Σκηνοθεσια: D.J. Caruso
Παιζουν: Vin Diesel, Donnie Yen, Deepika Padukone
3.2Overall Score

Προβολή σε πολυκινηματογράφο (δεδομένου ότι δεν έγινε δημοσιογραφική προβολή) και ο πήχης δεν πιστεύω πως μπορεί να πάει πιο χαμηλά: Οσμή από λαδωμένο Ποπ Κορν, παγάκια να κροταλίζουν στα αναψυκτικά παρέα με τα millennial που κάνουν check in στην αίθουσα, selfies και ένα βουητό λες και πρόκειται να δεις συναυλία. Αυτό ήταν το κλίμα στην προβολή της ταινίας…

Με πρωτότυπη μετάφραση του original τίτλου “Η επιστροφή του Xander Cage” και με εύστοχη ελληνική απόδοση “XXX: επανεκκίνηση”, το reboot ενός ξεχασμένου προϊόντος βρήκε εκράν και ψάχνει κοινό. Μια επανεκκίνηση όμως απαιτεί να έχει προηγηθεί ένα κάποιου είδους εκκίνηση η οποία μάλιστα να έχει αποτύχει… Επειδή από αποτυχίες η ταινία βρίθει, ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους:

Ο Vin Diesel είναι γνώστης κάθε είδους επαναπροσδιορισμού και επανεκκίνησης αφού έχει πιάσει το νόημα του franchiseμ κάτι που απέδειξε και με τα fast & furious. Καλά καταλάβατε, το ίδιο προσπαθεί να κάνει και εδώ. Και όπως είναι λογικό όταν έχεις για σκηνικό όλοι την γη το καστ δεν θα μπορούσε να είναι ανάλογο του μεγέθους: από το Bollywood εως τη Βραζιλία και από τις πολεμικές τέχνες της Ασίας έως τα WWE της Αμερικής, το multicultural cast είναι εκεί για να προσελκύσει όσο το δυνατόν περισσότερο κοινό από τον υπόλοιπο πλανήτη -εκτός Αμερικής-. Βέβαια η επιλογή αυτών των νέων αστεριών που βρίσκονται κάπου χαμένοι σε διάφορα σημεία του πλανήτη, είμαι σίγουρος πως βγήκε ανάλογα με τους followers που είχε ο καθένας ξεχωριστά και όχι από το αν ξέρουν να ερμηνεύουν. Με άλλα λόγια μαζεύτηκε όλη η σάρα και η μάρα των τοπικλων σελέμπριτυ με την ελπίδα αυτό το ριμπούτ να κερδίσει έστω σε δημοτικότητα στις τοπικές αγορές των guest stars.

Ο μοναδικός που ξεχωρίζει απο το όλο χάος είναι ο Ντόνι Γέν, που σίγουρα θα τον δούμε και σε αλλά franchise εκτός του triple X, όμως ακόμα και αυτός έρχεται αντιμέτωπος με το φριχτό σχηματικό σενάριο -με χαρακτήρες καρικατούρες-, που ίσως βγάζει νόημα μόνο σε πεντάχρονα με πειραγμένη φαντασία και καθόλου απαιτήσεις. Περίττο να πω πως μετά το τέλος της ταινίας η μισή αίθουσα άρχιζε να χειροκροτεί αμήχανα και αυτό μάλλον γιατί αρχικά έψαχναν το like button κάπου στην καρέκλα.

Στο δια ταύτα, αν δεν θέλετε ρεαλιστική αφήγηση και αρέσκεστε στη δράση για τη δράση, αν το ποπ-κορν σας το θέλετε βουτυρωμένο με λάδι μηχανής και τα παγάκια στην κόκα-κόλα σας μοιάζουν με ring tine όταν θα κάνετε check in και like σε μία αίθουσα, τότε ο Xander Cage έχει μια ταινία για εσάς, όλοι οι υπόλοιποι προτιμήστε κάτι άλλο σε triple X, με δαντέλες, κιλοτάκια και αίθουσα βασανιστηρίων… Βίτσα και τα δύο, το ένα όμως έχει και ανθρώπινη πλευρά (και αυτό το ένα δεν είναι η κινηματογραφική ταινία που τόσο επιμελώς αποφύγαμε να κάνουμε ουσιαστική κριτική).