Σκηνοθεσια: M. Night Shyamalan
Παιζουν: James McAvoy, Anya Taylor-Joy, Haley Lu Richardson
6.9Overall Score

Ένα πράγμα είναι στο μυαλό κάθε σινεφίλ που πάει να δει το “Διχασμένος” και αυτό δεν είναι άλλο από το όνομα M.Night Shyamalan. Ο δημιουργός της “6ης αίσθησης” που στο παρελθόν έχει καταφέρει να “διχάσει” κοινό και κριτικούς με την φιλμογραφία του. Σκεφτείτε λογικά: Μας χαρίζει στην αρχή το “Sixth Sense” με το απρόσμενο τέλος του, στη συνέχεια το αριστουργηματικό “Unbreakable” –που και αυτό έχει απρόσμενη κατάληξη- και λίγο καιρό αργότερα σκηνοθετεί το “Signs” που έμελλε να είναι η αρχή του τέλους μιας σπουδαίας καριέρας που φανταστήκαμε ότι θα διαγραφόταν. Ακολουθούν το “Village” που σε πρώτη ανάγνωση δείχνει απλά αποδεκτό και μετά η μια πατατιά ξεφυτρώνει μετά την άλλη: από το “Lady in the Water” στο απίστευτα βαρετό “The Happening” μέχρι την σούπερ έξτρα πατάτα με το πιο ενοχλητικό 3D στην ιστορία του κινηματογράφου, το “Avatar: The Last Airbender”. Ας μην μιλήσουμε για τη μέγιστη ταφόπλακα καριέρας, το “After Earth”. Κάπου εκεί σταμάτησα επίσημα να ασχολούμαι με τον κύριο, παρόλο που πριν ένα χρόνο, με την επιστροφή του στις low budget παραγωγές (με το “The Visit”) έδειξε πως υπήρχε μια μικρή αναλαμπή, παρ’ όλες τις αμφιλεγόμενες κριτικές.

Και ερχόμαστε τώρα στο “Διχασμένος” που έσπασε το αμερικανικό box office και θεωρείται επίσημα η επάνοδος του στο θρόνο του «mister saspence». Ο τίτλος ήδη μας προδίδει ότι η ιστορία του Kevin (James McAvoy) δεν θα είναι ΜΟΝΟ του Κέβιν αλλά αποσπάσματα από τις 23 προσωπικότητες που κρύβει μέσα του, μερικές εκ τον οποίον αποφασίζουν να απαγάγουν τρία κορίτσια. Τα κορίτσια, και τα τρία διαφορετικές προσωπικότητες με εξίσου διαφορετική δυναμική, στην προσπάθεια τους να αποδράσουν θα φέρουν στην επιφάνεια τον 24ο χαρακτήρα του Κέβιν που τυγχάνει και ο πιο δολοφονικός από όλους.

Αν και θα μπορούσε με όσα έχουμε αναφέρει παραπάνω να έχουμε μια μελλοντολογική τερατολάγνα μεταφυσική περιπέτεια, ο “διχασμένος” –παρ’ όλες τις ευκολίες του- είναι ένα αξιότιμο ψυχολογικό θρίλερ που αποκλειστικά λόγω του James McAvoy –που δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας- (καλά, ίσως να βοηθάει και η νεαρή Anya Taylor-Joy) καταφέρνει να κρατήσει εξαιρετικές ισορροπίες μεταξύ του σαχλού και του αποστομωτικού, του αφελέστατου και του εμπνευσμένου. Αυτό, μαζί με το απρόσμενο τέλος είναι ικανά να δώσουν μια νέα πνοή στο υπό άλλες συνθήκες “θρίλερ της σειράς”… Πραγματικά μέχρι λίγο πριν το τέλος και εγώ είχα “διχαστεί” πραγματικά με την εξέλιξη της ταινίας και τη θέση/σκέψεις μου πάνω σε αυτή. Τελικά βγαίνοντας έξω από την αίθουσα συνειδητοποίησα ότι αφού κατάφερα να πέσω για ακόμα μια φορά στην παγίδα που έχει στήσει άψογα ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας που ακούει στο όνομα M.Night Shyamalan, μάλλον οι προηγούμενες αποτυχίες ήταν επειδή δεν στρατολόγησε τους κατάλληλους συνεργάτες. Και ναι, η αίσθηση που σου μένει στο τέλος της ταινίας είναι ότι σε εξαπάτησε με εύκολα μέσα, αλλά πόσο δύσκολο είναι αυτό και πόσοι λίγοι το κάνουν με επιτυχία πια; τελικά το “Split” είναι η επίσημη επιστροφή του σκηνοθέτη που όλοι αγαπήσαμε. Καλώς ήρθες και πάλι λοιπόν αγαπημένε μας M.Night Shyamalan!!!