Σκηνοθεσια: Gennaro Nunziante
Παίζουν: Checco Zalone, Nabiha Akkari, Ivano Marescotti
4Overall Score

Κάθε καλοκαίρι οι διανομείς μάλλον το έχουν τάμα να φέρνουν κι από μια ταινία του Checco Zalone στις θερινές αίθουσες χωρίς απολύτως κανέναν λόγο. Πέρυσι είχαμε το «Quo Vado», παραγωγής 2015, φέτος έχουμε το «Che Bella Giornata» παραγωγής 2011 (!!!). Καταλαβαίνεις. Τόση η απόγνωση να έχουμε ταινία του Checco (κατά κόσμον Luca Medici), που ανοίξαμε τα μπαούλα της Medusa Film.

Ο Checco λοιπόν σε αυτήν την ταινία είναι security σε επαρχιακή ντισκοτέκ, έχοντας όνειρο ζωής να γίνει αστυνομικός. Όχι όμως για το καμάρι της στολής ούτε για να προσφέρει στην κοινωνία, αλλά για όλες τις παροχές του Δημοσίου, κι όταν λέμε παροχές εννοούμε και το κλέψιμο από τα κατασχεμένα αντικείμενα και τη δωροδοκία. ΦΥΣΙΚΑ και αποτυγχάνει να μπει στην αστυνομία – τρεις φορές μάλιστα (εκεί μπαίνουν με συνέντευξη μάλλον και όχι με Πανελλαδικές) – και τελικά καταλήγει να φυλάει ένα αγαλμα της Παναγίας στον καθεδρικό Duomo του Μιλάνου. Μέσα σε όλον τον χαμό που προκαλεί, γνωρίζει μια μυστηριώδη μελαψή κορασίδα, τη Farah (Nabira Akkari), η οποία δείχνει πολύ έντονο ενδιαφέρον για τα εκθέματα του μουσείου αλλά και για τον Checco τον ίδιο, κάτι που από μόνο του φαίνεται ύποπτο. Όντως έχει γοητευτεί από τον αντιπαθέστατο και εγωπαθή Zalone ή απλά θέλει να καλύψει κάτι;

Η ταινία αυτή άνοιξε το 2011 σε 850 αίθουσες και συγκέντρωσε 19 εκατομμύρια ευρώ στις πέντε πρώτες ημέρες. Αυτά προφανώς συνέβησαν εντός Ιταλίας, καθώς δημιουργήθηκε κυρίως για εσωτερική κατανάλωση, γι’ αυτό και πολλά από τα αστεία βασίζονται στα στερεότυπα χαρακτήρων του ιταλικού Βορρά και του Νότου. Ως κύριο θέμα έχει την άγνοια των Ιταλών για την αραβική κουλτούρα και παράλληλα παίζει το θέμα της τρομοκρατίας, οπότε ένα κι ένα κάνουν δύο, κι εσείς καταλάβατε πού το πάει πάνω – κάτω.

Για τον Zalone δεν έχω να πω πολλά, είναι μάλλον ο αντίστοιχος Σεφερλής της Ιταλίας αλλά στο πιο αντιπαθητικό. Εγωπάθεια, άγνοια κινδύνου, πλήρης ανικανότητα και μεγαλομανία είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του Checco, που κρέμεται από τη φούστα της μάνας του (η οποία προσευχόταν μαζί με όλη τη γειτονιά για να περάσει ο κανακάρης της στην αστυνομία).

Μια εντελώς πολιτικά ανορθόδοξη ταινία με γλυκερό φινάλε κι έναν πρωταγωνιστή που όσο μαντάρα και αν τα κάνει, στο τέλος πάντα θα σώζει την κατάσταση. Θα μπορούσε να είναι πρόταση για θερινό κινηματογράφο αλλά την εβδομάδα που βγαίνει και ο Spiderman, δεν νομίζω.