Σκηνοθεσια:Xavier Dolan
Παιζουν:Nathalie Baye, Vincent Cassel, Marion Cotillard
7.1Overall Score

Ο μυστικός δείπνος για ένα enfant terrible που δεν είναι ακόμα αποφασισμένο να πει το έσχατο αντίο. Μια οικογένεια που σίγουρα δεν είναι έτοιμη να το ακούσει. Μια ταινία που δίνει νέα πνοή σε ένα από τα πιο αυτάρεσκα και μονότονα θεατρικά (Ζαν-Λικ Λαγκάρς) μόνο και όλο επειδή ο Ξαβιέ Ντολάν αποφασίζει να μην υπογραμμίζει τη σκηνοθετική του παρουσία. Αυτό το τέλος του κόσμου ίσως είναι μια νέα αρχή για τον υπερφιλόδοξο και υπερταλαντούχο Ξαβιέ Ντολάν.

Δώδεκα χρόνια μακριά τους, ο επιτυχημένος συγγραφέας Λουί, επιστρέφει στην πόλη που γεννήθηκε, σχεδιάζοντας να ανακοινώσει στην οικογένεια του τον επερχόμενο του θάνατο. Καρκίνος, AIDS, δεν έχει σημασία. Ακόμα δεν έχει ξεκαθαρίσει το λόγο και το αποτέλεσμα που θα επιθυμούσε να έχει η πράξη του: Να τους συγκινήσει, να τους θυμώσει ή να τους πονέσει; Άνθρωποι ανίκανοι να αγαπήσουν και να αγαπηθούν άνευ όρων, ξεκινούν ανούσιες διαπραγματεύσεις για την ολιγόωρη συμβίωση τους, την απώλεια που πλησιάζει επικίνδυνα και το κενό που δεν επιθυμούν να κλείσει ανάμεσα τους.

Τιμημένη με το Μέγα Βραβείο Επιτροπής στο φεστιβάλ των Κανών και με Σεζάρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Μοντάζ και Α’ Ανδρικού Ρόλου, η νέα ταινία του Ξαβιέ Ντολάν είναι ίσως και η πλέον ολοκληρωμένη του. Απομακρισμένος από την ασφάλεια των μουσών του, σκηνοθετεί τα μεγαλύτερα ονόματα του Γαλλικού σινεμά. Με εξαίρεση τον αμήχανο Βενσάν Κασέλ -και ενίοτε υπερβολικό στο θεατρικής δομής κείμενο-, το αταίριαστο cast προσφέρει ό,τι καλύτερο μπορεί. Η Λέα Σεϊντού, σε χώρο υποκριτικής ασφάλειας, δημιουργεί τη Σούζαν που αυτοπροσδιορίζεται από μια σειρά εσωτερικών εκρήξεων, αποτέλεσμα του ανήσυχου –και μερικές φορές γεμάτου απαξίωση- πνεύμα της. Η Ναταλί Μπαίγ υποδύεται τη μάνα με τρόπο υπερβολικό και γκροτέσκο, έτσι όπως οφείλει να είναι μια μάνα στα έργα του Ντολάν. Με σπάνια λεπτότητα η Μαριόν Κοτιγιάρ κατανοεί και αποτυπώνει τη χαμηλή αυτοεκτίμηση της Κατρίν και σκηνή-τη-σκηνή χτίζει την προσωπική της επανάσταση απένταντι στον άντρα της, την οικογένεια της με την ευρύτερη έννοια και το –πέρα από κάθε λογική εξήγηση- ρομάντζο που αισθάνεται για τον Ζαν Λουί. Ο Γκασπάρ Ουλιέλ αγκαλιάζει τον εγωμανή χαρακτήρα του θεατρικού (Ζαν Λουί) και του δίνει λογική υπόσταση. Σαν βραστήρας σε χαμηλή φωτιά, τα συναισθήματα του αντιστέκονται στη θέρμη των καταστάσεων. Σιγά-σιγά περνάει στη θέση του παρατηρητή και εκεί εκθέτει το υποκριτικό του εύρος. Όχι, δεν είναι το ασπόνδυλο ανδρείκελο του αυτάρεσκου ψευτομποεμίστικου θεατρικού αλλά ένας σπουδαίος ηθοποιός που με ευγενική καρτερικότητα αποδέχεται τον θάνατο ως μια διαδικασία –αν όχι εξιλέωσης, σίγουρα- υποχρεωτικής αποδοχής. Το «Ακριβώς το τέλος του κόσμου» είναι το τέλος των εκρήξεων και η απαρχή της αποδοχής ενός απροσδιόριστου «ίσως». Το ίσως του Ντολάν όμως έχει απαντηθεί εδώ και καιρό και η απάντηση είναι μια ηχηρή κατάφαση: το τρομερό παιδί από τον Καναδά ήρθε για να μείνει, να πειραματιστεί με τις εμμονές του και να υποβοηθήσει ηθοποιούς να ανακαλύψουν τον σκοτεινό και φωτεινό εαυτό τους.

 

Ευχαριστούμε τον Αλέξανδρο Ρωμανό Λιζάρδο για την ευγενική παραχώρηση του κειμένου του.