Σκηνοθεσια: Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne
Παιζουν:dèle Haenel, Olivier Bonnaud, Jérémie Renier
6.4Overall Score

 

 

Για τ’ όνομα. Όλα γίνονται για το όνομα μιας κοπέλας που προσπάθησε να φυγαδεύσει εαυτόν στο ιατρείο της Τζένι Νταβέν ένα βράδυ και την επόμενη μέρα βρέθηκε νεκρή αφού η γιατρός ξέχασε επιμελώς να τηρήσει το νόμο του Ιπποκράτη. Το άγνωστο κορίτσι όμως έχει όνομα αλλά δεν σας το αποκαλύπτουμε γιατί αυτό δεν είναι το ζητούμενο.

Επάγγελμα: Πόρνη, Καταγωγή: σίγουρα όχι γαλλική. Από την αρχή της ταινίας, απλά καταδικασμένη. Όσο η ιστορία εξελίσσεται βλέπουμε τις αντιδράσεις της γιατρού και αυτή τη λίγο παραπάνω προσπάθεια που κάνει για να μάθει την αλήθεια και να δώσει ένα όνομα στο νεκρό σώμα που θα ταφεί με άγνωστης ταυτότητας στοιχεία. Οι πληροφορίες μαζεύονται εύκολα, σχεδόν αβίαστα (χαρακτηριστικό Νταρντενικό γνώρισμα και από τις προηγούμενες δημιουργίες τους).

Σε αντίθεση όμως με τις περισσότερες ταινίες πολυβραβευμένων αδελφών-σκηνοθετών εδώ είναι εύκολο να διακρίνεις ότι η Adele Haene είναι επαγγελματίας ηθοποιός. Οι ρυτίδες έκφρασης στο πρόσωπο της, το επιμελώς περιορισμένου συναισθήματος βλέμμα, οι ελαφριές αμηχανίες κάνουν την Νταρντενική ταινία λιγότερο δική τους. Ίσως το σενάριο που περίμενε χρόνια πριν την Μαριόν Κοτιγιάρ να αναλάβει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ίσως το απωθημένο των δημιουργών να πουν αυτή την ιστορία οδήγησε αυτή την ταινία σε περιορισμένο αφηγηματικό ενδιαφέρον για δημιουργούς και θεατές.

Η αγωνία της γιατρού δεν μας κάνει να ασφυκτιούμε, στοιχείο που σε ταινίες άλλων δημιουργών θα ήταν στα υπέρ, σε αυτή εδώ την ταινία όμως είναι στα κατά. Μια γυναίκα δοσμένη στο επάγγελμα της αλλά και απομακρυσμένη από την πραγματική οδύνη, διατηρεί την ηρεμία της γιατρού όπως οφείλει όμως αυτό το αποστασιοποιημένο του χαρακτήρα της δεν σε πείθει 100% για τη μετάλλαξη της μετά το τραγικό περιστατικό. “Αν ήταν νεκρή, δεν θα ήταν στο μυαλό μας”: Μια φράση που θα ακουστεί για να υπογραμμίσει αυτό το λάθος που προαναφέραμε και όχι για να μας βυθίσει συναισθηματικά σε καταστάσεις που με μοναδική ευκολία πετυχαίνουν οι Νταρντέν. Φυσικά όμως δεν έχουμε να κάνουμε με ελιτιστές δημιουργούς και για αυτό ο θεατής, ακόμα και από αυτή, ίσως την πιο αδύναμη ταινία της καριέρας τους, οι θεατές παίρνουν μαζί τους μια ενοχή για τα λάθη τους και τα λάθη των γνωστών τους, μια καθαρτική ενοχή για τις ευθύνες όλων όσων μιλούν ή σιωπούν.

Ευχαριστούμε τον Αλέξανδρο Ρωμανό Λιζάρδο για την ευγενική παραχώρηση του κειμένου του.