Σκηνοθεσια: Sean Byrne
Παιζουν: Ethan Embry, Shiri Appleby, Kiara Glasco
5Overall Score

Μητριαρχική οικογένεια μετακομίζει σε αγροικία στη μέση του πουθενά. Η χαμηλή τιμή πώλησης του ακινήτου εξηγείται από το ότι η γριούλα που ζούσε εκεί τίναξε τα πέταλα και ο σύζυγός της, τα μυαλά του στον αέρα επειδή δεν άντεχε τη μοναξιά. Τουλάχιστον έτσι λέει ο μεσίτης, χωρίς απαραίτητα να είναι και η αλήθεια… Η Astrid (Shiri Appleby), πρώην χεβιμεταλού νυν χαρτογιακάς είναι αυτή που συντηρεί την οικογένεια και συγκρατεί τον αιώνιο μεταλά και ελαϕρώς άπλυτο ζωγράϕο σύζυγό της Jesse (Embry) από το να ϕέρεται πιο ανώριμα ακόμη και από τη 15άχρονη κόρη τους. Τα προβλήματά τους αρχίζουν όταν ο πατέρας θα διακρίνει το σημάδι ενός ανάποδου σταυρού πίσω από ένα πόστερ στο δωμάτιο της κόρης τους, σημείο από το οποίο εντοπίζει να προέρχεται και ένα συνεχόμενο μουρμουρητό σε μια ακατάληπτη γλώσσα που ακούει και τον ωθεί να ζωγραϕίζει βασανισμένα παιδιά αντί για πεταλούδες…

 

 

Thriller για τους λάτρεις της metal μουσικής με σαϕείς επιρροές από το «Amityville Horror» αλλά και ολόκληρο το genre, που χαρακτηρίζεται από τη μετακόμιση μιας οικογένειας σε ένα περίεργο σπίτι μέσα στην ερημιά. Απλοϊκό σκηνοθετικά film χωρίς περίπλοκο σενάριο που βασίζεται κυρίως πάνω στη βασανισμένη ύπαρξη δύο αντρών: του Jesse και του Ray Smilie (Pruitt Taylor Vince), που ουσιαστικά ο ένας είναι η νέμεση του άλλου. Το ενδιαφέρον twist είναι πως ο χαρακτήρας του δεύτερου χρησιμοποιεί τη metal μουσική, το είδος δηλαδή που στα 70s ταυτίστηκε με τη λατρεία του Εωσϕόρου, ως μέσο για την απομόνωσή του από αυτόν.

 

 

Γενικά οι ερμηνείες είναι ικανοποιητικές για το συνολικό αποτέλεσμα του film, ενώ το ασαφές φινάλε δίνει το περιθώριο για περαιτέρω ανάλυση από τους θεατές. Οι συμβολισμοί είναι ξεκάθαροι και βασίζονται κυρίως στο χρώμα και το φώς που ντύνει τους ηθοποιούς σε κάθε σκηνή. Ενδιαφέρουσες εικόνες που συνδυάζουν τη ζωγραφική του Jesse με τη δράση του Ray.

Δεν είναι το καλύτερο thriller που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, αλλά ούτε και το χειρότερο.