Σκηνοθεσια: Σωτηρης Τσαφουλιας
Παιζουν: Πυγμαλιων Δαδακαριδης, Δημητρης Καταλειφος, Μανος Βακουσης
5.8Overall Score

Ένας καθηγητής εγκληματολογίας αναλαμβάνει να διαλευκάνει μια σειρά από φόνους που συνδέονται με τη θεωρία του Πυθαγόρα. Είναι αστυνομικό θρίλερ. Είναι ελληνικό. Αξίζει να το δούμε?

Ο μέσος θεατής που δεν βλέπει Ελληνικές ταινίες έχει πολύ συγκεκριμένη επιχειρηματολογία. Τα σενάρια είναι αστεία και αφελέστατα. Ξέρεις το τέλος απο τα 5 πρώτα λεπτά. Η εικόνα/ κινηματογράφηση τους είναι πρόχειρη, κακή και δεν συγκρίνεται με αυτή των ταινιών που έχει συνηθίσει να βλέπει. Οι ηθοποιοί δεν πείθουν και νομίζεις ότι βλέπεις σίριαλ τηλεόρασης. Ο σκηνοθέτης ανάθεμά τον και αν ξέρει και αυτός τι θέλει να πει και τι ιστορία θέλει να αφηγηθεί. Tο εύλογο ερώτημα είναι: κουβαλώντας τον φόβο όλων αυτών των παθογενειών, το «Έτερος Εγώ» να πάει κάποιος να το δει?

Το σενάριο του είναι καλοδουλεμένο και έχει ανατροπές. Οι εικόνες του έχουν και οπτική ποιότητα και αισθητική. Οι φωτισμοί είναι ατμοσφαιρικοί. Οι ηθοποιοί είναι αξιοπρεπέστατοι και πιστικότατοι. Και το πιο σημαντικό, ο σκηνοθέτης και ξέρει και σέβεται το είδος. Ο Σωτήρης Τσαφούλιας μπορεί και αφηγείται μια ιστορία. Σου δημιουργεί μυστήριο, σου κρατάει το ενδιαφέρον, σου κρύβει στοιχεία και στα εμφανίζει τη κατάλληλη στιγμή. Ξέρει από κινηματογραφική αφήγηση.

Φυσικά και δεν μπορούμε να το συγκρίνουμε με το Seven. Άλλωστε τι μπορεί να συγκριθεί μαζί του. Δεν είναι αριστούργημα και ούτε χρειάζεται να είναι. Δεν είναι τέλειο και φυσικά και έχει αδυναμίες. Θα μπορούσε να είναι καλύτερο? Φυσικά! Αλλά σαν σύνολο είναι αξιοπρεπέστατο. Απλά πράγματα.

Η απάντηση λοιπόν στην αρχική ερώτηση είναι: Nαι, αξίζει κάποιος να πάει να το δει. Όχι μόνο γιατί θα πληρώσει και θα δει αυτό που του χουν υποσχεθεί από τα trailers, σπάνιο πράγμα, αλλά και για να στηρίξει αυτούς τους ανθρώπους που έκαναν κάτι διαφορετικό. Δεν έκαναν ταινία weird wave, δεν έκαναν τηλεκωμωδία. Έκαναν ένα αστυνομικό θρίλερ με με serial killer και πυθαγόρεια μαθηματικά. Όσο και αν ακούγεται αστείο, το να κάνει κάποιος στην Ελλάδα μια τέτοιου είδους ταινία είναι κάτι το εξωτικό. Πιο σπάνιο, να την κάνει και καλή. Και επειδή σίγουρα θα ακολουθήσουν και άλλες ελληνικές ταινίες αυτού του είδους στο άμεσο μέλλον, το Έτερος Εγώ τους θέτει έναν ποιοτικό πήχη και τους προκαλεί να τον ξεπεράσουν.