Σκηνοθεσια: Fatih Akin
Παιζουν: Tristan Göbel, Aniya Wendel, Justina Humpf
7.5Overall Score

 

Ο δεκατετράχρονος Μάικ, χαμηλών τόνων και ντροπαλός αλλά weirdo για τους συμμαθητές του, μένει μόνος στο σπίτι για την περίοδο των διακοπών. Η αλκοολική μητέρα του φεύγει για μία ακόμα συνεδρία αποτοξίνωσης σε ειδικό ίδρυμα, ενώ ο πατέρας του αναχωρεί  για «επαγγελματικό» ταξίδι με μια συνάδελφό του.  Ο έτερος weirdo της τάξης Τσικ, ένας ατσούμπαλος σε εμφάνιση και εξωστρεφής Ρώσος είναι ο μόνος που επιθυμεί την παρέα του Μαικ και τον προτρέπει να ξεκινήσουν για ένα ταξίδι χωρίς προορισμό  με ένα κλεμμένο σαραβαλάκι.

Για όποιον σκέφτεται ότι τα παραπάνω είναι κλισέ δεν έχει άδικο. Η παραπάνω σύνοψη του νέου φιλμ  του Φατιχ Ακίν έχει τη συνήθη δομή όλων τον coming of age ταινιών. Το bulling, οι όχι αρμονικές οικογενειακές σχέσεις, το απωθημένο του βασικού χαρακτήρα για την ομορφότερη του σχολείου, το ταξίδι της αυτογνωσίας. Πόσες και πόσες φορές τα έχουμε ξαναδεί περισσότερο ή λιγότερο επιτυχημένα. Κι όμως η ταινία ξεχωρίζει . Και αυτό το οφείλει κυρίως στο σκηνοθέτη της.

Πιο κοντά στο Soul Kitchen παρά οποιαδήποτε άλλη ταινία του και διορθώνοντας το φάλτσο της προηγούμενης  (Η Μαχαιριά) , ο Φατίχ Ακίν φαίνεται ότι  εδώ  κάνει ένα διάλειμμα επανεκκίνησης με κάτι πιο χαλαρό αλλά και αξιόλογο. Για ακόμα μια φορά εστιάζει στους χαρακτήρες του στους οποίους τρέφει μεγάλη συμπάθεια χωρίς όμως να εξιδανικεύει καταστάσεις. Σε αυτό τον βοηθάνε οι εκπληκτικές ερμηνείες των πιτσιρικάδων ηθοποιών των οποίων το ταλέντο αναδεικνύεται με τη σωστή καθοδήγηση του σκηνοθέτη τους. Πέραν τούτου ο Γερμανός δημιουργός  υιοθετεί ένα  ιδιαίτερο κινηματογραφικό στυλ χρησιμοποιώντας φακούς και  φίλτρα τονίζοντας ανεπαίσθητα αλλά όσο χρειάζεται το χρώμα, έτσι ώστε οι εικόνες του να έχουν αυτή την  γλύκα με την οποία όλοι μας φέρνουμε στο νου τις παιδικές μας αναμνήσεις. Ακόμα και τις όχι και τόσο ρόδινες.

Το επιμύθιο της ταινίας είναι  ότι το ταξίδι έχει περισσότερη σημασία από τον προορισμό. Οι σταθμοί στο ταξίδι της φιλμογραφίας του Ακίν  είναι ως επί το πλείστον σπουδαίοι  γι’ αυτό και ανυπομονούμε για τον επόμενο.