Σκηνοθεσια: Gastón Duprat, Mariano Cohn
Παιζουν: Oscar Martínez, Dady Brieva, Andrea Frigerio
7Overall Score

 

 

Ένας συγγραϕέας παραλαμβάνει το νόμπελ λογοτεχνίας. Στον ευχαριστήριο λόγο κατακεραυνώνει τους πάντες από τον εαυτό του μέχρι και το βασιλικό ζεύγος που τον βραβεύει. Το κοινό διστακτικά στην αρχή αλλά ένθερμα ακολούθως χειροκροτεί. Και ο συγγραϕέας χαμογελά ικανοποιημένος.

Θα μπορούσε να είναι το θριαμβευτικό τέλος μιας βιογραϕίας αγιοποίησις ενός μεγάλου καλλιτέχνη. Αντίθετα η προαναϕερθείσα σκηνή είναι η εναρκτήρια μιας προσωπογραϕίας ενός ϕανταστικού προσώπου. Η ταινία των Γκαστόν Ντουπρά και Μαριάνο Κον αποτελεί μια πολύ ενδιαϕέρουσα σπουδή διαχείρισης της ϕήμης και αναζήτησης της έμπνευσης.

Ο Αργεντινός συγγραϕέας Ντανιέλ Μαντοβάνι έχει να γράψει εδώ και 5 χρόνια. Έχοντας ϕύγει πάρα πολύ νέος από την πατρίδα του την Αργεντινή, ζει στην Ευρώπη σε ένα πολυτελέστατο διαμέρισμα αποκομμένος από τους πάντες, με μόνο του σύνδεσμο με τον έξω κόσμο τη γραμματέα του. Κι ενώ απορρίπτει τις προσκλήσεις βραβεύσεων και ομιλιών που λαμβάνει κατά ρυπάς, ένα απλό γράμμα από τον δήμαρχο του χωριού του τραβάει το ενδιαϕέρον του.

Η τριήμερη επίσκεψη θα ξεκινήσει με υποδοχή μετά Βαΐων και κλάδων, περιϕορά με το πυροσβεστικό όχημα του χωριού και διάϕορες παρόμοιες εκδηλώσεις που ναι μεν είναι μακριά από την αισθητική του ενίοτε σοβαροϕανούς συγγραϕέα ο οποίος όμως τις δέχεται στωικά ίσως και λόγω των ενοχών του που δεν αργούν να αποκαλυϕθούν.

 

 

Μαθαίνει το ψυχολογικό κακό που έκανε στην τότε κοπέλα του όταν έϕυγε άξαϕνα μη κρατώντας επαϕή. Εμϕανίζονται ϕωνές διαμαρτυρίας για το πόσο έχει εκμεταλλευτεί τους συγχωριανούς του χρησιμοποιώντας ατόϕια περιστατικά και χαρακτήρες από το χωριό χωρίς να ζητήσει την άδειά τους και παρουσιάζοντάς τα/τους με τα μελανότερα χρώματα. Και τα γεγονότα δεν αργήσουν να πάρουν επικίνδυνες διαστάσεις.

Η ταινία δεν καθαγιάζει το χαρακτήρα ο οποίος τις περισσότερες από τις κατηγορίες που εκτοξεύονται προς το μέρος του δεν μπορεί να τις αποκρούσει με επιτυχία αποδεχόμενος ίσως την ηθική ενοχή του στις περισσότερες από αυτές. Δηλώνει κατά της ελεημοσύνης αρνούμενος χρηματική βοήθεια σε ένα ανάπηρο αγόρι ενώ λίγο αργότερα θα το κανονίσει μέσω της γραμματέως του. Δεν θα διστάσει να αποϕύγει μια εκδήλωση για να περάσει τη νύχτα με μια νεαρή γκρούπι στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του. Λεπτομέρειες σαν κι αυτές σπάνε το σοβαροϕανές προσωπείο αποκαλύπτοντας μια πιο ανθρώπινη πλευρά του.

Η ταινία τονίζει έξοχα την κωμική πλευρά των καταστάσεων και αυτό το οϕείλει στο επιτυχημένο casting και ειδικά στον πρωταγωνιστή Όσκαρ Μαρτίνεζ. Σκηνοθετικά όμως η ταινία είναι απρόσωπη, οι σκηνοθέτες βασίζονται στη δύναμη του σεναρίου τους και των ερμηνειών αλλά όταν προς το ϕινάλε έχουμε στροϕή προς το θρίλερ είναι εμϕανείς οι αδυναμίες σε αυτόν τον τομέα. Παρ όλ’αυτά «Ο Επιϕανής Πολίτης» πετυχαίνει το σκοπό του. Να αποτελέσει εν τέλει ένα ουσιαστικό σχόλιο για την καλλιτεχνική δημιουργία.