Σκηνοθεσια: Jordan Peele
Παιζουν: Daniel Kaluuya, Allison Williams, Bradley Whitford
7.1Overall Score

 

Η ύπνωση είναι η διαδικασία κατά την οποία ο νους, απελευθερωμένος από τα πρέπει αναζητά τα θέλω και τα αξίζω του σε συνειδητές, ασυνείδητες και υποσυνείδητες σκέψεις. Η διαδικασία απαιτεί σοβαρότητα από τον θεραπευτή και συνειδητότητα από τον θεραπευόμενο. Η όποια μη αγαθή πρόθεση και από τους δύο μπορεί να οδηγήσει στην καταστροφή. Είναι μια ανάλογη διαδικασία με των σκηνοθετών που θέλουν να ξεχωρίσουν: όταν επιθυμούν απλά να «λάμψουν» μέσα από τη δουλειά τους είναι αυτάρεσκα καταστροφικοί με κρεσέντα δημιουργικών εντυπωσιασμών, όταν πάλι θέλουν να μοιραστούν μια ιδέα που θεωρούν πως θα προσφέρει ουσιαστικά στην εξέλιξη ενός τομέα της διανόησης-της διασκέδασης-της τέχνης, τότε είναι κοινωνοί φαντασίας-ομορφιάς-σκέψης. Ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης Jordan Peel με προϊστορία στην υποκριτική και τον χώρο της αφροαμερικάνικης κωμωδία, αποφασίζει να γίνει κοινωνός ενός άκρως ενδιαφέροντος παντρέματος: της ταινίας τρόμου με της κωμωδίας. Δεν πρόκειται όμως για ένα γάμο συμφερόντων σαν αυτό που είχε κάνει ο Wes Craven με το Scream *(πριν ακολουθήσει το «διαζύγιο» μέσω των Scary Movies των Shawn και Marlon Wayans). Εδώ υπάρχει αγάπη και σεβασμός ισάξιος και στα δύο είδη σε αντίθεση με τον Craven που χρησιμοποίησε το κωμικό στοιχείο ως μαγνήτη για το κοινό που δεν αρέσκεται στον στεγνό φόβο και τρόμο. Σα σε διαδικασία ύπνωσης, με εκείνον στον ρόλο του θεραπευτή και τους θεατές στο ρόλο των θεραπευομένων, χρησιμοποιεί τα εργαλεία της διαδικασίας, την αυξημένη υποβολή στα γεγονότα αλλά και ένα σημείο εστίασης, για να σε υποβάλλει όχι στη σκοτεινή πλευρά της ψυχής σου αλλά στον βασανισμένο λαβύρυνθο του κόσμου ενός αφροαμερικανού που ήταν και συνεχίζει να είναι αντικείμενο ρατσιστικού φοβισμού.

Προσωπικά έχω υποβληθεί και σε ύπνωση και σε διαλογισμό και η διαδικασία αποτύπωσης των καταστάσεων μου έμοιαζε γνώριμη και άρτια αποτυπωμένη στη μεγάλη οθόνη. Πραγματικά, η επιτυχία του είναι ότι τη μια στιγμή εμφανίζει το φόβο σου στο σκοτεινό θάλαμο και την άλλη είσαι και εσύ μέσα σε αυτή την θαμπή οθόνη όσο βυθίζεσαι. «Το μωρό της Ρόζμαρυ» συναντά τις «Γυναίκες του Στέπφορντ» σε ένα θέμα που πρόσφατα απασχόλησε ξανά τον κινηματογράφο με ισάξια εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία (αναφέρομαι στο split). Η μαγική φράση που επαναλαμβάνεται «κάτι να ελαφρύνει το κλίμα» καταγράφει ακριβώς το πως ο καθοσπρεπισμός και η πολιτική ορθότητα μερικές φορές είναι τα πιο αιμοδιψή όπλα ενός ρατσισμού με φερετζέ;

Είπα φερετζέ; Συνειδητά δεν σας λέω τίποτα περισσότερο για την υπόθεση εκτός από το ότι μια κοπέλα και ο φίλος της θα φιλοξενηθούν στο σπίτι των γονιών της, όταν η μητέρα θα προσπαθήσει να «μυήσει» σε διαδικασία ύπνωσης τον φιλοξενούμενο της με αφορμή τη διάθεση της να τον βοηθήσει να κόψει το κάπνισμα. Χωρίς να γνωρίζει ο κεντρικός χαρακτήρας αν τελικά έχει βιώσει τη διαδικασία ύπνωσης –ή την ονειρεύτηκε- αρχίζει και παρατηρεί ότι οι έγχρωμοι της περιοχής λειτουργούν σα καλά κουρδισμένες μηχανές που όμως ένα δάκρυ ή μια αψυχολόγητη αντίδραση μπορεί να προδώσει ότι βρίσκονται το λιγότερο σε διαδικασία συναισθηματικής απομάκρυνσης από την πραγματικότητα.

Η ταινία μπορεί να έχει ένα από τα μεγαλύτερα plot hols στην ιστορία του είδους, είναι όμως τόσο άρτια και συμπαγής που σε κάνει να μην το παρατηρείς με την πρώτη ματιά.

Το τρέξε θα σας κάνει να τρέξετε στις αίθουσες για να απολαύσετε την ταινία αλλά και να φύγετε τρέχοντας από τις αίθουσες από τον τρόμο και τους προβληματισμούς που θα σας προκαλέσουν οι ξεκάθαροι και πολυδιάστατοι χαρακτήρες τους. Φυλετικός ρατσισμός στο προσκήνιο, χιούμορ στο παρασκήνιο και το φάντασμα μιας λευκής φυλής που εμφανίζεται με σάρκα και οστά σε ένα κόσμο που υπάρχει στο μυαλό καθενός όταν αφήνεται στη διαδικασία μιας βύθισης με ή χωρίς καθοδήγηση.

Ευχαριστούμε τον Αλέξανδρο Ρωμανό Λιζάρδο για την ευγενική παραχώρηση του κειμένου του.