaton ως μέντορας – εκπαιδευτής στο πρώτο μέρος δεν χαρίζεται στον O’Brian, αλλά φροντίζει να τον προετοιμάσει για τα χειρότερα, κι έτσι ενώ στον θεατή φαίνεται ψυχρός και ίσως ενοχλητικά αποστασιoποιημένος, στο τέλος τον παίρνει με το μέρος του, καθώς αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να γίνει ο Mitch το σωστό εκτελεστικό όργανο (κυριολεκτικά και μεταφορικά, και πάλι). Η Sanaa Lathan είναι η μητρική φιγούρα στο πλευρό του Mitch, η οποία σε όλη τη διάρκεια της ταινίας τον αποκαλεί με το μικρό του, ενώ όλοι οι υπόλοιποι με το επίθετο. Του συγχωρεί τα πάντα με οποιοδήποτε κόστος και τον αγαπά τόσο ώστε να ανησυχεί για το αν θα γυρίσει ασφαλής από την αποστολή. Τέλος, η συνάδελφος undercover εκτελέστρια Annika (Shiva Negar) καλύπτει τα νώτα του Mitch παρά την προσωπική της agenda και ενώ υπάρχει εμφανής χημεία μεταξύ τους, ευτυχώς ο Cuesta δεν τους έμπλεξε σε κάποιο (αναλώσιμο) ειδύλλιο, καθώς αυτό θα ακύρωνε το πρωταρχικό κίνητρο του Mitch, την εκδίκηση, δηλαδή, για τον θάνατο της κοπέλας του. Στον ρόλο του Ghost, ο Taylor Kitsch, ο πρώτος εκτελεστής που πέρασε από την εκπαίδευση του Hurley (Keaton) και ο οποίος στράφηκε εναντίον του για προσωπικούς λόγους.

Η σκηνοθεσία είναι σωστή για μια ταινία με τόσο έντονους ρυθμούς και δεν ζαλίζει τον θεατή με άσκοπη κίνηση της κάμερας, λούμπα στην οποία πέφτουν πολλοί σκηνοθέτες στην προσπάθειά τους να αυξήσουν τους παλμούς του θεατή. Υπάρχουν καλοφτιαγμένα και σχετικά πρωτότυπα εφέ εκεί που χρειάζεται (στο εντυπωσιακό – για το είδος της ταινίας – φινάλε) χωρίς να τη βαραίνουν και γενικά είναι ένα film λιγότερο «Mission Imposible» και περισσότερο «Bourne» με ένα touch splatter, χωρίς όμως να φτάνει το δεύτερο σε κανέναν τομέα. Ψυχαγωγική, με αγωνία, ανατροπές και πολύ πιστολίδι, ιδανική επιλογή για μια βραδιά στον κινηματογράφο μακριά από πιτσιρικοφάγους clowns και κόκκινα μπαλόνια…