Ο Mark Renton, προσπαθώντας για άλλη μια φορά να βάλει σε τάξη τη ζωή του, επιστρέφει στο Εδιμβούργο μετά από 20 χρόνια με σκοπό να ξανασμίξει με την παλιοπαρέα του (το μέγα λαμόγιο Sick Boy, το αιώνιό παιδί/τοξικομανή Spud και, αναπόφευκτα, τον τραμπούκο Begbie). Εμπόδιο στην προσπάθειά του στέκεται το γεγονός ότι την τελευταία φορά που ήταν όλοι μαζί είχε προδώσει την εμπιστοσύνη τους φεύγοντας με 16.000 λίρες, που επρόκειτο να μοιραστούν ύστερα από μια βρομοδουλειά, ώστε να ζήσει τη ζωή που είχε “επιλέξει”.

Με περίσσια προσμονή και ενθουσιασμό είδαμε επιτέλους την επιστροφή της περιθωριακής παρέας του επικού “Trainspotting” με όλο το αρχικό cast να είναι παρών και φυσικά τον τρομερό Danny Boyle να βρίσκεται ξανά στην σκηνοθετική καρέκλα. Το “T2 Trainspotting” δεν ήταν τόσο πρωτοποριακό και ανατρεπτικό όπως η πρώτη ταινία…Πώς θα μπορούσε όμως να είναι αφού η πρώτη ταινία είναι πραγματικά μοναδική. Άλλωστε το “T2”, όπως θα αντιληφθεί κανείς βλέποντας το, δεν δημιουργήθηκε για να αναπαράγει το ίδιο ύφος αλλά για να μας ταξιδέψει πίσω στο χρόνο και να μας δείξει που τελικά κατέληξε η όλη φιλοσοφία του “Choose life”.

Η ταινία από την αρχή της κιόλας σε βυθίζει σε ένα πολύ νοσταλγικό κλίμα και σε κάνει να νιώθεις ότι και εσύ μόλις γύρισες στην πόλη που γεννήθηκες και μεγάλωσες. Τα συναισθήματα αυτά εντείνονται στην πορεία χάρη στις φανταστικές ερμηνείες και στο φορτισμένο πάντρεμα παρόντος και παρελθόντος, που χρησιμοποιεί πολλά ερεθίσματα του “Trainspotting” χωρίς όμως να παπαγαλίζει, χτίζοντας έτσι μια κάπως εύθραυστη πλοκή. Μια πλοκή όμως, που σε συνδυασμό με την εξαιρετική σκηνοθεσία του Boyle,σε κάνει να νιώθεις ότι η ταινία αυτή καθαυτή είναι μια ανάμνηση.

Το “T2 Trainspotting” είναι ουσιαστικά ένας ύμνος για τη νοσταλγία και τις ανθρώπινες σχέσεις αποτελώντας έτσι ένα άξιο sequel μιας πραγματικά εμβληματικής ταινίας. Το ξεχωριστό στοιχείο του “T2” είναι ο τρόπος που παραθέτει την χιλιοειπωμένη αξία: τα αγαθά δεν φέρνουν την ευτυχία αλλά οι άνθρωποι. Ασχέτως του πόσο μπορεί κανείς να νιώθει πως το «να διαλέξει μια δουλεία, μια καριέρα, μια τεράστια τηλεόραση…» θα ολοκληρώσει τη ζωή του, δεν αλλάζει το γεγονός ότι είμαστε το άθροισμά των ανθρώπων μας και των στιγμών μας μαζί τους. Ανθρώπων και στιγμών που δεν διαλέγεις πάντα να έχεις, αλλά αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού σου, και ανά πάσα στιγμή, με ένα απλό ανοιγόκλεισμα των ματιών σου, μπορεί να χάσεις.