Σκηνοθεσια: John Madden
Παίζουν: Jessica Chastain, Mark Strong, Gugu Mbatha-Raw
9.4Overall Score

Το «lobby» είναι «μια ομάδα προσώπων που προσπαθεί να επηρεάσει τα όργανα της εκτελεστικής και της νομοθετικής εξουσίας, επιδιώκοντας την πιο συμφέρουσα για τα μέλη της ή και για το κοινωνικό σύνολο, απόφαση ή λύση». Αυτό, συν το ότι στο lobbying απαιτείται πρόβλεψη των κινήσεων του αντιπάλου και εφευρετικότητα στη λήψη αντιμέτρων, όπως μας διευκρινίζει η σχεδόν αψεγάδιαστη Madeleine Elizabeth Sloane (Jessica Chastain) είναι τα απαραίτητα που πρέπει να έχουμε υπόψη μας για να παρακολουθήσουμε το «Miss Sloane» του βετεράνου John Madden («The Best Exotic Marigold Hotel» + το sequel του, «The Debt», «Proof», «Shakespeare in Love» κ.ά.) σε σενάριο του πρωτοεμφανιζόμενου Jonathan Perera.

Με λίγα λόγια (κλασικά) η Liz Sloane εργάζεται ως επικεφαλής μιας ομάδας lobbyists σε μια συντηρητική (γενικά) εταιρεία που αναλαμβάνει να ασκεί πίεση στην κυβέρνηση για να περνά νόμους ή να απορρίπτει προτάσεις, ανάλογα με τα συμφέροντα των πελατών της (όπως προανέφερα), ακολουθώντας κατά γράμμα τους αυστηρούς κανόνες που έχουν οριστεί από το συνταγματικό δίκαιο για τα πολιτικά πρόσωπα και τις πράξεις τους. Η ομάδα της όμως θα διασπαστεί όταν η Liz αρνηθεί να αναλάβει την προώθηση στο Κογκρέσο ενός νόμου που ουσιαστικά επιτρέπει την ανεξέλεγκτη χρήση όπλων. Έτσι θα βρεθεί αντιμέτωπη με τις παντοδύναμες βιομηχανίες όπλων και την αμερικανική κοινωνία όπου η ελευθερία της οπλοχρησίας έχει βαθιές ρίζες.

Δεν έχω λόγια. Πολιτικό thriller με την Chastain να υποδύεται αυτό που γνωρίζει καλύτερα: την ψυχρή υπολογίστρια που χειραγωγεί τους πάντες για να πετύχει τον στόχο της χωρίς καν να βλεφαρίσει. Με το βλέμμα της να λέει τα πάντα στις σιωπηλές σκηνές και τις κινήσεις της να είναι απόλυτα μετρημένες και στοχευμένες, είναι η απόλυτη κυρίαρχος στον τομέα της. Γύρω της ένα cast πολύ γνωστών ηθοποιών (Mark Strong, Sam Waterston, John Lithgow) ακόμη και σε cameo εμφανίσεις (Christine Baranski) που της δίνει εξαιρετικές πάσες και η Jessica εκτελεί.

Η σκηνοθεσία δεν αφήνει τον ρυθμό της ταινίας να πέσει και το ενδιαφέρον του θεατή παραμένει αμείωτο από το πρώτο λεπτό που βλέπουμε την πρωταγωνίστρια να μας εξηγεί τι σημαίνει lobby ώς και τη σκηνή ανάμεσα στους τίτλους τέλους. Η εξιστόρηση δεν γίνεται σε ευθεία γραμμή, αλλά έχουμε πολλά μπρος – πίσω με απανωτά flashbacks να φωτίζουν τα σκοτεινά σημεία της ιστορίας όπως μας την εξιστορεί ο Madden. Κανένας από τους χαρακτήρες δεν είναι χάρτινος – όλοι τους είναι πολυδιάστατοι και αυτό βοηθά να δημιουργούνται ανατροπές στην πορεία της ταινίας και εκπλήξεις, ευχάριστες ή δυσάρεστες.

Τα μόνα αρνητικά στοιχεία που έχω να σημειώσω είναι πως η γλώσσα που χρησιμοποιείται σε ολόκληρο το film είναι ξύλινη λόγω του αντικειμένου του, που είναι η πολιτική και τα νομικά, επομένως δεν θα μπορούσε να είναι πιο απλή, και το ότι οι διάλογοι είναι πυκνογραμμένοι με τις ατάκες να πέφτουν κατά ριπάς, κάτι που σε συνδυασμό με τη δύσκολη γλώσσα του film – γεμάτη νομικούς και πολιτικούς όρους – δεν βοηθά στην αφομοίωση όλων των πληροφοριών που λαμβάνει ο θεατής. Αυτό βέβαια το έχουμε δει σε μεγάλο βαθμό στο τηλεοπτικό «Scandal» της Shonda Rhymes (το οποίο μου θύμισε πολύ) για να πάρετε μια ιδέα, minus το ερωτικό στοιχείο: Η Liz Sloane δεν έχει χρόνο για έρωτες, σάχλες και ύπνο.

Εδώ κάπου βέβαια να πούμε πως ένας άνθρωπος που ζει σε αυτούς τους ρυθμούς και με τόσο άγχος στην πραγματική ζωή θα έπρεπε να μην έχει τρίχα στο κεφάλι του, να πίνει σαν τρελός και να χαπακώνεται σαν να μην υπάρχει αύριο. Αλλά εδώ είναι Hollywood (παρότι ημιευρωπαϊκή παραγωγή) και ο ρεαλισμός περιττεύει μπροστά στο άψογο αποτέλεσμα του πολιτικού αυτού thriller.

Το «Miss Sloane» στη συνείδησή μου κατατάσσεται στην ομάδα των ταινιών που, όπως φανερώνει και ο τίτλος τους, ένας υπέροχα καλογραμμένος χαρακτήρας είναι ολόκληρη η ταινία. Άλλα film αυτής της κατηγορίας είναι τα «The Dressmaker» (Kate Winslet), «Ma Ma» (Penelope Cruz), «The Iron Lady» (Meryl Streep), «Sufragette» (Carey Mulligan) και φυσικά το «Hidden Figures» (Taraji P. Henson/ Janelle Monáe/ Octavia Spencer).

Εξαιρετικά ψυχαγωγική ταινία που δίνει αφορμή για σκέψεις και μετά το τέλος της, εκπλήσσει και ικανοποιεί με τη δαιδαλώδη πλοκή της και τις συνεχείς ανατροπές και προβληματίζει τους «κοινούς θνητούς» για το είδος των πολιτικών παιχνιδιών που παίζονται στην πλάτη των ψηφοφόρων.