Σκηνοθεσια: Andy Muschietti
Παίζουν: Bill Skarsgård, Jaeden Lieberher, Finn Wolfhard
8Overall Score

Η μίνι σειρά «Το Αυτό» του 1990 ήταν η πρώτη επαφή με θρίλερ τρόμου για τη γενιά των ανθρώπων που πλέον βρίσκονται στα μισά της τρίτης δεκαετίας της ζωής τους. Ο Tim Curry προσωποποίησε άψογα τη σκέψη του Steven King ότι ο τρόμος των παιδιών θα μπορούσε να έχει τη μορφή ενός clown. Στα 192 λεπτά που διαρκούν συνολικά τα δύο επεισόδια της original μεταφοράς, είναι πολλές οι σκηνές που έχουν στοιχειώσει όσα πιτσιρίκια το είχαν δει: η εμφάνιση του Pennywise στα ντους του σχολείου, πίσω από τα απλωμένα σεντόνια στην αυλή του σπιτιού, η σκηνή στη βιβλιοθήκη με τα μπαλόνια που σκάνε και γεμίζουν αίμα τους πάντες, το φλιτζανάκι του τσαγιού γεμάτο αίμα στο πατρικό της ενήλικης Beverly και η λίστα δεν τελειώνει. Δυστυχώς όμως τα χρόνια έχουν περάσει και η πλειονότητα των τότε τρομοκρατημένων παιδιών-θεατών και σημερινών ενηλίκων έχει κρατήσει μόνο τα καλά της τηλεοπτικής μεταφοράς, θέτοντας τον πήχη ψηλά εξαιτίας μιας μίξης νοσταλγίας, επιλεκτικής μνήμης και της τεράστιας συμβολής του Curry ως ενός από τα πιο τρομακτικά πλάσματα στην ιστορία του κινηματογράφου.

Ο Andy Muschietti δίνει μια νέα ματιά στο μυθιστόρημα, δημιουργώντας ένα film – φόρο τιμής στο «Stand by Me» του Rob Reiner με πολλές πινελιές καθαρού τρόμου, αμέτρητα jump scares και κάποια gore στοιχεία. Κάθε εμφάνιση του Pennywise είναι ανατριχιαστική και απότομη. Συνεπώς έχουμε άφθονα τρομάγματα συνοδευόμενα από ανατριχίλες. Αυτό όμως μόνο στην περίπτωση που ο θεατής αφεθεί να τον παρασύρει η ταινία στον κόσμο της και όχι φοβούμενος μην γίνει ο περίγελος της παρέας του (εξαιτίας του τρόμου που μπορεί να νιώσει) μείνει σφιγμένος και γελάει/μιλάει με τον διπλανό του ή χαζεύει στο κινητό και στην τελική καταστρέψει την ταινία και για τους γύρω του. Αυτός ο θεατής θα βγει από την αίθουσα και θα πει ότι το φιλμ ήταν χάλια, δεν τρόμαξε, και γενικά πέρασε και δεν τον άγγιξε. Και αυτοί οι θεατές είναι πλέον η μάστιγα των αιθουσών που παίζουν θρίλερ/ταινίες τρόμου.Anyways, o Muschetti δίνει έμφαση στο bullying που υφίσταντο οι πρωταγωνιστές ως παιδιά, δειγματίζοντας πολλά είδη εκφοβισμού μέσα σε μια παρέα: bullying για το πάχος, το χρώμα, τη διάπλαση, τη θρησκεία και αυτούσια σεξουαλική κακοποίηση, ανοίγοντας μια βεντάλια επιλογών για τον θεατή ώστε να ταυτιστεί με κάποιον από τους πρωταγωνιστές. Σκιαγραφεί τους χαρακτήρες στη χειρότερη μορφή τους, σε μια επαρχιακή μικρή πόλη όπου φαινομενικά υπάρχουν ελάχιστες «σωστές» οικογένειες (οι περισσότερες είναι μονογονεϊκές και άκρως προβληματικές) και τα πιτσιρίκια είναι εγκλωβισμένα στο περιβάλλον αυτό, αναγκασμένα να ωριμάσουν γρηγορότερα απ’ ό,τι θα έπρεπε, μιας και κάθε μέρα έχουν να αντιμετωπίσουν τα ίδια προβλήματα χωρίς να διαφαίνεται κάποια λύση στο μέλλον. Το να εξολοθρεύσουν τη συνεχόμενη απειλή και να σταματήσουν τις εξαφανίσεις παιδιών είναι μια μορφή έκφρασης της αγανάκτησής τους προς όλους όσοι τα κακοποιούν και γι’ αυτό στην πορεία προς την εξόντωση του Pennywise λύνουν και όλα τα υπόλοιπα τέτοιου τύπου προβλήματα που έχει το καθένα τους.Δυστυχώς από το film λείπει η ατμόσφαιρα, κάτι που χαρακτήριζε τη mini σειρά (και ισορροπούσε τα κακά γραφικά του δευτέρου μέρους), οι ερμηνείες όμως των πιτσιρικιών είναι εξαιρετικές. Ο Jaeden Lieberher (αξέχαστος στο «Midnight Stranger») ως o τραυλός Bill, ο Jeremy Ray Taylor είναι o γλυκύτατος Ben που ερωτεύεται χωρίς ανταπόκριση την Bev (Sophia Lillis), εκείνη, σαν μικρογραφία της Kristen Wiig με υπέροχο χαμόγελο και απίστευτα θλιμμένα γαλάζια μάτια βάζει τον θεατή στο πνιγηρό περιβάλλον της ενδοοικογενειακής βίας, ο Finn Wolfhard γνωστός από το τηλεοπτικό «Stranger Things» ως υπερσεξουαλικός στα λόγια μόνο Richie, ο Chosen Jacobs ως ο συνεσταλμένος Mike που νιώθει περιθωριοποιημένος γιατί έτσι του έχουν πει, ο Jack Dylan Grazer ως ασθενής του συνδρόμου Munchausen by proxy Eddie και τέλος ο Wyatt Olef ως ο ελαφρώς άχρωμος Stanley που εγκλωβίζεται στα πρέπει μιας θρησκείας.

Ο Bill Skarsgård είναι τρομακτικός ως «Pennywise, the dancing clown» αλλά δεν φτάνει τον Tim Curry, παρ´ ότι έχει πάρει την έγκριση και του ίδιου του Steven King. Έχει γίνει όμως καλύτερη χρήση της τεχνολογίας για να εμπλουτιστεί η τρομακτική clown experience του θεατή. Τα μάτια του λάμπουν στο σκοτάδι ρεαλιστικά (όχι σαν LEDάκια αυτοκινήτου), γυαλίζουν σαν χάντρες, αλλάζουν χρώμα (όταν μιλά στον Georgie στην αρχή της ταινίας γίνονται πράσινα σαν της μητέρας του μικρού) και η φιγούρα του έχει πλαστικότητα στις κινήσεις, κάτι που ο Curry δεν είχε.

Γενικά, είναι ένα οικογενειακό δράμα με χοντρές πινελιές τρόμου που δεν έρχεται για να αντικαταστήσει κάτι (το παλιό «IT» είναι κλασικό και τίποτε δεν πρόκειται να μειώσει τη δύναμή του να τρομάζει), αλλά για να περάσει πολλά μηνύματα περί bullying και να δώσει μια νέα πνοή στον τρόμο που μπορεί να πάρει όποια μορφή έχουμε στο μυαλό μας.