Σκηνοθεσια: Lisa Azuelos
Παιζουν:veva Alviti, Riccardo Scamarcio, Jean-Paul Rouve
7.5Overall Score

 

Ο Γαλλικός κινηματογράφος ανακάλυψε για ακόμα μία φορά την κότα με τα χρυσά αυγά: Κλωντ Φρανσουά, Εντίθ Πιαφ, Υβ Σαιν Λοράν, Ζαν Ζακ Κουστώ… Οι βιογραφίες διάσημων με ή χωρίς στοιχεία άξια αναφοράς γέμισαν τις οθόνες μας. Με τη Δαλιδά πάντως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Όχι μόνο γιατί η Ιταλογαλλίδα (με ρίζες από την Αίγυπτο) Γιολάντα Κριστίνα Τζιλιότι έζησε μια ζωή που το τέλος της ήταν αποτυπωμένο στην αρχή της (σειρά τραγικών περιστατικών από τον πατέρα και τη μητέρα της μέχρι τους εραστές της που την οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια σε καταθλιπτικές συμπεριφορές με αυτοκαταστροφικές τάσεις). Αλλά και γιατί αυτή η γεμάτη υπερβολές παρουσία της, δικαιολογήθηκε απόλυτα, μέσα από τα προφητικά και αυτοαναφορικά τραγούδια της.

Πέρασαν 12 χρόνια από την τηλεοπτική βιογραφία της Δαλιδά στην οποία τα τραγούδια απείχαν τόσο έντονα από την αφήγηση, ώστε το δράμα της να καταντάει μελό β’ διαλογής. Η νέα βιογραφία της Δαλιδά όμως επιλέγει την πεπατημένη στην αφήγηση, επιτυγχάνοντας σαφέστατα να δημιουργήσει ένα ξεκάθαρο προφίλ της πορείας της ζωής της Ντίβας. Οι θαυμαστές της Δαλιδά ίσως να μην το λάβουν καν υπ’ όψιν, αλλά στο «Ciao Amore… Dalida» υπάρχουν αρκετές γλυκανάλατες στιγμές. Αυτό όμως, είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά συστατικά που έκαναν τη ζωή της άξια για να αποτυπωθεί στη μεγάλη οθόνη. Η ιστορία και η ζωή της ντίβας της Γαλλικής μουσικής που ηχογράφησε 500 γαλλικά τραγούδια τα 200 από το οποία επανερμήνευσε στα Ιταλικά, αποδίδεται άψογα μέσα από τα τραγούδια και έτσι ο θεατής κατανοεί και τη θεατράλε απόδοση τους στην τότε ερμηνεία και την υπερβολή που είχε η προσωπικότητα της στο σύνολο της (στην κομψότητα, τη φινέτσα αλλά και το δράμα στη ζωή της).

Εδώ δεν έχουμε καταγραφή μιας απλής ζωής! Πρόκειται για ένα σκοτεινό παραμύθι με όρους Τιμ Μπάρτον που ξέρεις ότι το κακό έχει νικήσει πριν καν ξεκινήσει η μάχη εναντίον του. Αυτή η πέρα για πέρα αληθινή ιστορία καταφέρνει να σε κάνει να συνωμοτείς με το κακό γιατί αυτό που συμβαίνει είναι πολύ, μα πάρα πολύ σκοτεινό: σε κάθε αυτοκτονία εραστών της, ασυναίσθητα χαμογελάς με ένα αίσθημα αποδοχής και νευρικότητας. Δικαιολογείς με αυτόν τον τρόπο κάτι που είναι ήδη τετελεσμένο: Η Δαλιδά (όπως ο Ρόζενσταντ και Γκίλντενστεν) πρέπει να πεθάνει.

Τα τραγούδια λένε πάντα την αλήθεια λέει ένα παλιότερο ελληνικό σουξέ. Όταν καταλαβαίνεις στίχο-στίχο τα τραγούδια της Δαλιδά αντιλαμβάνεσαι το όλον και αυτό είναι τόσο παράξενο: ό,τι συνέβαινε στη ζωή της αντικατοπτριζόταν σε κάποιο αντίστοιχο τραγούδι. Όλα αυτά σε μια ζωή πορεία προς ένα θάνατο που όμως την τροφοδοτούσε μια κρυφή ελπίδα ότι κάποιος θα την σώσει (γιατί από μόνη της δεν ήθελε να σωθεί).

