Σκηνοθεσια: Barry Jenkins
Παιζουν: Mahershala Ali, Shariff Earp, Duan Sanderson
9.5Overall Score

Η Οσκαρική ακαδημία ανακοίνωσε την προηγούμενη χρονιά ότι θα προσπαθήσει να γίνει πιό black friendly στην προσπάθεια της να δηλώσει ότι απλά οφείλει να γίνει colour blind. Αυτό το πείραμα δεν έχει γίνει μία φορά αλλά αρκετές τα τελευταία χρόνια, πάντα όμως σκάει σαν πυροτέχνημα και μετά η πολιτική ορθότητα σβήνει το φως των βεγγαλικών. Θυμάμαι δύο τέτοια παραδείγματα τα τελευταία χρόνια: Ένα μετά την πτώση των δίδυμων πύργων και ένα τη χρονιά που το Precious κατάφερε να μπει σε αρκετές από τις κατηγορίες. Στην πρώτη περίπτωση ήταν ένα περιστατικό που ταρακούνησε όλο τον κόσμο και το αποτέλεσμα του ήταν τόσο παροδικό όσο το τσίμπημα ενός κουνουπιού. Τη δεύτερη φορά ήταν μια ταινία σπάνιας σπουδαιότητας που μιλούσε για θέματα που αγγίζουν τους καυκάσιους πάντα όμως με την απόσταση της διαφορετικότητας άρα, άθελα της και αυτή εντάχθηκε στην πολιτική ορθότητα. Γιατί τα λέω όμως όλα αυτά; Μάλλον επειδή ζούμε σε ρυθμούς Όσκαρ. Θα αρχίσω λοιπόν κάπως ανορθόδοξα λέγοντας πως αν φέτος ήταν να προστεθεί μια νέα κατηγορία στα Όσκαρ για τον καλύτερο casting director, τότε αδιαμφισβήτητος νικητής θα ήταν ο Γέσι Ραμίρεζ που συνέθεσε ένα εξαιρετικό cast για το Moonlight. Εκεί τρεις διαφορετικοί ηθοποιοί σε τρεις διαφορετικές ηλικίες θα συνθέσουν ένα χαρακτήρα, τον Σάιρον που από μικρός παλεύει να βρει την θέση του στον κόσμο μεγαλώνοντας στις φτωχογειτονιές του Μαϊάμι. Η ιστορία του θα χωριστεί σε 3 διαδοχικές ενότητες που θα περιγράψουν τα παιδικά του χρόνια, την εφηβεία του και τη μετέπειτα ενηλικίωση του. Κάθε ιστορία γίνεται πηγή ερωτημάτων ως προς τη ρατσιστική σχέση και την γκετοποίηση των εγχρώμων, τον φυλετικό “εσωτερικής διαχείρησης” ρατσισμό, τη σεξουαλική ταυτότητα. Η δημιουργία είναι πολύ παραπάνω από μια ταινία, είναι μια εσωτερική μάχη, που αναβαθμίζεται σε τέχνη λόγω της εμπνευσμένης σκηνοθεσίας και του σεναρίου από τον Μπάρι Τζέγκινς. Παράλληλα εμείς βιώνουμε τη μαγεία της εικόνας σε Moonlight αποχρώσεις (που υπογράφει φωτογραφικά ο Τζέιμς Λάξτον) και τις αντιφατικές μουσικές συνθέσεις του Νίκολας Μπρίτελ και όλα αυτά κομμένα και ραμμένα από τους Νατ Σάντερς και Τζόι ΜακΜιλλον (που άκρως δικαιολογημένα είναι υποψήφιοι για Όσκαρ φέτος).

Και εάν αναρωτιέστε προς τι όλα αυτά τα ονόματα, είπαμε it’s Oscars time. Και εάν όλοι αυτοί δεν πάρει ο καθένας τους από ένα χρυσό αγαλματάκι, σίγουρα θα μας απασχολησουν στο μέλλον. Αυτός πάντως που μπορεί αν είναι ο μεγάλος χαμένος των Όσκαρ (λόγω της πορείας-σίφουνα του La La Land), ο 38χρονος σκηνοθέτης Μπάρι Τζέγκινς, είναι φαινόμενο που ήρθε για να μείνει. Πραγματικά είναι σπουδαίο με τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία (Moonlight) της καριέρας σου να καταφέρνεις να διηγηθείς μια τόσο εσωστρεφή και διπλής ανάγνωσης ιστορία, χωρίς να χάνεις στιγμή την εσωτερικών ραφών ροή των συναισθημάτων των χαρακτήρων και επιπροσθέτως να έχεις να αντιμετωπίσεις τις τρεις διαφορετικές χρονικές περιόδους της ζωής του Σαιρον με όσες αλλαγές αποτυπόνονται τόσο αβίαστα. Ο Σάιρον είναι ένας καμβάς ζωής με πινελιές δεξιοτέχνη ψυχογράφου που χωρίς να κραυγάζει τον πόνο ή την ευτυχία που βιώνει, αποτελεί ακόμα πιο ολοκληρωμένο όλον και από τον ήρωα της ταινίας “μεγαλώνοντας”, που εκείνος πάλι είχε την ευκολία να αφηγείται τις ιστορίες ενηλικίωσης του σε πραγματικό χρόνο. Εδώ τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα και για αυτό και πιο σπουδαία αφού ο Σάιρον γίνεται ένας από εμάς, σαν ανάμνηση που ποτέ δεν ζήσαμε: Από την παιδική ηλικία που ψάχνει απεγνωσμένα το πρότυπο του πατέρα, στην εφηβική ηλικία που η δράσεις διαμορφώνουν τον χαρακτήρα και τη σεξουαλική ταυτότητα μέχρι την ενηλικίωσή που προσπαθεί να ξανάσυμφιλιωθεί με την παιδική ηλικία, το παρελθόν, τα λάθη και τα πάθη του. Με λίγα λόγια, αν με ανέβαζαν πάνω στη σκηνή για να δώσω εγώ το Όσκαρ καλύτερης ταινίας, ότι και αν έγραφε μέσα ο φάκελος θα φώναζα: And the Oscar goes to Moonlight!

Και να προσθέσω και κάτι που είναι σημαντικό που το λέω από προσωπική πείρα –όχι ανάλογη με αυτή του Σάιρον-: είναι πολύ οδυνηρό να διαφέρεις σε παιδική ηλικία, αποκαρδιοτικό να μην είσαι ένα με το σύνολο στην εφηβεία και παράξενο να αλλάζεις στην ενηλικίωση σου ως ένα αποτέλεσμα κοινωνικής θέσης και βιωμάτων τα επόμενα χρόνια. Αν κάτι μας μαθαίνει αυτή η ταινία, είναι ότι η αγάπη, σε όποια σκοτεινή, ή υποφωτισμένη από το moonlight διάθεση είναι αυτή που μας δείχνει τον δρόμο της καρδιάς.