Σκηνοθεσια: Mick Jackson
Παιζουν: Rachel Weisz, Tom Wilkinson, Timothy Spall
5.6Overall Score

Ο Ρίτσαρντ Ράμπτον αναλαμβάνει την υπεράσπιση της ακαδημαϊκού Ντέμπορα Λιπσταντ όταν ο αυτοαποκαλούμενος ιστορικός και αμφισβήτησή του ολοκαυτώματος Ντέιβιντ Ίρβινγκ θα κατηγορήσει εκείνη και τον εκδότη της ότι υποστηρίζουν ανυπόστατα το όλον της καταστροφής του so called ολοκαυτώματος. Το δικαστήριο θα λάβει χώρα σε βρετανικό έδαφος όπου ο νόμος δεν είναι ιδιαίτερα φιλικός προς την ιστορικό και όλα όσα υποστηρίζει. Η δίκη θα μεταμορφωθεί σε ένα παιχνίδι εντυπώσεων που θα χαρίζει απλόχερα εντυπωσιακά τσιτάτα για τα πρωτοσέλιδα μέχρι το τελικό αποτέλεσμα που θα στιγματίσει μια και καλή τον Ντέιβιντι Έρβινγκ.

Η Άρνηση γίνεται κινηματογραφική κατάφαση μόνο σε όσους αγνοούσαν το περιστατικό και αποφασίσουν να παρακολουθήσουν την ταινία με άγνοια της δικαστικής εξέλιξης (που ήδη παραθέσαμε παραπάνω σκόπιμα). Με ελάχιστη δραματουργία και ανάλογο παρασκήνιο, η ταινία του Μικ Τζάκσον λειτουργεί σαν ένα παρατεταμένης διάρκειας δραματοποιημένο ρεπορτάζ παρά μια μελέτη στην ουσία της δίκης ή τους χαρακτήρες που ενεπλάκησαν. Το «δημοκρατικό» μοίρασμα στις ιστορίες των ηρώων και αντιηρώων λειτουργεί ανασταλτικά προς τον θεατή που τελικά δεν ξέρει αν οφείλει να ταυτιστεί με κάποιο χαρακτήρα ή να σταθεί κριτικά απέναντι στη μία ή την άλλη κυρίαρχη ιδεολογία που εκτίθεται.

Μερμήγκια χωρίς βασίλισσα οι χαρακτήρες ψάχνουν για τροφή σε άγονο έδαφος. Ο Τομ Γουίλκινσον διαισθάνθηκε αυτό τον κίνδυνο και επιλέγει ένα δυσκολότερο αλλά πιο αποτελεσματικό μονοπάτι: πέρα από τα προφανή –που κανονικά ένας δικηγόρος οφείλει να τα αμφισβητήσει- ενυπάρχει πρώτιστα με την επαγγελματική ιδιότητα του χαρακτήρα του και στη συνέχεια ως εναντίωσής της βλακείας, της ιστορικής βλασφημίας και της χυδαίας ελιτίστικης προπαγάνδας νεο-ρατσιστών. Ο Τόμοθι Σπολ που ερμηνεύει τον Ντέιβιντ Ίρβινγκ, διαλέγει ένα άλλο μονοπάτι, αυτό του από συνείδηση και ματαιοδοξία ρήτορα. Σε τρίτο μονοπάτι ή περισσότερο αδικημένη από το σενάριο Ρέιτσελ Βάις παλινδρομεί αμήχανα σε οδούς που μοιάζουν αδιέξοδα. Είναι στενάχωρο που ο σκηνοθέτης δεν χάραξε το δικό του μονοπάτι ή δεν επέλεξε να ενώσει τα τρία αδιέξοδα που θυμίζουν περισσότερο μονοπάτια σε μυρμηγκοφωλιά παρά αποσπασματικούς δρόμους που από επιλογή δεν πρέπει να συναντηθούν.

Ευχαριστούμε τον Αλέξανδρο Ρωμανό Λιζάρδο για την ευγενική παραχώρηση της κριτικής του.