Σκηνοθεσια: Μουσταφά Καρά
Παιζουν: Χεϊντάρ Σισμάν, Νουραϊ Γιεσιλαράζ, Χανίφε Καρά
6Overall Score

Ο Μεχμέτ (Χαϊντάρ Σισμάν) ζει σε μια ετοιμόρροπη καλύβα ψηλά στα βουνά της Τραπεζούντας μαζί με τη γυναίκα του Χανιφέ (Νουραϊ Γιασιλαράζ), τα δυο τους παιδιά Ιμπραήμ (Ιμπραήμ Κουβέτ) και Μουσταφά (Τεμέλ Καρά), τη μητέρα του και τα λίγα ζώα που έχουν. Αυτά είναι η μόνη περιουσία τους, καθώς τους βοηθούν στις αγροτικές εργασίες, τους παρέχουν τα απαραίτητα για τη διαβίωσή τους αλλά είναι και το μόνο μέσο να βγάλουν χρήματα, με την πώλησή τους. Η περιοχή όπου ζουν, το Kalandar, είναι γνωστή για τις έντονες χιονοπτώσεις και το δριμύ ψύχος κατά τους χειμερινούς μήνες. Εμείς, μέσα από τα μάτια του σκηνοθέτη Μουσταφά Καρά, βλέπουμε τη ζωή της οικογένειας κατά τη διάρκεια ενός έτους, ξεκινώντας από το φθινόπωρο.

Το κυριότερο πρόβλημα που έχουν να αντιμετωπίσουν το διάστημα που τους παρακολουθούμε (και τους ταλαιπωρεί για αρκετό καιρό) είναι ότι ο Μεχμέτ μέσα στο άγχος του να ανακαλύψει μια φλέβα χρυσού στα βουνά γύρω από την καλύβα τους ώστε να λύσει τα οικονομικά τους προβλήματα, παραμέλησε τις απαραίτητες προετοιμασίες για τον χειμώνα. Πράγμα που τον φέρνει σε αντιπαράθεση με τη σύζυγό του, που ως ορθολογίστρια εστιάζει στις δυσκολίες του παρόντος (πείνα, κρύο, πιθανή κατάρρευση του καταλύματός τους) και όχι στις πιθανές μελλοντικές λύσεις (να βρει όντως χρυσάφι ο άντρας της και να φτιάξει καλύτερο σπίτι). Ο Μεχμέτ απογοητευμένος από την αδυναμία του να προσφέρει ό,τι περισσότερο μπορεί στους δικούς του κι έχοντας στο μυαλό του τα λόγια ενός συγχωριανού του που ασχολείται με ταυρομαχίες, αποφασίζει (και ανακοινώνει) πως εφόσον η φλέβα χρυσού δεν βρέθηκε, θα κατέβει με τον ταύρο στην «αρένα» (στην ουσία μια αλάνα είναι, αλλά εξυπηρετεί τον σκοπό της) και υπόσχεται στη Hanife πως αν δεν πετύχει κι αυτό, θα δεχτεί να κάνει ό,τι του ζητήσει για να εξασφαλίσει τα προς το ζην, ακόμη κι αν πρέπει να πάει να δουλέψει στα ορυχεία, όπως οι υπόλοιποι άνδρες της περιοχής (ανάμεσά τους και οι συγγενείς της γυναίκας του). Εκεί έχουμε και τη μεγαλύτερη σύγκρουση του ζευγαριού, καθώς η γυναίκα είναι κουρασμένη από τις δουλειές και την απουσία του συζύγου της στα βουνά και δεν θέλει να ακούσει άλλες υποσχέσεις!

Πολλά τα προβλήματα, ιδιαίτερα δύσκολες οι συνθήκες διαβίωσης και ο Καρά αποτυπώνει με εξαιρετική μαεστρία τη δύσκολη ζωή της οικογένειας. Οι δύο βασικοί ηθοποιοί ΕΙΝΑΙ οι ρόλοι που υποδύονται, χωρίς να μπορείς να διακρίνεις τα όρια που θα μπορούσαν να διαχωρίσουν αυτό το φιλμ από ένα ντοκιμαντέρ με το ίδιο θέμα. Το φυσικό τοπίο είναι μαγευτικό και τα στοιχεία της φύσης δίνουν τον ρεαλισμό που απαιτείται από μια τέτοιου είδους ταινία ώστε να μη φαίνεται ψεύτικη και άψυχη.

Λίγοι οι διάλογοι, πολλοί οι συμβολισμοί για την ψυχολογία και τη δύναμη του πρωταγωνιστή και το μοντάζ κοφτό. Σε γενικές γραμμές ο ρυθμός είναι αργός και αν δεν θυμάμαι λάθος, απουσιάζει σχεδόν εξολοκλήρου η μουσική από το φιλμ. Η ταινία εκτυλίσσεται στην Τουρκία του 2016, αλλά μοιάζει με επαρχιακή Ελλάδα του 1960. Βλέποντας την, εκτίμησα όλα όσα έχω (από πλευράς υλικών αγαθών και μόρφωσης) και αναρωτήθηκα για το αν όντως υπάρχουν οικογένειες που ζουν έτσι, στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας του δυτικού κόσμου τη σήμερον ημέρα. Είναι ένα πολύ ιδιαίτερο film που με κράτησε με το θέμα, την εικόνα και τη δύναμή του, αλλά με κούρασε ελαφρώς με τον ρυθμό του. Στην πρώτη σκηνή, όπου βλέπουμε μαζεμένη ολόκληρη την οικογένεια να τρώει, υπάρχει μια μικρή ασυνέπεια στα μακρινά και τα κοντινά πλάνα της Yesilaraz όσον αφορά τα μαλλιά και τον τρόπο που φορά τη μαντίλα. Δεν είναι κάτι σημαντικό, αλλά για μια ταινία που αποτελεί την επίσημη συμμετοχή της Τουρκίας στα Oscars, ήταν ελαφρώς άκυρο.