Απο τους: Α. Ρ. Λιζάρδο και τον Παναγιώτη Γάκη

Κάποια βιβλία είναι φτιαγμένα ΜΟΝΟ για να διαβάζονται, όχι για να εξαργυρώνουν την επιτυχία τους με τρεις κινηματογραφικές μεταφορές. Τρίτη μεταφορά του βιβλίου The Dinner στον κινηματογράφο και απ’ ότι φαίνεται… τρίτωσε το κακό! Η πρώτη μεταφορά εξ’ Ολλανδίας κέρδιζε το κοινό του Βορρά με την αποστασιοποίηση και τις εμφανείς εντάσεις, η δεύτερη εξ’ Ιταλίας έχτιζε με προσεγμένο μελοδραματισμό τα διλήμματα των ηρώων, η τρίτη τί παραπάνω θα είχε να προσφέρει εκτός από ένα all star (ή περίπου all star) cast;

Η δημιουργία του πολυβραβευμένου σκηνοθέτη Ορεν Μόμερμαν είναι σχεδόν αψυχολόγητη: Με κακόγουστα μονταρισμένα flash backs (με αργόσυρτες μίξεις εικόνας) μεταφέρει άχρωμα τα γεγονότα που θα θέσουν τα ζητήματα των ηρώων προς επίλυση.

Φιλόδοξος και -σχεδόν- ηθικός γερουσιαστής (ψιλογερασμένος Ρίτσαρντ Γκιρ) με μεγάλες φιλοδοξίες αντιμετωπίζει με κοινωνική ευλάβεια και γεύματα ρουτίνας τον αδελφό που που πάσχει από γνωστή ασθένεια του νευρικού συστήματος. Ο κακότροπος και χαμηλότερης κοινωνικής θέσης Καθηγητής Ιστορίας και αδελφός του παραπάνω (Στιβ Κούγκαν) έχει υποψίες ότι η σύζυγος του (Λόρα Λίνεϊ) συγκαλύπτει μια εγκληματική δράση του γιου τους που ενδέχεται να καταστρέψει την καριέρα του γερουσιαστή. Το κινηματογραφικό γεύμα, χωρισμένο σε απεριτίφ, ορεκτικό, κυρίως πιάτο, γλυκό και χωνευτικό θα σερβιριστεί τόσο άτσαλα, με διαλόγους που δύσκολα θυμίζουν προφορικό λόγο και flash backs που ενσωματώνονται κατά βούληση ή με ασυνάρτητες συνειρμικές συνδέσεις.

Είναι πραγματικά άξιο αναφοράς πως η ταινία σε σπρώχνει με το ζόρι έξω, όχι από επιλογή ή λόγω θέματος αλλά από την επιμελώς ατημέλητη αφήγηση της. Ο Ριτσαρντ Γκιρ κουβαλάει ασθμαίνοντας ένα ρόλο που ολοφάνερα δεν είναι στα μέτρα του αλλά τί να κάνει ο έρμος, προσπαθεί να τον διεκπεραιώσει όσο αξιοπρεπέστερα μπορεί. Ο δε Στιβ Κούγκαν αισθάνεται τόσο άβολα στον χαρακτήρα του ώστε να χάνει το μέτρο στο σημείο ισορροπίας της ψυχασθένειας και της μετρημένης υπερβολής. Αξιοπρεπής και μετρημένη στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας η Λόρα Λίνεϊ, αδυνατεί να χειριστεί τις εκρήξεις της στο τέλος. Πιο ξεκάθαρη από όλους είναι Κλοέ Σεβινί στο ρόλο της συντρόφου του Ρίτσαρντ Γκιρ που χαράζει ομοιόμορφα τον ρόλο της γυναίκας που γνωρίζει ότι οι επιλογές της έχουν τίμημα. Το φαγητό που σερβίρεται μπορεί να μην είναι ξαναζεσταμένο, είναι όμως υπερβολικά κοστολογημένο λόγω συσκευασίας και παρουσίασης.

Steve Coogan

Laura Linney

Steve Coogan and Rebecca Hall

Laura Linney, Rebecca Hall, Steve Coogan and Richard Gere

Steve Coogan and Richard Gere

Ευχαριστούμε τον Αλέξανδρο Ρωμανό Λιζάρδο για την ευγενική παραχώρηση του κειμένου του.