ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ATTILA TILL ΠΑΙΖΟΥΝ: SZABLOCS THUROCZY, ZOLTAN FENYVESI, ADAM FEKETE
9Overall Score

Είναι απερίγραπτο και σπάνιο το συναίσθημα όταν παραμένεις καθηλωμένος στη θέση σου χαζεύοντας τη λευκή οθόνη, ανακαλώντας στο κεφάλι σου την ταινία που έχεις μόλις δει. Μιλάω για τις ταινίες που μας τόσο άρεσαν πολύ, που μας ακολουθούν για πολύ καιρό αφότου τις έχουμε δει και που θέλουμε να ξαναδούμε πάρα πολλές φορές, ειδικά όταν αυτές έρχονται εκεί που δεν το περιμένουμε. Μπάζοντάς μας στο κλίμα από την αρχή, τα εξ Ουγγαρίας “Δολοφονικά Αμαξίδια” ξεκινούν με σκηνή ξύλου σε φυλακές αναπήρων λίγο πριν το εξιτήριο του πρωταγωνιστή. Ο Ρουπάζοφ πρώην πυροσβέστης, θύμα ατυχήματος , ακινητοποιημένος από τη μέση και κάτω παίζοντας ίσως το τελευταίο χαρτί για να (στην κυριολεξία ) ορθοποδήσει, αναλαμβάνει να εκτελέσει συμβόλαια ενός αδίστακτου γκάνγκστερ. Παράλληλα παίρνει στη δούλεψή του δύο παραπληγικούς πιτσιρικάδες, άτομα με ειδικές ανάγκες και αυτοί, για να τον βοηθούν στις επικίνδυνες αποστολές του, ενώ ο μεγαλογκάνγκστερ δεν παίρνει τη νέα συνεργασία με καλό μάτι.

Στο θρασύτατο με τη καλή έννοια ντεμπούτο του ο Τιλλ σνομπάρει την πολιτική ορθότητα κάνοντας μια βίαιη γκανγκστερική μαύρη κωμωδία τοποθετώντας παραπληγικούς χαρακτήρες ως μέλη συμμορίας χωρίς να τους χτυπάει στον ώμο με υποκριτική συμπόνια. Η αναπηρία τους τίθεται ως υπάρχον ζήτημα, δεν παρακάμπτεται ούτε υπερτονίζεται είναι οργανικό μέρος των όσων διαδραματίζονται, χωρίς υπερβολές, ενώ γίνεται και πρακτικός παράγοντας πρωτότυπων καταστάσεων στις κλιμακούμενες και καλοσκηνοθετημένες σκηνές δράσεις οι οποίες είναι αποτελεσματικά διασκεδαστικές.

Εκεί που η ταινία κερδίζει απόλυτα το παιχνίδι είναι στο χτίσιμο των χαρακτήρων. Ο καθηλωμένος στη καρέκλα του Ζολικα μαζί με τον παραπληγικό του φίλο αφηγούνται τις περιπέτειες τους σ’ ένα κόμικ προσπαθώντας με έναν ακόμα τρόπο να ξεχωρίσουν στο τοπικό φεστιβάλ. Παράλληλα βρίσκει στο πρόσωπο του εκτελεστή, την εκλιπούσα πατρική φιγούρα και βοηθώντας τον θέλει να αποδείξει την αυτάρκειά του μαζεύοντας τα χρήματα για την σημαντική εγχείρηση που όσο περνά ο χρόνος γίνεται όλο και πιο επιβεβλημένη. Ο άτυχος πυροσβέστης που μαζί με την ικανότητα να περπατήσει χάνει την κοπέλα του και την αυτοεκτίμηση του, βρίσκει στην παρανομία ένα ψυχολογικό αποκούμπι ενώ οι βοηθοί του στο έγκλημα είναι στην ουσία αχρείαστοι και περισσότερο αποζητά την παρέα τους. Ακόμα και ο κακός γκάνγκστερ που σιχαίνεται τα όπλα αλλά χρησιμοποιεί τα σκυλιά του που ποτέ δεν αποχωρίζεται ως φονικά εργαλεία χρησιμοποιείται εύστοχα κι αποτελεσματικά.

Το φινάλε χρήζει ιδιαίτερης μνείας γιατί όχι μόνο λειαίνει με εξαιρετικό τρόπο κάποια φαινομενικά σεναριακά κενά αλλά κλείνει με λιτά συγκινητικό και καθόλου μελοδραματικό τρόπο μία ιστορία φιλίας ενηλικίωσης, ενώ παράλληλα μας βάζει να αναθεωρήσουμε και να φιλτράρουμε υπό άλλο πρίσμα αυτό που μόλις είδαμε! Η έκπληξη της σαιζόν!

Τα ζωγραφισμένα πάνελς του πρωταγωνιστή δίνουν μια ιδιαίτερη κόμικ πινελιά.