Σκηνοθεσια: José Luis López-Linares
Παιζουν:Sílvia Pérez Cruz, Ludovico Einaudi, Orhan Pamuk
4.3Overall Score

Με εκκίνηση το τρίπτυχο «Ο Κήπος των Επίγειων Απολαύσεων» που εκτίθεται στο Μουσείο Πράδο στην Ισπανία το ντοκιμαντέρ του Ισπανού Χοσέ Λουίς Λόπεζ-Λινάρες αναλαμβάνει ένα άκρως ενδιαϕέρον εγχείρημα: Να μας παρουσιάσει-αναλύσει το έργο του σημαντικού Ολλανδού ζωγράϕου Ιερώνυμου Μπος (1450-1516).

Μετά από ένα σύντομο βιογραϕικό, μιας και λίγα είναι γνωστά για την προσωπική του ζωή πέραν του ότι ήταν μέλος της Αδελϕότητας της Παναγίας, μέσα από σχόλια και αναλύσεις του έργου του από προσωπικότητες που καλύπτουν ένα ευρύ ϕάσμα του καλλιτεχνικού χώρου και της επιστήμης καταβάλλεται προσπάθεια να αποκωδικοποιηθεί το έργο του ξεχωριστού καλλιτέχνη.

Πράγμα όχι και τόσο εύκολο μιας και ένα και μόνο ζωγραϕικό του έργο θα μπορούσε κανείς να το κοιτάζει μέρες ολόκληρες και συνεχώς να ανακαλύπτει καινούρια πράγματα. Πρωταρχική έμπνευση η χριστιανική θρησκεία η οποία δέσποζε τα χρόνια του μεσαίωνα, η δημιουργία του κόσμου, η ϕύση μέσα από μια συμπυκνωμένη και αδιανόητα λεπτομερή καταγραϕή ανθρώπων , ζώων, τεράτων και μεταϕυσικών καταστάσεων που ακόμα και σήμερα παραμένουν ένα γοητευτικό αίνιγμα για τους τυχερούς που θα απολαύσουν από κοντά τους πίνακές του.

Αντίστοιχα συμπυκνωμένη είναι και η αϕήγηση του ντοκιμαντέρ που δεν αποτελείται από κάποιο μονόλογο αλλά από έξοχα μονταρισμένα σχόλια και συζητήσεις. Συγγραϕείς, τραγουδιστές , ζωγράϕοι, κριτικοί τέχνης μέχρι και νευρολόγοι ερμηνεύουν το έργο του Μπος ο καθένας από τη ιδιαίτερη οπτική του γωνιά, αποδεικνύοντας το πόσο πολυδιάστατο είναι το έργο του, ενώ παράλληλα η κάμερα ανεξάρτητα από το σπικάζ, εστιάζει στις λεπτομέρειες που αναϕέρεται ο κάθε σχολιαστής.

Η ταινία όμως παραμένει προσκολλημένη εκεί. Σκηνοθετικά αρνείται να κάνει βήμα παραπέρα. Κάποιες λίγες αντιπαραβολές με όμορϕες εικόνες της ϕύσης και αντίστοιχες λεπτομέρειες από τους πίνακες δεν είναι αρκετές για ν’ ανέβει η ταινία ένα εκατοστό παραπάνω από τον εκπαιδευτικό της χαρακτήρα. Κι ενώ έχουμε κάποια πλάνα από επισκέπτες στο μουσείο που παρατηρούν το τρίπτυχο του τίτλου, δεν έχουμε καμία παρατήρηση δική τους, γεγονός που περιορίζει το σχολιασμό στα όρια του ακαδημαϊκού ελιτισμού.

Τέλος η πολιτιστική του κληρονομιά παραμένει ανεκμετάλλευτο αντικείμενο συζήτησης. Ενώ υπάρχει ϕευγαλέα ένας παραλληλισμός της εικονοκλασίας του Μπός με το κίνημα τον χίπις, αποϕεύγει να προχωρήσει σε παρόμοια μονοπάτια για το πώς για παράδειγμα ακόμα και σήμερα το έργο του Μπός αϕορά και επηρεάζει την σημερινή κουλτούρα (από εξώϕυλλα δίσκων έως video games).