Σκηνοθεσια:Henry Joost, Ariel Schulman
Παιζουν: Emma Roberts, Dave Franco, Emily Meade
6.5Overall Score

Κατά καιρούς βγαίνει κάποια νέα εφαρμογή με την οποία ασχολούνται όλοι (για μερικά 24ωρα) και σημειώνει τρελά νούμερα στα app stores των αντίπαλων στρατευμάτων της Google και της Apple. Η μανία διαρκεί λίγο: Αν συμπληρώσουν μήνα, είναι θαύμα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα, το Draw Something (που κράτησε περίπου έναν μήνα, το εξαγόρασε «για χρυσάφι» κάποια εταιρεία και μετά δεν το έπαιζε ψυχή ζώσα), το Angry birds (που έγινε και κινηματογραφική ταινία όταν πια οι χρήστες είχαν ξεχάσει ακόμη και τους χαρακτήρες του παιχνιδιού), το Pokemon Go (με πρωτοφανείς συγκεντρώσεις σε πλατείες και πάρκα) και παλαιότερα το Path (social app χωρίς κανέναν λόγο ύπαρξης), το Snapchat (στην Ελλάδα ακόμη δεν έχει «πιάσει» καλά) αλλά και το Twitter, που ξαφνικά πήγε από το 3 στο 10 και μετά ξανά στο 4, εννοώντας πως το ήξεραν λίγοι, όταν το ανακάλυψαν οι τηλεοπτικές εκπομπές έφτασε να το χρησιμοποιεί και η κουτσή Μαρία και μετά τίποτα. Οι χρήστες του αυτήν τη στιγμή είναι λίγοι περισσότεροι από τους αρχικούς.

Το φαινόμενο αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι όσο εξελίσσεται η κοινωνία οι άνθρωποι είναι όλο και περισσότερο διατεθειμένοι να μοιραστούν τα πάντα με τους υπολοίπους ώστε να γίνουν insta-famous (δηλαδή διάσημοι μέσω του Instagram και των social γενικά, χωρίς να έχουν απαραίτητα κάποιο ταλέντο αλλά μόνο online παρουσία) και να κερδίσουν εύκολα χρήματα, έρχεται να καυτηριάσει αυτή η κοινωνική σάτιρα/δράμα των Henry Joost και Ariel Schulman με πρωταγωνιστές την Emma Roberts και τον Dave Franco.

H Roberts υποδύεται τη Venus Delmonico (για τους φίλους και τους fans, Vee) η οποία ζει με τη μητέρα της στο Staten Island. Η Vee έχει όνειρο να μπει στο κολέγιο τεχνών CalArts αλλά η μητέρα της Nancy (Juliette Lewis) φοβάται πως αν η κόρη της φύγει μακριά, θα πάθει κάτι κακό. Μπορεί, για παράδειγμα, να τη βρει κάποιο ζευγάρι δολοφόνων και να τη στείλει να συναντήσει τον Δημιουργό (wink wink). Το δεύτερο (και σημαντικότερο) πρόβλημα είναι πως η οικογένεια δεν έχει την οικονομική δυνατότητα για πανεπιστήμιο εκτός πολιτείας, κάτι που αναγκάζει τη μικρή χαμηλοβλεπούσα να ξεχάσει τα όνειρα που έκανε για πάρτυ στo west coast.

Μια μέρα, η φίλη τής Vee, Sydney (καθόλου χαμηλοβλεπούσα και so full of herself), διψασμένη για φήμη (και χρήμα) λαμβάνει μέρος στο νέο διαδικτυακό κρυφό παιχνίδι Dare, το οποίο παίζεται όπως το Θάρρος ή Αλήθεια, minus the truth. Η Vee κατακρίνει την κίνηση αυτή έντονα και ξεκαθαρίζει πως θα παραμείνει απλός θεατής (κάτι που ήθελε και η Syd βέβαια, μιας και είναι και full ανταγωνιστική). Μια μέρα όμως της «τη βαράει» η φτώχεια, η καταπίεση κι ότι όλοι την έχουν για δειλή (και κυρίως η Syd) και αποφασίζει να παίξει και η ίδια. Η κίνηση αυτή θα τη φέρει σε εξαιρετικά δύσκολη θέση όμως, απέναντι στη φίλη της (που σταδιακά λυσσάει όλο και περισσότερο), στη μάνα της, αλλά και την κοινωνία ολάκερη…

Η ταινία αυτή έχει όλα τα bells and whistles που οι λίγο μεγαλύτεροι θεωρούν πως είναι το Ιnternet και η εμπειρία της χρήσης του. Emojis, neon επιγραφές με fluo χρώματα που θυμίζουν σε πολλά σημεία Japanese comic strips, μπάρες downloading μέσα στο πλάνο και πολλή μουσική (όχι κακή, ίσα ίσα). Η σκηνοθεσία έχει πολλά τρικ και κόλπα (η κινηματογραφική κάμερα είναι το κινητό/laptop του χρήστη) όμως παραμένει επιμελώς αφελής: Δεν πνίγει τον θεατή με συμβολισμούς αλλά πετυχαίνει τον σκοπό της, τον προβληματισμό και την αναγνώριση της υπερβολής στη χρήση των social media με τρόπο απλό για να είναι κατανοητά όλα τα μηνύματα, ακόμη και από τους μικρότερους του ηλικιακού group στο οποίο στόχευσε το studio. Η εικόνα παίζει τον σημαντικότερο ρόλο με τα gadgets και τους έντονους χρωματισμούς να βρίσκονται σε πρώτο πλάνο. Επίσης, η χρήση της green screen σε ένα δυο σημεία γίνεται σωστά και το αποτέλεσμα προκαλεί υψοφοβία και εντυπωσιάζει.

Από πλευράς ερμηνειών, το cast δίνει τον καλύτερο του εαυτό. Η Roberts υποδύεται το ακριβώς αντίθετο της Chanel Oberlin του τηλεοπτικού «Scream Queens» και μας πείθει ως σπασικλάκι φωτογράφος, αποφεύγοντας ετσι την ταύτιση με το είδος των ρόλων που την έκανε αναγνωρίσιμη στο ευρύ κοινό. Ο Dave Franco από την άλλη, έχει το παρουσιαστικό του κωλόπαιδου και δικαίως μας προβληματίζει για το αγνό των προθέσεων του όσον αφορά τη γλυκούλα Vee.

Το film θα βρει το κοινό του στη μερίδα του πληθυσμού που ασχολείται με τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης και δεν χρησιμοποιεί το κινητό τηλέφωνο μόνο για να κάνει κλήσεις. Την ευχαριστήθηκα για τον γρήγορο ρυθμό αλλά και την pop αισθητική της. Στο σύνολο της, το «Nerve» είναι μια ευχάριστη ταινία που περνάει τα μηνύματα που θέλει για τις εμμονές της νεολαίας τη σήμερον ημέρα χωρίς να γίνεται βαριά και άσχημη αισθητικά σαν εκπαιδευτική ταινία του Υπουργείου Παιδείας.