Σκηνοθεσια: KRISTINA GROZEVA, PETAR VALCHANOV
Παιζουν: STEFAN DENOLYUBOV, MARGITA GOSHEVA
8Overall Score

Slava (o πρωτότυπος τίτλος της ταινίας) σημαίνει δόξα, αλλά είναι και η μάρκα του ρώσικου ρολογιού-οικογενειακού κειμηλίου που ο βασικός χαρακτήρας της ταινίας θα προσπαθήσει να επαναφέρει στην κατοχή του. Αυτή η προσπάθεια αποτελεί τη βασική πλοκή η οποία είναι η αφορμή για να σχολιάσουν οι δημιουργοί της πολλά κακώς κείμενα της χώρας τους και όχι μόνο.

Η ταινία στηρίζεται στο δίπολο των βασικών της χαρακτήρων. Ο Τζάκο ένας αγαθός και με σοβαρό πρόβλημα άρθρωσης επιθεωρητής γραμμών τραίνου σε ένα ξεχασμένο χωριό της Βουλγαρίας βρίσκει ένα σάκο με λεφτά πεταμένο στις ράγες την οποία και παραδίδει στις αρχές. Η Τζούλια, στυγνή επαγγελματίας, υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων του υπουργείου μεταφορών αναλαμβάνει την τελετή βράβευσης. Το βραβείο θα του το δώσει ο υπουργός και είναι ένα ρολόι. Ο Τζάκο θα πρέπει να αποχωριστεί το ρολόι του για λίγο αλλά η Τζούλια το χάνει. Και από εκεί ξεκινάει η οδύσσεια του πρωταγωνιστή ο οποίος άθελά του θα γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης δημοσιογράφων αλλά και εξευτελισμού από το κράτος που τον βράβευσε.

Θα μπορούσε να είναι μία που φωνακλάδικη ταινία καταγγελίας, όμως πίσω από την κάμερα δεν βρίσκεται ο Όλιβερ Στόουν αλλά το δίδυμο που μας έδωσε πριν από λίγα χρόνια το εξαιρετικό «Μάθημα» με τους ίδιους ηθοποιούς. Με αυτή την ταινία ανεβαίνουν ένα ακόμα σκαλί μιας και μπολιάζουν έξοχα χιουμοριστικές πινελιές στο νταρντενικό τους σύμπαν. Με μια νατουραλιστική καταγραφή των γεγονότων, η ταινία πατάει γερά πρωτίστως στις πολύ δυνατές ερμηνείες των πρωταγωνιστών της. Συμπάσχουμε με τον Τζάκο όταν αναγκαστικά θα πρέπει να μπλεχτεί στα κρατικά γρανάζια για να βρει το αγαπημένο του ρολόι. Αναμονές σε τηλέφωνα και θυρωρεία, γενική άρνηση και ωχαδερφισμός πράγματα που ούτε λίγο ούτε πολύ έχουμε υποστεί στα καθ’ ημάς. Συγκλονιστικά πειστική και η ερμηνεία της Μαργκιτα Γκοσεβα στο ρόλο της Τζούλια η οποία φαινομενικά δεν έχει ταβάνι στο που μπορεί να φτάσει σε επίπεδο ανηθικότητας προκειμένου να καλύψει τους προϊσταμένους της. Όταν ανακαλύπτει τα όριά της οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες και ίσως να μην προλάβει να τις διορθώσει.

To «Glory» ισορροπεί σοφά στην καταγγελτική του δύναμη και στις σατιρικές του διαθέσεις. Παίρνει θέση χωρίς να κουνάει το δάχτυλο ενώ το αμφίσημο φινάλε θα βάλει σε σκέψεις και θα προξενήσει συζητήσεις μετά τη θέασή του.

 

Διάβασε και τη κριτική του Christou Mpousi για το Glory εδώ.