Σκηνοθεσια: Pablo Larraín
Παιζουν: Natalie Portman, Peter Sarsgaard, Greta Gerwig
6.9Overall Score

Όταν το ερώτημα είναι σαφές και εσύ έχεις έτοιμη την απάντηση πριν καλά-καλά σου τεθεί, τότε μπορείς να καταλάβεις τη Τζάκυ, μια γυναίκα σκληρή και μεγαλομανή, που επέλεξε να μείνει στην ιστορία με τις λέξεις που εκείνη επέβαλε.

Η κομψή και πρωτότυπη αφηγηματικά δημιουργία του Pablo Larrain αξιοποιεί το θεατρικής κοπής σενάριο του Noah Oppenheim χαρίζοντας όχι μόνο στη Νάταλυ Πόρτμαν που είναι μια πολλών επιπέδων Τζάκυ αλλά και για τον Πήτερ Σαρσγκάρντ που σαν καλός συμπαίκτης παίζει πλάτη για να δώσει χώρο στην εξ ορισμού και τίτλου πρωταγωνίστρια.

Σε αντίθεση με μια συμβατή βιογραφία, η Τζάκυ χρησιμοποιώντας ένα περιστατικό –ορόσημο της ζωής της Ζακλιν Μπουβιέ Κένεντυ- και μέσα από τα γεγονότα που διαρκούν λιγότερο από μία εβδομάδα, ο θεατής αισθάνεται ότι γνωρίζει το πριν και το μετά, αυτό όμως χωρίς σκηνοθετικά παιχνίδια ή σεναριακή πρόθεση ιστορικής προ-οικονομίας. Όλα αυτά και άλλα πολλά είναι η Νάταλι Πόρτμαν που σα να κατάπιε μια ειλικρινή και καλή εκδοχή της πρώην πρώτης κυρίας, μας εκθέτει ψήγματα της ακραίας και αφυδατωμένης από συναισθήματα λογικής της Τζάκυ. Χωρίς να ανακαλύπτει την πυρηνική ενέργεια ή να αποκαλύπτει τα τερατώδη αποτελέσματα που θα έχει για την ανθρωπότητα, αυτή η ερμηνεία, η Νάταλυ Πόρτμαν είναι το Ενόλα Γκέι και η Χιροσίμα μιας απλοποιημένης αλλά τόσο πολύπλοκης αλήθειας για τη θέση του ανθρώπου στην ιστορία. Το ροζ ταγιέρ, η συνειδητή μετάβασης από τον ένα ρόλο στον επόμενο, η ασφυκτική ψυχραιμία στην επιλογή του αν θα γράψει ιστορία ή αν θα πει την ιστορία της όπως θέλει να γραφτεί στην ιστορία είναι κομψοτέχνημα και αποτέλεσμα μιας συνεργασίας σκηνοθέτη/ηθοποιού που σπάνια έχουμε την ευλογία να παρακολουθήσουμε.

Σαν μια ατελής χορογραφία από το μιούζικαλ Κάμελοτ που τόσο πολύ αγάπησε ο πρόεδρος της Αμερικής, ο θεατής έχει ένα αέναο άγχος για το στραβοπάτημα που γνωρίζει ότι όχι απλά θα παρακολουθήσει αλλά δεν θα μπορέσει και να επέμβει ώστε να το αποτρέψει. Άξια προς μελέτη για τα υποκριτικά εργαλεία που επέλεξε η Νάταλυ Πόρτμαν ως σκιά της Τζάκυ σε μία μάχη θανάτου, όχι για τη ζωή αλλά για την επιβίωση μέσα στο χρόνο.

Την ταινία παρακολουθήσαμε για πρώτη φορά στο φεστιβάλ του Τορόντο.

Ευχαριστούμε τον Αλέξανδρο Ρωμανό Λιζάρδο για την ευγενική παραχώρηση της κριτικής του.