Σκηνοθεσια: James Ponsoldt
Παίζουν: Emma Watson, Tom Hanks, John Boyega
3.4Overall Score

Νεαρή πιάνει δουλειά στο Τμήμα Εξυπηρέτησης Πελατών μεγάλης πολυεθνικής εταιρείας πληροφορικής και υπηρεσιών με σκοπό να βοηθήσει την οικογένειά της που τα βγάζει δύσκολα πέρα, καθώς η υγεία του πατέρα της είναι σε κακή κατάσταση. Χωρίς όμως να το καταλάβει (και χωρίς να λάβει κάποια χρήσιμη πληροφορία από τη φίλη της που τη συστήνει γι’ αυτήν τη θέση) η Mae μπαίνει όλο και πιο βαθιά στο σύστημα της εταιρείας που μόνο υπέρ του χρήστη δεν μπορεί να είναι.

Η ταινία θα μπορούσε να εξελιχθεί σε πολύ καλή περιπέτεια/remake του «The Net», όπου πρωταγωνιστούσε η Sandra Bullock. Αντί αυτού, ο James Ponsoldt που υπογράφει τη σκηνοθεσία (αλλά και το σενάριο με τον Dave Eggers) προτίμησε να μας μπουκώσει με τεχνολογικές φλυαρίες και να αφήσει τεράστια κενά στο σενάριο για να παίρνουν αέρα οι θεατές. Οι χαρακτήρες είναι μονοδιάστατοι, αφελείς ως εκεί που δεν πάει, ενώ όλοι είναι σαν να έχουν παραδώσει την ύπαρξή τους στις επιθυμίες του επεξεργαστή του κινητού τους. Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες μοιάζουν το λιγότερο υπνωτισμένοι/Stepford wives, ενώ οι μόνοι που φαίνεται να σκέφτονται είναι οι «κακοί» της υπόθεσης, καρικατούρες των δύο Steves (Jobs και Wozniak).

Η Emma Watson δίνει μια νερόβραστη ερμηνεία ενός χαρακτήρα που δεν θα μπορούσε να επιβιώσει στην κοινωνία του 2017, ο Tom Hanks προσπαθεί να μας πείσει πως είναι ένα διπρόσωπο πλάσμα που προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τη βλακεία του κόσμου παρουσιάζοντάς του μόνο τη θετική πλευρά των πραγμάτων αλλά δεν τον βοηθά το σενάριο και η Annie της Karen Gillan (Nebula στο Guardians of the Galaxy) λειτουργεί εντελώς αψυχολόγητα ως Circle Fan Girl που κάνει στροφή 180 μοιρών, κάτι που την εμποδίζει να έχει και την οποιαδήποτε επαφή με το σαπούνι.

Με τα γραφικά να είναι on flick και τα σκηνικά να εντυπωσιάζουν σώζεται κάπως η κατάσταση (το circle campus αποτελεί άμεση αναφορά στα κεντρικά της Apple στο Cupertino, μέρος των οποίων δεν έχει ολοκληρωθεί αλλά φέρνουν σε κάτι μεταξύ ιπτάμενου δίσκου και του chakram της Xena, της warrior princess) όσον αφορά το αισθητικό κομμάτι, χωρίς όμως να αρκούν για να μας σώσουν από την κοιλιά στη μέση της ταινίας και τους δευτερεύοντες χαρακτήρες που εμφανίζονται μόνο για να εξαφανιστούν λίγο αργότερα.

Με την πλοκή να είναι παιδαριώδης, τις ερμηνείες στον αυτόματο πιλότο και την υπερπροσπάθεια για εντυπωσιασμό να δημιουργεί τεράστια κενά στη ροή της ιστορίας, το «The Circle» αποτυγχάνει να δημιουργήσει μια κλειστοφοβική στον πυρήνα της περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας και τελικά μας δίνει μια καρικατούρα ντοκιμαντέρ του 1980 για το πώς θα μπορούσε να είναι ο κόσμος του μέλλοντος.