Σκηνοθεσια: Martin Scorsese
Παιζουν: Andrew Garfield, Adam Driver, Liam Neeson
7.5Overall Score

Πόση σιωπή αντέχει μια απροσδιόριστη κραυγή σε ένα προσδιορισμένο αλλά άφατο με την υλική του μορφή πρόσωπο όπως τον θεό; Ο Σκορσέζε γοητεύεται από το παραπάνω ερώτημα και ξετυλίγει την ιαπωνική κόκκινη κλωστή μιας ιστορίας που προέρχεται από το από τα βάθη της ιστορίας, όταν Ιησουίτες ταξίδευαν στην άλλη άκρη του κόσμου για να εκχριστιανίσουν πολιτισμούς που γοητεύονταν από το θρύλο της αιώνιας ζωής. Ο ιαπωνικός κόσμος όμως μπορεί να γοητεύονταν τότε από το δυτικό μύθο της αιωνιότητας, η κουλτούρα του λαού όμως είχε μεθόδους και τεχνικές που απαγόρευαν στο δυτικό στοιχείο να αφομοιωθεί μέχρι και τον 20ό αιώνα.

1640: Δύο ιερείς στην αποστολή τους να ανατρέψουν τον θρύλο ότι ένας από το τάγμα αλλαξοπίστησε, θα ταξιδέψουν στην Ιαπωνία με διπλό σκοπό: να τον φέρουν αντιμέτωπο με την αλήθεια που εικάζουν ότι διαφέρει με τις φήμες και να βοηθήσουν περισσότερους Ιάπωνες να βρουν το δρόμο του θεού. Το ταξίδι τους, μια σύγχρονη Ιθάκη χωρίς Οδυσσέα αλλά με πολλούς μνηστήρες, θα οδηγήσει μέσω της περιπέτειας στην ανατρεπτική γνώση, ότι ο θεός σιωπά στον ανθρώπινο πόνο ακόμα και αν αυτός ο πόνος έχει προκληθεί ως omage στην πίστη. Ο πιο προσωπικός Σκορσέζε είναι ασυνείδητα ένας ελιτιστής δημιουργός: Αποφασίζει να κάνει μια ταινία για να απαντήσει σε προσωπικές του ανησυχίες παρά να ανοίξει ένα κεφάλαιο ερωτήσεων στο ίδιο το κοινό. Θεματικές ενότητες με εσωτερικό ρυθμό, συγκρούονται με ανάλογες ενότητες όταν στο σύνολο τους –ξεχαρβαλωμένες ή μη- προσπαθούν να καλύψουν αρκετές θεματικές υποδιαιρέσεις. Με χαρακτήρες όχι εμπνευσμένα διαλεγμένους για τους ρόλους και αρκετή φλυαρία για τη σιωπή, ο μεγάλος δημιουργός καταφέρνει να θέσει τελικά ένα πλάνο ερωτήσεων που χαμένες στη φιλοσοφική τους διάθεση απευθύνονται μόνο σε θεατές με ανάλογες αναζητήσεις.

Με Ιάπωνες και Πορτογάλους που μιλούν άριστα την Αγγλική, η κουρασμένη προσπάθεια θυμίζει ελαφρώς το παράδειγμα της ταινίας «Νύφες» (που ο Σκορσέζε ήταν μέρος της παραγωγικής ομάδας): δεν πραγματοποιήθηκε την εποχή που αρχικά ο δημιουργός ήθελε να τη γυρίσει (20 χρόνια πριν) με αποτέλεσμα οι σκέψεις του να διογκωθούν, προσωπικά ερωτήματα να μεταμορφώθηκαν σε προεκτάσεις τους και ο αρχικός ενθουσιασμός να έγινε πείσμα.

Τί όμως κάνει την τετριμμένη –τελικά- σε νοήματα σιωπή να είναι μια άξια προσοχής δημιουργίας; Η απάντηση είναι εύκολη: Η αγάπη ως συμπαντική έννοια, πέρα από θρησκείες και πρόσωπα, μια αγάπη ευχή και κατάρα που καταπιεσμένη –στο τελευταίο μέρος της ταινίας- ενσωματώνεται σε ένα απόσταγμα φιλοσοφίας για το ανθρώπινο είδος και την εξέλιξη του. Αυτή λοιπόν η κατάσταση όφειλε να μην παραμείνει εσαεί στον κινηματογραφικό χώρο της σιωπής και χρειαζόταν ένα δημιουργό σαν το Μάρτιν για να τη διατυπώσει με τις όποιες κινηματογραφικές ασάφειες.

Ευχαριστούμε τον Αλέξανδρο Ρωμανό Λιζάρδο για την ευγενική παραχώρηση της κριτικής του.