Σκηνοθεσια: Bavo Defurne
Παίζουν: Isabelle Huppert, Kévin Azaïs, Johan Leysen
5.5Overall Score

Η ταινία αρχίζει κάπως ατμοσφαιρικά: η 60άρα Λιλιάν (Ιπέρ), εργάτρια αλλαντοποιίας, περνάει τις μέρες της στολίζοντας τελετουργικά πατέ, και τις νύχτες της πίνοντας μόνη μπρος στην τηλεόραση. Είναι κλειστή και ειρωνικά απροσπέλαστη –ταμάμ η Ιζαμπέλ, δηλαδή. Ώσπου, ο Ζαν (Αζαϊάς), ένας 21χρονος μέτριος μποξέρ που έχει έρθει ως μαθητευόμενος στο εργοστάσιο, την αναγνωρίζει: είναι η Λορά, που το 1974 είχε τραγουδήσει στην Γιουροβίζιον, τερματίζοντας, λέει, δεύτερη πίσω από τους θεϊκούς Abba. Μοιρασμένος κάπου ανάμεσα στην ερωτική έλξη για την Λιλιάν και στην φιλοδοξία να πιάσουν μαζί την καλή ενορχηστρώνοντας το τραγουδιστικό comeback της Λορά, ο Ζαν την πείθει να το επιχειρήσουν.

Ε, κάπου εκεί η ταινία εξαντλεί ό,τι είχε να δώσει. Κάτι δυνητικά υποσχόμενες «επιπλοκές» με τον πρώην άντρα και μάνατζερ (Λεζέν) της Λιλιάν-Λορά, ή με την κρύα υποδοχή στην πρώτη συναυλία της επανακάμψασας αοιδού δεν αξιοποιούνται στάλα, ενώ και ο αφηγηματικός τόνος στέκει αναποφάσιστα (και βαρετά) μεταξύ σουρεαλιστικής φαντασίας και στυφής ερωτικής δραμεντί.

Το χειρότερο, όμως, σ’ αυτή την ούτως ή άλλως υπερβολικά «μικρή» ταινία, είναι πως για πρώτη, μάλλον, φορά, η Ιπέρ, χωρίς να είναι κακή βέβαια, δεν είναι καθόλου πειστική. Η Λιλιάν της δεν αποπνέει καθόλου την ευάλωτη ανασφάλεια, ή την νοσταλγική πίκρα που θεωρητικά φέρει τούτη η «ξαναζεσταμένη» σταρ του παρελθόντος. Άσε δε, που η φωνή της δεν κάνει ούτε για την… σημερινή Γιουροβίζιον, παρά τα συμπαθητικά τραγούδια του φιλμ που υπογράφουν οι Pink Martini. Αντίθετα, ο Αζαϊάς, που τον είχαμε ξεχωρίσει στο «Έρωτας με την πρώτη μπουνιά», είναι ιδιαίτερα καλός και βαθύς στο ρόλο του ανερμάτιστου, μα ρομαντικού και τρυφερού (και ολίγον μαμάκια) Ζαν.