Σκηνοθεσια: Haritz Zubillaga>Παιζουν: Paola Bontempi
5.1Overall Score

Η Αμάντα καλοντυμένη με ένα σέξι βραδινό φόρεμα, μπαίνει στην πολυτελή λιμουζίνα που την περιμένει έξω από το σπίτι της και ξεκινά για να τιμηθεί με ακόμη ένα βραβείο στα πολλά που έχουν πιστοποιήσει μέχρι σήμερα την υποκριτική της δεινότητα. Ξάφνου, με δυσάρεστη έκπληξη διαπιστώνει πως δεν μπορεί να δει έξω μια και τα παράθυρα της λιμουζίνας είναι αδιαφανή, το κινητό της δεν έχει σήμα και η βράβευση μάλλον δεν θα γίνει σύντομα καθώς αντιλαμβάνεται πως για κάποιο άγνωστο λόγο, βρίσκεται παγιδευμένη σε ένα κινούμενο πολυτελέστατο… «κελί».


Ακόμη μια ισπανόφωνη κλειστοφοβική ταινία που όμως εξαιτίας της κινηματογράφησης δεν ποντάρει σε αυτό το χαρτί τόσο, όσο θα περίμενες. Το βαθύτερο πρόβλημα όμως της ταινίας δεν είναι αυτή καθ’ αυτή η κινηματογράφηση αλλά το σενάριο! Ο περιορισμός του σκηνικού σε ένα εντυπωσιακά φωτισμένο μικρό χώρο και του καστ σε μια πανέμορφη πρωταγωνίστρια μάλλον δεν φαίνεται να είναι αρκετά. Περιμένεις με όλο σου το δίκιο, οι διάλογοι και οι πληροφορίες για το παρελθόν των χαρακτήρων να έχουν στοιχειωδώς μια συνοχή και κάποιο ελάχιστο λόγο ύπαρξης. Αντί για αυτό όμως, τί έχουμε; Aδιάφορες αποκαλύψεις και πρωτόλειες εξελίξεις που ασθμαίνοντας αποτυγχάνουν θεαματικά να σοκάρουν τον εθισμένο στο είδος, θεατή. Κάτι απόλυτα φυσικό, αφού η ταινία δεν καταφέρνει να συνδέσει κατ’ ελάχιστο τον θεατή με τους χαρακτήρες με αποτέλεσμα να γίνεται μάταιη η όποια εξέλιξη, καθώς οι βαθύτεροι λόγοι της όποιας δράσης παραμένουν επιφανειακοί και αδιάφοροι μέχρι το τέλος της ταινίας.
Η μουσική επένδυση της ταινίας πάντως είναι άξια αναφοράς καθώς είναι το μόνο στοιχείο που συγκρατεί την ταινία απο την πλήρη κατάρρευση.