Σκηνοθεσια: Thomas Vinterberg
Παιζουν: Ulrich Thomsen, Fares Fares, Trine Dyrholm
6.6Overall Score

Η νέα ταινία του Τόμας Βίντερμπεργκ με τις τόσες αυτοβιογραφικές αναφορές έχει τίτλο «το κοινόβιο» και καταγράφει τη ζωή ενός ζευγαριού που αποφασίζει να επινοικιάσει δωμάτια σε άλλα ζευγάρια στο αρκετά μεγάλο νεοαποκτηθέν σπίτι τους. Το απελευθερωτικό πνεύμα της παρέας που υποβάλλεται σε υποχρεώσεις θα παράξει ομάδες συμπαθητικών και λιγότερο συμπαθητικών συγκατοίκων χωρίς ίσα προνόμια. Το ουσιαστικό πρόβλημα αυτού του σπιτιού όμως δεν είναι τα πρόσωπα που θα υποβληθούν στη σύμβαση της συγκατοίκησης αλλά τα νέα πρόσωπα που θα μπουν στη ζωή τους, εξαρχής παρασκηνιακά και στη συνέχεια φόρα παρτίδα ως μέλη του κοινοβίου. Με πιό απλά λόγια αυτή η κομούνα θα φέρει στην επιφάνεια τα πραγματικά συναισθήματα μιας σχέσης που στους δύο οι τρεις δεν είναι πολλοί, όταν ο σύζυγος θα αποπειραθεί να εντάξει τη νέα –και κατά πολλά χρόνια νεότερη του- σύντροφο. Η γυναίκα του, ξαφνιασμένη από το περιστατικό και τον τρόπο αποκάλυψης του αλλά και υποταγμένη στη συνήθεια, θα προτείνει αυτή την απρόσμενη συγκατοίκηση, όμως με ψίχουλα καμιά αγάπη δεν είναι χορτάτη.

Η σκανδιναβικού ύφους, ηθικής και αντίληψης ταινία εκθέτει μια πονεμένη γυναίκα στην άβολη και επικίνδυνη εφαρμογή «πλάνου Β», κάτι που επιτυγχάνεται σκηνοθετικά με αριστοτεχνικό τρόπο, σεναριακά όμως σε κάνει να αισθάνεσαι ότι αρκετά στοιχεία παραμένουν ανεξήγητα και όχι από πρόθεση. Ελαφρώς παροχυμένη αλλά με τα συστατικά που συνθέτουν ένα Μπεργκμανικό χαλαρό μελόδραμα, το «κοινόβιο» μπορεί να μοιάζει κατοικία κάθε πονεμένου και ερωτικά πληγωμένου θεατή, αλλά στην ουσία ούτε προτείνει, ούτε σιωπά στα ερωτήματα που θέτει, μένοντας μετέωρο σε αυτό που θέλει να πει και αυτό που υπαινίσσεται.

 

Ευχαριστούμε τον Αλέξανδρο Ρωμανό Λιζάρδο για την ευγενική παραχώρηση της κριτικής του.