Απο τους: Α. Ρ. Λιζάρδο και τον Παναγιώτη Γάκη

Η ταινία έναρξης του Φεστιβάλ Βερολίνου φέρνει στο προσκήνιο τη ζωή του Django, ενός ρομά που συνέθεσε μια σπουδαία μελωδία για τους αθίγγανους –που έπεσαν θύματα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Η ιστορία του, όχι ιδιαίτερα γνωστή, φέρνει στο προσκήνιο τις μνήμες του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και τα μαθήματα που θα έπρεπε να μας είχε αφήσει παρακαταθήκη! Ειδικά στις μέρες μας όπου ανθίζει εκ νέου ο ρατσισμός, ο εθνικισμός ενώ το μεταναστευτικό αν δεν βρίσκει ήδη, πάντως κάποιες μειοψηφίες ζητούν να βρει στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης αντιμετώπιση τύπου «Γκούλαγκ».

Στον ρόλο του Τζάνγκο, ο Ρεζά Κατέμπ ενσωματώνει την πολυδιάστατη προσωπικότητα ενός καλλιτέχνη από ανάγκη, που γίνεται μέρα με τη μέρα πολέμιος της αδικίας με έναν άκρως προσωπικό τρόπο. Η Παρισινή διασκέδαση και η απαγόρευση της σουίνγκ/τζαζ στο παρασκήνιο ως μέτρο φίμωσης της δημιουργίας, προσδιορίζει τις ζωές των ηρώων. Ο πόλεμος -περισσότερο ως ιδέα παρά ως αποτέλεσμα-, γίνεται μέρος της καθημερινότητας όλων. Η Λουΐζ (Σεσίλ Ντε Φρανς), μια προσωπικότητα επίπλαστη για τις δραματουργικές ανάγκες της ιστορίας, στυλοβάτης της αλήθειας και μιας μη προσδιορίσιμης διπλής προσωπικότητας, αναστηλώνει το οδόστρωμα στα σημεία του σεναριακού ναρκοπεδίου *(που ιδιαίτερα στο δεύτερο μέρος -δυστυχώς- είναι αρκετά).

Το Django είναι γεγονός πως αποτέλεσε μια ιδανική ταινία έναρξης! Ιδίως αν αναλογιστούμε ότι διατηρεί με απόλυτη αξιοπρέπεια την ιστορία σε μια γραμμική αφήγηση, φέρνει στην επιφάνεια μια σκοτεινή πλευρά της ιστορίας που χρειάζεται να θυμηθούμε τα διδάγματα της και πάνω από όλα μας γνωστοποιεί μέσα από τον ήρωα που δίνει και το όνομα του στην ταινία ότι ο ρατσισμός είναι μια βαθύτερη ανάγκη ανθρώπων να κυριαρχήσουν επί άλλων ανθρώπων απλά επειδή εκείνοι γεννήθηκαν με ένα κατηγοριοποιημένο χαρακτηριστικό γνώρισμα ενώ μια άλλη ομάδα με κάποιο άλλο. Και όπως λέει ο Σαίξπηρ για τη μουσική που είναι τροφή του έρωτα και της αγάπης, “συνεχίστε να παίζετε”. Και ίσως είναι το μόνο που θα σώσει κάποτε μια στενόμυαλη ανθρωπότητα που δεν εννοεί να διδαχθεί το παραμικρό, από τα φριχτά λάθη του παρελθόντος.

Ευχαριστούμε τον Αλέξανδρο Ρωμανό Λιζάρδο για την ευγενική παραχώρηση του κειμένου του.