Σκηνοθεσια: Tomasz Wasilewski
Παιζουν: Julia Kijowska, Magdalena Cielecka, Dorota Kolak
7.5Overall Score

«Η αγάπη είναι σκληρότερη απ’ ότι ακούτε εδώ στην Κυριακάτικη λειτουργία» λέει στους πιστούς του ο ιερέας της τοπικής εκκλησίας σε μια σκηνή της νέας ταινίας του Τόμας Βασιλέϕσκι «Ηνωμένες Πολιτείες της Αγάπης» .

Στη ϕράση αυτή αποτυπώνεται η ουσία της. Στην τρίτη του μεγάλου μήκους του ταινία ο σκηνοθέτης/σεναριογράϕος εξετάζει με ειλικρίνεια και οξυδέρκεια μέσα από την ιστορία τεσσάρων γυναικών της μετακομμουνιστικής Πολωνίας των 90s τη σκληρή πλευρά της αγάπης των απαιτήσεων της απόρριψης και της απογοήτευσης που προκύπτουν από αυτήν. Παρακολουθούμε την Αγκάτα που η οικογενειακή ζωή και η αδιέξοδη σχέση με έναν ιερέα την ϕέρνουν στα όρια της κατάθλιψης. Η Ίζα διευθύντρια του σχολείου προσπαθεί να επισημοποιήσει μια παράνομη σχέση που έχει εδώ και χρόνια με τον πατέρα μιας μαθήτριας της. Η αδερϕή της, Μαρζένα πρώην νικήτρια καλλιστείων, νυν δασκάλα αερόμπικ και wannabe μοντέλο ταλανίζεται ψυχολογικά από τη διαρκή απουσία του συντρόϕου της λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων. Τέλος η Ρενάτα, μια μοναχική μεσήλικη δασκάλα, προσπαθεί να προσεγγίσει τη Μαρτζένα που αποτελεί το αντικείμενο του πόθου της.

Αν και οι ιστορίες αλληλεπιδρούν η μία με την άλλη λόγω των σχέσεων που οι χαρακτήρες έχουν μεταξύ τους, ο Βασιλέϕσκι αποϕασίζει να μην μας τις παρουσιάσει με χρονολογική σειρά αλλά να χωρίσει την ταινία του σε ισόχρονα μέρη καθένα αϕιερωμένο στην εκάστοτε πρωταγωνίστρια. Σε καμία περίπτωση η δομή αυτή δεν μπερδεύει το θεατή απαιτεί όμως την προσοχή του. Το σενάριο όμορϕα δουλεμένο, μέσα από λεπτομέρειες, στιγμιαίες αντιδράσεις του εξαιρετικού καστ υπονοεί καταστάσεις που προχωρούν την ιστορία παραπέρα, θυμίζοντάς μας τα σενάρια του Κριστόϕ Κισλόϕσκι. Η αγάπη ως ιδανικό και όμορϕο συναίσθημα αναδεικνύεται σε θεωρητικό και μόνο επίπεδο από το κήρυγμα του ιερέα ή από τα ποιήματα που απαγγέλλει Μαρτζένα στην τάξη της ενώ η σκληρή πραγματικότητα υπερτονίζεται και από την χρωματική παλέτα που χρησιμοποιεί ο διευθυντής ϕωτογραϕίας Όλεγκ Μούτου. Ένα ξεβαμμένο γκρι στα όρια του υπερεκτεθειμένου στο ϕώς ϕιλμ, σε συνδυασμό με στιγμές βουβής έντασης και τα γενικά, σταθερά ως επί το πλείστον πλάνα δηλώνουν μια αποστασιοποίηση από τα τεκταινόμενα μεταδίδοντας την κατάθλιψη που βιώνουν οι ηρωίδες μας κόντρα στο κλίμα πολιτικής ευϕορίας που διακριτικά υπονοείται σε συγκεκριμένα σημεία.

Παρά την έλλειψη ενός επίλογου που θα ένωνε καταληκτικά τις επί μέρους αϕηγήσεις, ο Πολωνός δημιουργός μας μεταδίδει ξεκάθαρα την προβληματική του μέσω μιας ταινίας του από την οποία ο παρατηρητικός και υπομονετικός θεατής ανταμείβεται.