Σκηνοθεσια: Niki Caro
Παίζουν: Jessica Chastain, Johan Heldenbergh, Daniel Brühl
5.5Overall Score

Μια πολύ όμορφη και συγκινητική ιστορία μας διηγείται η νέα ταινία της Niki Caro («Whale Rider»), «The Zookeper’s Wife»: Αυτήν της Antonina Zabinska και του συζύγου της, Jan Zabinski, επικεφαλής του ζωολογικού κήπου της Βαρσοβίας. Ενός κήπου που αποτέλεσε έργο ζωής και ό,τι σημαντικότερο είχε να δείξει η πόλη ως την καταστροφή του από τους Γερμανούς μετά την εισβολή τους στη χώρα τον Σεπτέμβριο του 1939. Στα υπόγεια του σπιτιού εντός του κήπου, η Antonina (Jessica Chastain) και ο Jan (Johan Heldenbergh) έκρυψαν για μέρες ή και μήνες ακόμη, με κίνδυνο και της ζωής τους, 300 Εβραίους συμπολίτες τους, δύο μόνο εκ των οποίων εκτελέστηκαν από τα γερμανικά στρατεύματα.

Τη διασκευή του ομώνυμου βιβλίου της Diane Ackerman έκανε η Angela Workman, η οποία έδωσε στην ταινία πολλές συγκινητικές σκηνές και άπειρους απλοϊκούς συμβολισμούς αλλά καθόλου βάθος. Πολλά κλισέ από το genre των ταινιών με Ναζί και μονοδιάστατοι χαρακτήρες αποτελούν το background για τη δράση του ζευγαριού, που δυστυχώς δεν έχει την ίδια μαχητικότητα που είχε στο βιβλίο, έχει όμως περισσότερα ενδοοικογενειακά δράματα: η ζήλεια του Jan για τον Γερμανό Lutz (Daniel Brühl) και η προσπάθεια της Antonina να επικοινωνήσει με μια «καλεσμένη» (όπως συνήθιζαν να αποκαλούν τους ανθρώπους που έκρυβαν) η οποία έπεσε θύμα βιασμού από Γερμανούς στρατιώτες σχεδόν μπροστά στα μάτια του Jan, είναι κάποια από αυτά.

Η Chastain, ενώ είναι πολύ καλή ηθοποιός και το έχει αποδείξει στη μέχρι τώρα πορεία της, σε αυτόν τον ρόλο «το χάνει» λόγω προφοράς. Δεν είναι πειστική και κακώς την κράτησε. Από τη στιγμή που βλέπουμε μια ταινία να εκτυλίσσεται στην Πολωνία και όλοι μιλάνε αγγλικά μεταξύ τους, θα έπρεπε να μην τεθεί καν θέμα προφοράς. Όπως και να ‘χει, ενώ το θέμα της προφοράς φαίνεται κάτι ασήμαντο, δημιουργεί μια περίεργη αίσθηση σε όλη την ταινία και για να μιλήσουμε με τους όρους του film, φέρνει έναν τεράστιο ροζ ελέφαντα μέσα στο δωμάτιο. Δεν διακρίνεται ιδιαίτερη χημεία μεταξύ της Chastain και του Heldenbergh και το πιτσιρίκι που υποδύεται τον Rys σε μεγαλύτερη ηλικία (Val Maloku) ήταν λίγο εκτός κλίματος. Ο καλύτερος όλων είναι ο Daniel Brühl (τον οποίο σχετικά πρόσφατα είδαμε στο «Captain America: Civil War» αλλά για πάντα θα είναι ο πολυμήχανος υπερπροστατευτικός Alex του «Good Βye Lenin!») στον μοναδικό πολυδιάστατο χαρακτήρα της ταινίας, αυτόν του Γερμανού ζωολόγου που ουσιαστικά αποδεικνύεται ο ανθυπο-villain της υπόθεσης (μετά τον Αδόλφο, βεβαίως βεβαίως).

Στο σύνολο του το film πρέπει να αναγνωρίσουμε πως είναι ένα καλοφτιαγμένο δράμα με σωστές ερμηνείες, υπέροχη μουσική και η πολύ σωστή αναπαράσταση της εποχής. Μια πολύ δυνατή και άγνωστη ιστορία που δόθηκε ελαφρώς λάθος σε ένα film που θα μπορούσε να είναι περισσότερο συγκινητικό και αγωνιώδες αν δεν αναλωνόταν στα «εν οίκω» του ζευγαριού. Δυστυχώς το επαναστατικό πνεύμα χάνεται μέσα στο boudoir της Antonina, χωρίς όμως αυτό να κάνει το film ανάξιο της προσοχής μας ή να μειώνει τη σπουδαιότητα της συνεισφοράς αυτού του πραγματικά ηρωικού ζευγαριού στη σωτηρία των Εβραίων της περιοχής τους.