Σκηνοθεσια:Stéphanie Di Giusto
Παιζουν: Soko, Gaspard Ulliel, Mélanie Thierry
6.3Overall Score

Όταν διαβάζεις μια βιογραφία από τα μάτια άλλων, μπορεί να μην χαρίζεις μια ξεκάθαρη οπτική, σίγουρα όμως επιτρέπεις σε κάτι ευτελές ή κοινότυπο, να δικαιολογήσει τη διαχρονικότητα του. Η Ισαντόρα Ντάνκαν (που τόσο πολύ ύμνησε την Ελλάδα) θα μας παραπλανήσει και όχι με τον μεθυστικό χορό της. Επί περίπου μία ώρα μας έχει πείσει ότι εκείνη δεν θα είναι το επίκεντρο αλλά μια άλλη γυναίκα, που δεν βλέπει εμπόδιο την ανάγκη της να εξελίξει τον κλασσικό χορό σε μια ανώτερη τέχνη. Η Λουί Φούλερ, όπως μας προϊδεάζει το επίθετό της, μας ξεγελάει φέρνοντας τους προβολείς πάνω της και κάνοντας μας τόσο πολύ να συνταχθούμε με το μέρος της. Είναι ηρωίδα σαν τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού που το φως της κοχλάζει πίσω από το συμπαντικό χάος. Η πραγματική Φούλερ, σαν άτσαλη πιρουέτα που μετά από στραμπούληγμα προσπαθεί αν σε πείσει ότι οι άχαρες κινήσεις είναι αποτέλεσμα μελετημένης χορογραφίας και όχι αφόρητου πόνου και αισθήματος αποτυχίας, έρχεται στην επιφάνεια όταν οι 50 αποχρώσεις του γκρι της θα κάνει το αστέρι της Ισαντόρα να λάμψει. Σαν παράφραση του «Όλα για την Εύα», οι δύο γυναίκες που θα ευεργετήσουν αλλά και θα ευεργετηθούν η μία από την άλλη, θα σου δείξουν ότι η πιό όμορφη στιγμή σε ένα match point με την φτώχεια της ψυχής, είναι όταν το τελευταίο νόμισμα θα χορέψει πριν χαθεί στον υπόνομο. Η εκρηκτική Soko, θα συναντήσει τη Lili Rose Deep για αυτό το χορό της μιας πεντάρας νιάτα. Το νόμισμα όμως θα καταλήξει στην Fontana di Trevi για να γίνει πραγματοποιημένη ευχή των θεατών που θα απολαύσουν αυτή την χορογραφημένη αψημαχία του μοντέρνου και του πιό μοντέρνου, του γνήσιου και του εξαιρετικού αντιγράφου, του μαθητή και του δασκάλου που πλέον δεν διδάσκει.

 

*Ευχαριστούμε τον Αλέξανδρο Ρωμανό Λιζάρδο για την ευγενική παραχώρηση της κριτικής του