Σκηνοθεσια: MOHAMED DIAB
Παιζουν: NELLY KARIM, HANI ADEL, EL SEBAII MOHAMED
7.2Overall Score

Η «Κλούβα» άνοιξε το δυνατό φέτος τμήμα  «Ένα Κάποιο Βλέμμα» στο φεστιβάλ Κανών και ξεχώρισε ανάμεσα σε πολύ καλές επιλογές (Η Κόκκινη Χελώνα, Πάση Θυσία, Captain Fantastic).

Τοποθετημένο στην Αίγυπτο του πραξικοπήματος του Ιουλίου του 2013 και πιο συγκεκριμένα μέσα σε μια κλούβα κατά τη διάρκεια των έντονων διαδηλώσεων που γίνονταν στη χώρα, το πολιτικό δράμα του Μοχάμεντ Ντιαμπ ξαφνιάζει ευχάριστα όχι μόνο με τα μηνύματα που προσπαθεί να περάσει αλλά και την σκηνοθετική συνέπειά του.

Δεν γίνεται βλέποντας την «Κλούβα»  να μην περάσει από το μυαλό σου η Ματωμένη Κυριακή του Πολ Γκρίνγκρας. Και στις δύο ταινίες έχουμε να κάνουμε με μία βίαιη διαδήλωση διαμαρτυρίας στους δρόμους της πόλης και ενώ είναι εκ διαμέτρου αντίθετες αισθητικά (στη ματωμένη Κυριακή η κάμερα ακολουθεί νευρικά τους διαδηλωτές και κυριαρχεί το δυναμικό μοντάζ), υπηρετούν απόλυτα το όραμα του σκηνοθέτη τους. Στην ταινία του Ντιαμπ ο οποίος υπογράφει και το σενάριο,  η κάμερα μένει κλεισμένη στην κλούβα και αρνείται να βγει από εκεί σε αντίθεση με τους υπό κράτηση πολίτες που προσπαθούν όχι μόνο να απεγκλωβιστούν αλλά και ενίοτε να λύσουν τις πολιτικές τους διαφορές σε ιδιαίτερα ασφυκτικές συνθήκες.

Ένα μεγάλο μέρος αποτελείται από εξαιρετικά στημένες, πολυπληθείς, βίαιες σκηνές δράσεις. Ο Ντιαμπ όμως μένει πιστός στην οπτική του. Βλέπουμε τα πάντα από απόσταση , είναι προφανές πως θέλει να μας βάλει στη κλειστοφοβική θέση των ηρώων του χωρίς αυτό να σημαίνει πως τα πράγματα δεν είναι έκρυθμα και εντός. Θρησκευτικές και πολιτικές αντιπαραθέσεις σε συνδυασμό με την αφόρητη και επικίνδυνη για τους γηραιότερους καλοκαιρινή ζέστη ανεβάζουν τις εντάσεις και το σασπένς ενώ στα συν της ταινίας είναι ότι δεν παίρνει θέση υπέρ κανενός ενώ παράλληλα  τονίζει τη δυσάρεστη, στα όρια του παραλόγου πολλές φορές κατάσταση,  γεγονός που υπογραμμίζεται εύστοχα από το ανοιχτό αλλά δυσοίωνο φινάλε της.

Εκεί που η ταινία υπολείπεται είναι στην ανάπτυξη χαρακτήρων. Σχηματοποιημένοι οι περισσότεροι λειτουργούν σαν αντιπροσωπευτικό δείγμα του λαού ίσως και ηθελημένα από τους δημιουργούς, αφήνουν όμως αμέτοχο το θεατή στο όποιο δράμα τους.