Σκηνοθεσια: Andre Singer
Παιζουν: Helena Bonham Carter, Jasper Britton, Leonard Berney
8.3Overall Score

ο Night Will Fall δεν είναι μια ακόμη ταινία τρόμου αλλά ένα ντοκιμαντέρ, χωρίς κανένα ψήγμα ϕαντασίας. Ντοκιμαντέρ τόσο ρεαλιστικό που ο τρόμος που προκαλεί στον θεατή ξεπερνά και την πιο hard core ταινία τρόμου. 1944. Με παραγωγό τον Sidney Burnstein και επιβλέποντα σκηνοθέτη τον Σερ Άλφρεντ Χίτσκοκ, o βρετανικός στρατός στέλνει στρατιώτες/ κινηματογραϕιστές να καταγράψουν την πραγματικότητα των στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Ακολουθώντας τα συμμαχικά στρατεύματα (Βρετανών, Αμερικανών αλλά και Ρώσων), η κάμερα καταγράϕει με απόλυτο ρεαλισμό την απελευθέρωση των Belsen, Buchenwald, Dachau, Auschwitz. Σκοπός αυτού του ντοκιμαντέρ να μην ξεχάσει ποτέ ο κόσμος τι συνέβη στα στρατόπεδο αυτά αλλά και να μην μπορεί στο μέλλον κανείς να αρνηθεί την ύπαρξή τους.

Το υλικό συγκεντρώνεται, μοντάρεται αλλά η ταινία δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Μια ολιγόλεπτη προπαγανδιστική εκδοχή της διανέμεται από τον αμερικάνικο στρατό υπό την επίβλεψη του Μπίλι Γουάιλντερ. Χρησιμοποιεί κάποιο από το υλικό, το οποίο δεν είχε μεγάλη σχέση με την ωμή πραγματικότητα που ήθελε ο Μπερστάιν να δείξει. Ο λόγος πολύ απλός. Μετά το τέλος του πολέμου, οι Σύμμαχοι χρειαζόντουσαν την Γερμανία στο πλευρό τους απέναντι στην Ρώσικη απειλή που ανέτειλε και οι ϕρικιαστικές εικόνες των στρατοπέδων συγκέντρωσης δεν ήταν ότι καλύτερο.

Η λέξη ϕρικιαστικό είναι πολύ λίγη για να περιγράψει το υλικό που συγκεντρώθηκε. Οι εικόνες σοκάρουν και δύσκολα μπορεί κάποιος να τις ξεχάσει. Οϕείλουν όλοι όμως να τις αντικρίσουν. 70 χρόνια μετά, το Αυτοκρατορικό Πολεμικό Μουσείο της Βρετανίας ολοκληρώνει και παρουσιάζει σε όλο τον κόσμο την Ναζιστική βιομηχανία της ϕρίκης σε όλο της το ανατριχιαστικό “μεγαλείο”. Η θέαση της σε κάποια κινηματογραϕική αίθουσα γιγαντώνει το σοκ του καταγραμμένου υλικού. Night will fall. Θα πέσει η Νύχτα. Εάν ο κόσμος δεν διδαχθεί τίποτα από αυτές τις εικόνες, τότε σίγουρα… Θα πέσει η νύχτα.

*(στην αφήγηση η σύζυγος του Τιμ Μπάρτον, Έλενα Μπόναμ Κάρτερ, με αποστασιοποιημένο λόγο μόνο όταν αυτός είναι απαραίτητος, υπογραμμίζει, κάνοντας ακόμα πιο σκληρό το θέαμα)