Σκηνοθεσια: Gareth Edwards
Παιζουν: Felicity Jones, Diego Luna, Alan Tudyk
8.3Overall Score

Σε ένα γαλαξία πολύ πολύ μακρυά μια πριγκίπισσα, ένας Jedai και ένας πιλότος μπήκαν σε ένα διαστημόπλοιο για να σώσουν τον γαλαξία. Δεν είναι η αρχή ενός ανέκδοτου αλλά το storyline που τα ξεκίνησε όλα και έκανε γενιές και γενιές να αγαπήσουν τον κόσμο του Star Wars. Κοντά 40 χρόνια αργότερα και 7 ταινίες μετά θα νόμιζε κανείς ότι δεν υπάρχουν πολλά πράγματα ακόμα να δούμε και να μάθουμε για Διαγαλαξιακούς Πολέμους. Εδώ μας διαψεύδει ο Gareth Edwards σκηνοθέτης του “Godzilla” μαζί με τους σεναριογράφους Chris Weitz (“About a Boy”) και Tony Gilroy (The Bourne series) και μας παρουσιάζουν μια ανεξάρτητη ταινία, με καινούριους χαρακτήρες που όμως διαδραματίζεται στον κόσμο που ήδη γνωρίζουμε και αγαπάμε. Το “Rogue One” χρονικά διαδραματίζεται πριν ακόμα αρχίσει η original τριλογία και η περιγραφή της ταινίας βασικά βρίσκεται στα opening credit του “A New Hope”. Σύμφωνα με αυτό η Επανάσταση πέτυχε την πρώτη της σημαντική νίκη με τον κλέψει τα σχέδια του Death Star από την Αυτοκρατορία. Εδώ είναι που κρύβεται ο κίνδυνος με κάθε ταινία prequel/spinoff . Ξέρουμε ήδη τι θα γίνει. Ξέρουμε ότι τα σχέδια κλάπηκαν, ότι το Death Star καταστράφηκε και ακόμα και ότι η Αυτοκρατορία ηττήθηκε. Οπότε τι καινούριο μπορούμε να μάθουμε από τη νέα ταινία και πόσο ενδιαφέρον μπορεί να είναι? Η απάντηση είναι πολλά και πάρα πολύ αντίστοιχα.

Από την αρχή που γνωρίζουμε την Jyn Erso (Felicity Jones) την ακολουθούμε από απλό θεατή της ζωής της, σε πιόνι της Επανάστασης μέχρι την ολοκλήρωση της σε ηρωίδα που παίρνει τη μοίρα της στα χέρια της και δίνει ξανά ελπίδα στην Επανάσταση. Η Jones κάνει εξαιρετική δουλειά και εδώ και μαζί με τον Diego Luna απαρτίζονται από ένα πολύ ταλαντούχο, διεθνές cast. Με την έλλειψη γνωστών ονομάτων και χαρακτήρων το “Rogue One” έπρεπε να βασιστεί σε άλλα μέσα για να επιτύχει. Το story είναι σίγουρα ένα από αυτά με την δράση να είναι αμείλικτη και παρούσα και στα 140’. Το παράπονο που είχαν πολλοί με το “The Force Awakens” ήταν ότι έμοιαζε με επανάληψη του “A New Hope” κάτι που δεν ισχύει εδώ. Επίσης του κλέβει και τον τίτλο του ‘ποιο σκοτεινού’ Star Wars αφού αυτό είναι καθαρά μια ενήλικη ταινία που ίσως δυσκολέψει γονείς με μικρά παιδιά. Για εμάς όμως τα μεγάλα παιδιά είναι η ταινία που δεν ξέραμε ότι χρειαζόμασταν. Αυτοί οι κατάσκοποι που έχουν μια απλή μνεία στην πρώτη ταινία τώρα έχουν υπόσταση, είναι ολοκληρωμένοι και πολύπλοκοι χαρακτήρες και έχουν ελπίδες και όνειρα. Ίσως ήταν ποιο εύκολο όταν απλά ήταν ανώνυμοι επαναστάτες αλλά τώρα που τους γνωρίζουμε αυτό δίνει ακόμα περισσότερη βαρύτητα στις επόμενες ταινίες. Κάποιες cameo εκπλήξεις και εντυπωσιακό CGI προσθέτουν στην μαγεία για τους fans ενώ μην ξεχνάμε ότι ο Darth Vader εμφανίζεται σε αυτή την ταινία σε όλο του το μεγαλείο. Για όσους όμως έρχονται μόνο για τα εφέ και την δράση ούτε αυτοί θα μείνουν παραπονεμένοι καθώς η επική σκηνή μάχης στην τελευταία πράξη θα ζήλευε ακόμα και ο Spielberg. Το μόνο παράπονο, αν θεωρείται παράπονο, είναι ότι την μουσική για πρώτη φορά δεν έγραψε ο John Williams αλλά ο Michael Giacchino και παρόλο που τον αγαπάω προσωπικά δεν ένιωθα ότι πάντα έδενε με την δράση. Fan ή όχι του Star Wars το franchise είναι εδώ για να μείνει με τουλάχιστον άλλες 4 ταινίες να έρχονται τα επόμενα χρόνια και αν μοιάζουν σαν και αυτή τότε το μέλλον μας είναι λαμπρό γιατί άλλωστε “ I’m one with the force, the force is with me”