Ο άρτι αποφυλακισθείς Shadow Moon (Ricky Whittle) βρίσκεται σε σύγχυση από τον τραγικό θάνατο της γυναίκας του, όταν συναντά τον μυστηριώδη Mr. Wednesday (Ian McShane). Μαζί θα εμπλακούν σε μια σειρά από υπερφυσικές περιπέτειες που θα κάνουν το  Shadow να αναθεωρήσει τον τρόπο που βλέπει τη ζωή και τον κόσμο.

Με αυτή την πλοκή μας συστήθηκε το “American Gods”, μια σειρά βασισμένη στο ομότιτλο, βραβευμένο μυθιστόρημα του Neil Gaiman. Οι Bryan Fuller και Michael Green ανέλαβαν τη δημιουργία του 1ου κύκλου που αποτελείται από οκτώ επεισόδια και ολοκληρώθηκε πριν από ένα μήνα. Το “American Gods”  είχε θετική απήχηση και δημιούργησε μεγάλο ντόρο ενώ έχει ήδη ανανεωθεί για 2η season.

Βλέποντάς το όμως δυσκολεύτηκα να καταλάβω το γιατί. Δεν είναι ότι πρόκειται για μια κακή σειρά αλλά σίγουρα δεν αντανακλά τη “βαβούρα” που έχει προκαλέσει. Παρά το ενδιαφέρον concept της που αναμειγνύει θεούς με ανθρώπους, μυθολογία με τεχνολογία και παλιό με καινούριο, η  1η season καταφέρνει να πλατειάσει. Πιο συγκεκριμένα η πλοκή της τεντώνεται για να καλύψει τα επεισόδια του 1ου κύκλου και ενώ έχει αποκαλύψει ή υποδείξει τα βασικότερα “key plots” της σχεδόν από τα μισά, συνεχίζει να ανακατεύει την “τράπουλα” των θεών και των ανθρώπων κουράζοντας το θεατή.

Σε αυτό το feeling της κόπωσης έρχεται να συνεισφέρει και η έντονη σκηνοθεσία της σειράς. Μια σκηνοθεσία, γεμάτη από γλαφυρές εικόνες και λεπτομερείς, που στην αρχή ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα αλλά από ένα σημείο και μετά γίνεται σαν αυτοσκοπός με αποτέλεσμα να χάνει το νόημα της. Το ίδιο συμβαίνει και με τη μουσική της, που αν την κοιτάξεις ανεξάρτητα αποτελεί ένα δυνατό soundtrack αλλά όταν την ακούς μέσα στη σειρά σε πολλά σημεία μοιάζει αναίτια  πομπώδης και αποπροσανατολιστική.

Από πλευράς casting ξεχωρίζει ο εξαιρετικός Ian McShane, o πολύ καλός Chris Obi ως “Anubis”, και ο άκρως διασκεδαστικός Pablo Schreiber ( γνωστός μας και ως “Pornstache” από το “Orange Is the New Black”) που υποδύεται ένα ξωτικό. Από την άλλη έχουμε το Ricky Whittle που οριακά πείθει, αλλά θα δώσω στο ρόλο του Shadow το “benefit of the doubt”, μιας και ο χαρακτήρας δεν έχει ξεδιπλωθεί πλήρως ακόμα.Παρότι δεν ανυπομονώ για τη 2η season του “American Gods”, δεν το ξεγράφω κιόλας. Ο λόγος είναι οι σποραδικές “αναλαμπές” της σειράς, στις οποίες μέσα από τη μυθοπλασία της καταφέρνει να θίξει με ξεχωριστό τρόπο ζητήματα ρατσισμού, τεχνοκρατίας, μαζικοποίησης και προπαγάνδας. Χωρίς αυτές τις “αναλαμπές”, το “American Gods” θα έμοιαζε εξ ’ολοκλήρου με ένα “πυροτέχνημα”. Εντυπωσιακό, θορυβώδες, πολύχρωμο αλλά φευγαλέο και ανούσιο.