Σκηνοθεσια: Vittorio De Sica
Παίζουν: Gregory Peck, John Megna, Frank Overton
9.2Overall Score

Η ιστορία αφηγείται την ενηλικίωση 3 παιδιών, εστιάζοντας στην εξάχρονη Σκάουτ. Παρακολουθεί μέσα από τα μάτια του αθώου κοριτσιού τον τρόπο που αντιλαμβάνεται εκείνο την καλοσύνη και την κακία του κόσμου. Ο Μάλιγκαν εικονογραφεί την μικρή επαρχιακή πόλη του Νότου στην οποία τοποθετείται η δράση, σαν μια παρηκμασμένη πόλη, γεμάτη σκονισμένους δρόμους, ξεχαρβαλωμένους φράχτες πάνω στους οποίους σκαρφαλώνουν κληματαριές, στηριγμένες σε τοιχάκια από κόκκινο τούβλο, μπροστινές βεράντες , κουνιστές πολυθρόνες και ψάθινα καπελάκια. Η Σκάουτ και ο αδελφός της, ζουν μαζί με τον χήρο πατέρα τους Άτικους και την Καλπουρνία, τη μαύρη υπηρέτριά τους. Ο Ντιλ, νιόφερτος φίλος τους, διαθέτει μικροκαμωμένο σώμα, εξεζητημένο λεξιλόγιο και μια αξιοθαύμαστη λατρεία για τον Τρούμαν Καπότε. Καθώς ο Άτικους ξεκινά κάθε πρωί για το Δικηγορικό του Γραφείο στο κέντρο, τα παιδιά περνάνε τις ζεστές και τεμπέλικες καλοκαιρινές μέρες παίζοντας ώρες ατελείωτες.

Τότε συμβαίνει ένα γεγονός που ανατρέπει βίαια την καθημερινότητα των ηρώων μας. Ο Δικαστής αναθέτει αυτεπάγγελτα στον Άτικους, την υπεράσπιση ενός νεαρού μαύρου που αντιμετωπίζει την κατηγορία ότι βίασε ένα κορίτσι. Ο Άτικους  αναλαμβάνει την υπόθεση σκοπευοντας να αποκαλύψει την αλήθεια. Η κοινότητα όμως έχει τις διαφωνίες της. Θεωρεί απλά απαράδεκτο το να θεωρείται αθώος (ακόμη κι ως την απόδειξη του αντιθέτου) ένας έγχρωμος. Μια ομάδα κατοίκων με μπροστάρη  τον πατέρα του «θύματος»  τρομοκρατούν όχι μόνο τον Άτικους αλλά και τα ανήλικα παιδιά του. Εκείνος όμως δεν κάμπτεται. Με απίστευτο θάρρος και έχοντας μοναδικό γνώμονα το Δίκαιο προχωρά στην ουσιαστική υπεράσπιση του νεαρού έχοντας όμως δυστυχώς την αίσθηση πως αγορεύει μπροστά σε δικαστήριο κουφών!

Η ταινία έκανε μεγάλη επιτυχία και συγκέντρωσε δεκάδες τιμητικές διακρίσεις. Προτάθηκε για 8 Όσκαρ μεταξύ των οποίων Καλύτερης Ταινίας και Καλύτερης Σκηνοθεσίας ενώ κέρδισε τα τρία από αυτά: Α’ Ανδρικού Ρόλου, Διασκευασμένου Σεναρίου και Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης! Ο Γκρέγκορι Πεκ δίνοντας μια μνημειώδη ερμηνεία στην αγόρευσή του Άτικους στο δικαστήριο, κατέκτησε το Όσκαρ και τη Χρυσή Σφαίρα Α’ Ανδρικού Ρόλου, καθώς και το Βραβείο Νταβίντ Ντι Ντονατέλο.

ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ: Όπως χαρακτηριστικά είπε για την ταινία ο αλησμόνητος κριτικός Ρότζερ Έμπερτ πρόκειται για μια χρονοκάψουλα στην οποία έχουν διαφυλαχθεί ακέραιες οι ελπίδες και τα συναισθήματα που έτρεφε για το μέλλον, όχι μόνον η Αμερική, αλλά η ανθρωπότητα ολόκληρη τα πρώτα χρόνια μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μη ξεχνάμε πως η ταινία πρωτοπροβλήθηκε ένα χρόνο σχεδόν πριν την άνανδρη δολοφονία του Τζον Κένεντι. Ανενόχλητος και κυρίαρχος ο ρατσισμός έδειχνε απροκάλυπτα τα δόντια του, αν και ακόμη ζούσαν ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ο Μάλκολμ Χ και ο Μπομπ Κένεντι. Το συνεχώς ογκούμενο κύμα για τα ανθρώπινα δικαιώματα που οργάνωσε τεράστιες διαδηλώσεις και έδειξε μια ακατανίκητη δυναμική, παρ’ όλες τις σκληρές διώξεις και την βίαιη καταστολή κατάφερε μια σειρά από νομικά αλλά κυρίως ηθικά πλήγματα στο καθεστώς του ρατσισμού. Και πέτυχε να κρατήσει αναμμένη μια σπίθα ελπίδας στις σκοτεινιασμένες από απελπισία καρδιές των καταπιεσμένων πολιτών β’ κατηγορίας, για ένα καλύτερο αύριο.

TO BIBΛΙΟ: Τότε έρχεται το πολυδιαβασμένο βιβλίο της Χάρπερ Λι «Όταν Σκοτώνουν τα Κοτσύφια» (To Kill a Mockingbird) που βραβεύτηκε με Πούλιτζερ και αναδείχθηκε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα ως ένα από τα πλέον αγαπημένα μυθιστορήματα της αμερικανικής λογοτεχνίας. Η Λι περιγράφει με καίριο και συγκινητικό τρόπο τις προκαταλήψεις, την ανισότητα, το ρατσισμό και το φοβερό κλίμα τρομοκρατίας κατά των έγχρωμων κατοίκων της χώρας. Η Λι όπως είχε δηλώσει η ίδια σε κάποια της συνέντευξη, εμπνεύστηκε το θέμα του βιβλίου από ένα παρόμοιο περιστατικό που είχε βιώσει η ίδια στην μικρή επαρχιακή πόλη καταγωγής της. Το ευπώλητο μυθιστόρημα της Λι, ευτύχησε να καταξιωθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να γίνει μάθημα σε πολλά Πανεπιστήμια των Η.Π.Α.

Η ΤΑΙΝΙΑ: Η σκηνοθεσία του Ρόμπερτ Μάλιγκαν φωτίζει επιδέξια κάθε ουσιώδη λεπτομέρεια του δράματος πετυχαίνοντας να κάνει ακόμη και την πιο δύσκολη και στατική σκηνή της ταινίας, πραγματικά συναρπαστική. Η σκηνή της Δίκης πραγματικά έχει γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία του σινεμά, μια και ξυπνά στον θεατή μια σειρά συναισθημάτων οδηγώντας τον αβίαστα στην προσωπική του ετυμηγορία: Αιώνια καταδίκη του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας!

Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΡΟΜΠΕΡΤ ΠΑΤΡΙΚ ΜΑΛΙΓΚΑΝ: Γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου1925 στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης και απεβίωσε από καρδιακή προσβολή την 20 Δεκεμβρίου 2008 στο Λάιμ του Κονέκτικατ. Σπούδασε δημοσιογραφία και λογοτεχνία αλλά πολύ νέος έπιασε δουλειά σαν αρχάριος τεχνικός στα studio του CBS. Γρήγορα ανάδειξε το ταλέντο του και κέρδισε αρκετά Βραβεία ΕΜΜΥ για τηλεταινίες και σειρές που σκηνοθέτησε. Στον Πόλεμο υπηρέτησε στον Ραδιοφωνικό Σταθμό του Σώματος Πεζοναυτών. Στη δεκαετία του 50 έκανε το μεγάλο βήμα στο σινεμά. Σκηνοθέτησε 5 ηθοποιούς σε ερμηνείες που προτάθηκαν για Όσκαρ (Γκρέγκορι Πεκ, Μαίρη Μπανταμ, Νάταλι Γουντ, Ρουθ Γκόρντον και Έλεν Μπέρστιν). Τα περισσότερα φιλμ του είχαν σαν θέμα νέους που ωριμάζοντας βρίσκουν τη θέση τους στον κόσμο ή επαναστατούν κατά της αδικίας.