«Όταν τραγουδάω γίνομαι το τραγούδι, το κοινό μου» θα πει σε μία στιγμή προσωπικής εξερεύνησης γιατί αν και δεν το γνώριζε, ο σκοπός της ήταν να γιατρεύει τους άλλους μέσα από τις ιστορίες που ερμήνευε άλλοτε με τη μορφή παρλάτας και άλλοτε τραγουδιστά.

Η Δαλιδά έχει την κομψότητα μιας Ιταλίδας με γοητεία μιας Γαλλίδας και κάτι από την καβαφική Αλεξάνδρεια. Όλα αυτά βρίσκονται στο πρόσωπο της Sveva Alviti, που εκτός από την απίστευτη ομοιότητα, καταφέρνει να βυθίζεται στον ιδιαίτερο κόσμο της Δαλιδά, όπου ο Έρωτας ήταν η κινητήριος δύναμη. Δεν βλέπεις μια καλή μίμηση της! Βλέπεις τη Δαλιδά να ενσαρκώνεται ξανά. Είναι πιο άμεση, ειλικρινής και ραγισμένη, αισθάνεσαι την καλοσύνη σαν βάρος και ευθύνη για κάτι που επιθύμησε να γίνει αλλά δεν γνώριζε το κόστος. Είναι η ίδια σαν τις γιορτές που η Δαλιδά έστηνε κάθε Κυριακή για να ξορκίσει ένα απροσδιόριστο πένθος που αισθανόταν. Είναι σαφές πως ζούσε για τον έρωτα που θα τη γλίτωνε από από όλα αυτά τα απροσδιόριστα και σκοτεινά που τη βασάνιζαν.

 

Η ταινία στοχευμένα μπορεί να σας παραπλανήσει ότι δεν είχε συναίσθημα, όμως αυτό είναι που την κάνει αληθινή, η αποστασιοποίηση, ο 4ος τοίχος που έχει γκρεμιστεί, οι κόκκινες λέξεις που δεν χτυπάνε στα χείλη και τελικά αυτό είναι που τη μεταμορφώνει σε πιο άμεση και ειλικρινή από την βιογραφία της Πιαφ «Ζωή σαν Τριαντάφυλλο». Και δεν είναι καθόλου λανθασμένη επιλογή να μην απεικονίζεται η αγάπη ως μια ονειρική έννοια αλλά σαν μια ευθύγραμμη αφήγηση βασισμένη σε αποδείξεις αγάπης. Να σας θυμήσω: Δεν έχουμε την ιστορία μιας κλασσικής Ντίβας αλλά μιας «ποπ» εύθραυστης ντίβας! Εύθραυστη που ενώ ξεκαρδιζόταν με τις κωμωδίες του Λουΐ Ντε Φινές, το γέλιο απουσίαζε τραγικά από την καθημερινότητά της και αντικατοπτριζόταν μόνον στα πρόσωπα όσων διασκέδαζε! Για αυτό και η καθημερινότητά της, της είχε γίνει ανυπόφορη. Φαντάσου, στο αποχαιρετιστήριο σημείωμά της αντί για οργή είχε ένα συγνώμη στον εαυτό της, της επιλογές της, τη Γιολάντα, τη Νταλινά και στη ζωή την ίδια.

Η Δαλιδά ήρθε στη ζωή μας για να ζήσει τα πολύ μεγάλα και τα πολύ μικρά, το «in between» ήταν που απουσίασε στη ζωή της. Ας δοξάσουμε, με αφορμή αυτή την ταινία, μαζί της με υπερβολή, τη δική της υπερβολή! Χωρίς κρατήματα… Με πάθος! Χωρίς κριτική διάθεση.

Ευχαριστούμε τον Αλέξανδρο Ρωμανό Λιζάρδο για την ευγενική παραχώρηση του κειμένου του.