Η ένατη ταινία του Άγγλου σκηνοθέτη Guy Ritchie είναι γεγονός. Ο λόγος για το “King Arthur: Legend of the Sword”, που πρόσφατα κυκλοφόρησε στις αίθουσες, δίνοντας μας την αφορμή να κάνουμε μια ανασκόπηση στην ως τώρα πορεία του ταλαντούχου σκηνοθέτη.

Guy Ritchie και Charlie Hunnam στα γυρίσματα του “King Arthur: Legend of the Sword”.

Όλα ξεκίνησαν το 1998, όταν ο 30 χρονών τότε, Ritchie προσπαθούσε να βρει χρηματοδότηση για την πρώτη του ταινία. Η τύχη του χαμογέλασε φέρνοντας στο δρόμο του τον Matthew Vaughn (“Layer Cake”, “Kick-Ass”,”Kingsman: The Secret Service” κ.α.) που ενθουσιασμένος με την ιδέα του Ritchie τον βοήθησε, ως producer, να την υλοποιήσει. Το αποτέλεσμα της συνεργασίας τους και η πρώτη ταινία, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Ritchie, ήταν το mind blowing “Lock, Stock and Two Smoking Barrels”.Πρόκειται για μια  γκανγκστερική κωμωδία που αποτυπώνει με μοναδικά χιουμοριστικό τρόπο τον υπόκοσμο του Λονδίνου μέσα από ένα ποικιλόμορφο ψηφιδωτό χαρακτήρων και φαινομενικά άσχετων ιστοριών. Η ταινία χρίστηκε μεγάλης απήχησης από κοινό και κριτικούς κάνοντας το Ritchie γνωστό παγκοσμίως.

Οι Vinnie Jones, Jason Statham, Guy Ritchie, Matthew Vaughn , Nick Moran και Martin Clunes με το βραβείο κοινού στα BAFTA του 1998

Επίσης, αποτέλεσε το υποκριτικό ντεμπούτο τόσο του Jason Statham όσο και του πρώην ποδοσφαιριστή Vinnie Jones οι οποίοι συμμετείχαν και στο cast της επόμενης ταινίας του. Ένα cast που, εξαιτίας της επιτυχίας του “Lock, Stock and Two Smoking Barrels”, περιελάμβανε ονόματα όπως ο Brad Pitt και Benicio Del Toro. Η ταινία αυτή δεν είναι άλλη από το “Snatch”(2000) που ήταν ακριβώς στο ίδιο style με το ντεμπούτο του Ritchie και σχεδόν εξίσου απολαυστική.

Οι Jason Statham, Guy Ritchie, Stephen Graham και Brad Pitt στα γυρίσματα του “Snatch”.

Ύστερα όμως ήρθε το “Swept Away”, η τρίτη του ταινία με πρωταγωνίστρια την, τότε σύζυγό του, Madonna. Το “Swept Away” αποτελεί remake της ομότιτλης ιταλικής  ερωτικής κομεντί και ήταν πραγματικά απαράδεκτο. Ακολούθησε το πολύ μέτριο  “Revolver” (2005) όπου ο Ritchie συνεργάστηκε για τρίτη φορά με τον Statham σκηνοθετώντας ξανά μία γκανγκστερική ταινία αλλά με πιο δραματικό ύφος και πολύ πιο ψυχεδελική αύρα.

Το 2008, μετά το διαζύγιο του με τη Madonna, ο Ritchie επέστρεψε στις επιτυχίες και στο είδος που τον ανέδειξε, την  γκανγκστερική κωμωδία. Αυτή τη φορά με το πολύ δυνατό “RocknRolla”, που ήταν πιστό στο ύφος των πρώτων δυο ταινιών του, γεγονός όμως που το καθιστούσε λιγότερο πρωτότυπο.

Οι Tom Hardy, Gerard Butler και Idris Elba στο “RocknRolla”.

Στη συνέχεια της καριέρας του ο Ritchie ασχολήθηκε κατά βάση με αναβιώσεις παλιότερων χαρακτήρων και concept. Πιο συγκεκριμένα η 6η και 7η ταινία του είναι τα εκρηκτικά “Sherlock Holmes” και “Sherlock Holmes: A Game of Shadows”, αντίστοιχα, που συνέβαλαν στη φανταστική ανανέωση της εικόνας των ηρώων του Sir Arthur Conan Doyle (εκτενέστερα “ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΟΝΤΑΣ ΤΟ “SHERLOCK”…? part 2”).

Οι Jude Law, Guy Ritchie και Robert Downey Jr. στα γυρίσματα του “Sherlock Holmes”.

Την επιτυχία των δυο “Sherlock Holmes” ακολούθησε η διασκεδαστική αναβίωση στη μεγάλη οθόνη της κλασσικής σειράς του ’60  “The Man from U.N.C.L.E.”. Φτάνοντας έτσι στην 9η ταινία του, το αμφιλεγόμενο “King Arthur: Legend of the Sword”.

Το “King Arthur: Legend of the Sword” κατάφερε να διχάσει τους fun του Ritchie καθώς παρουσιάζει χαρακτηριστική έλλειψη συνοχής, παρότι περιέχει όλο τα στοιχεία που έχουμε αγαπήσει στις ταινίες του και τον έχουν ξεχωρίσει σαν σκηνοθέτη. Πιο συγκεκριμένα τα γρήγορα/έντονα μοντάζ που συνδυάζουν διαφορετικές ιστορίες/χρόνους/τόπους είναι εκεί, μια μορφή εξωτερικής αφήγησης είναι εκεί, η αντίθεση μεταξύ χιούμορ και βίας είναι εκεί, τα badass πλάνα με rock μουσική υπόκρουση είναι εκεί, όλα τα χαρακτηριστικά της σκηνοθεσίας Guy Ritchie είναι εκεί αλλά παρόλα αυτά κάτι λείπει. Ίσως σε όλη αυτή μυθοπλασία να χάθηκε το ύφος του Ritchie. Ίσως το είδος ιππότες, μάγοι και τέρατα να μην είναι το style του. Ότι και να είναι κάνει αυτή την εκδοχή του μύθου του Βασιλιά Αρθούρου να μοιάζει με ένα άδειο κουτί με φαντασμαγορικό περιτύλιγμα. Βέβαια τίποτα από όλα αυτά δεν μειώνει το θαυμασμό μας για το Guy Ritchie και την προσμονή μας για την επόμενη ταινία του.