Σκηνοθεσια: Chad Stahelski
Παιζουν: Keanu Reeves, Riccardo Scamarcio, Ian McShane
7.9Overall Score

Το John Wick: Κεφάλαιο 2 είναι τίποτα λιγότερο από ένα καλλιτεχνικό θέαμα, και –παρακαλώ- μην θεωρήσετε ότι αυτό που ανέφερα είναι κάτι κακό.

Χορεύοντας σε χαλάζι από σφαίρες, με ορδές δολοφόνων να ξεπιδούν κατ ‘ευθείαν από βιντεοπαιχνίδι, η ταινία έχει ύφος νουάρ σε κάθε της σταγόνα αίματος που θα πιτσιλήσει την οθόνη.

Ο John Wick (Κιάνου Ριβς) επιστρέφει επίσημα στο επάγγελμα καθώς ένας παλιος του σηνεργος του ζητά να ανταπόδοση παλιά χαρη. Υπάρχει ένας αέρας οικειότητας, καθως η ταινία επισκέπτεται προηγούμενους χαρακτήρες ενώ εισάγει μια σειρά νέων που είναι μέσα στην υπερβολή οι οποίοι με την σειρά τους διευρύνουν αυτον τον περίεργα αλλά ενδιαφέρον κόσμο.

Διατηρώντας την κινηματογραφική φόρμα σε ύφος σχεδόν πανομοιότυπο με την πρώτη ταινία, η συνέχεια εντάσσει περισότερες μαχες σώμα με σώμα με κάμερα σταθερή να παρακολουθεί την σκηνή και με όσο το δυνατόν λιγότερα cut. Αυτό και μόνο το στοιχείο μεταμορφώνει ένα κοινότυπο σενάριο ίσως στην καλύτερη ταινια δράσης που θα μπορούσαμε ενδεχομένως να ζητήσουμε στη μετα-οσκαρική περίοδο (αναφέρομαι στις υποψηφιότητες γιατί ως γνωστόν οι ταινίες Γενάρη και φλεβάρη είναι συνήθως μπαρούφες). Γροθιές, κλωτσιές, μπουνιές ασταμάτητο βρώμικο ξύλο αποδίδονται με την φινέτσα ενός άψογα χορογραφημένου μπαλέτου. Μεγάλο ατού της ταινίας είναι και πάλι ο Κιάνου Ριβς ο οποίος με την αφοσίωση του στις σκηνές μάχης κάνει το θέαμα απόλαυση, σαν ένας άλλοτε Bruce Lee. Ξέρετε, υπηρετεί το κόνσεπτ ένας εναντίον όλων έτσι και τώρα ο John Wick είναι ο ορισμός της ταινίας δράσης για την εποχή μας. Θα το πω πιό ποιητικά: Το Τζον Γουικ 2, για τις ταινίες δράσης ειναι ενα ερωτικό γράμμα γραμμένο με αίμα και ενα μολύβι… “Ενα γαμημένο μολύβι”…