Σκηνοθεσια: Νικος Τριανταφυλλιδης
6.1Overall Score

Ο Νίκος Τριανταφυλλίδης στο κύκνειο άσμα του κάνει ένα φόρο τιμής στον δικό του ΠΑΟΚ. Το ντοκιμαντέρ αυτό είναι ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος του: 90 χρόνια ΠΑΟΚ. Κάθε σκηνοθέτης που υποστηρίζει φανατικά μια ομάδα θα ήθελε να κάνει ένα ντοκιμαντέρ για να δείξει στους μη μυημένους τη σημαίνει για αυτόν η ομάδα του. Και αυτό κάνει ο Νίκος Τριανταφυλλίδης και η ΠΑΕ ΠΑΟΚ. Δείχνει τι σημαίνει Bizim Paok. Ο δικός μου ΠΑΟΚ.

Σε έναν άνθρωπο που δεν είναι υπστηρίζει την συγκεκριμένη ομάδα φάνταζε δύσκολο να δει, πόσο μάλλον να γράψει κριτική για αυτή την ταινία τεκμηρίωσης. Και όμως μπορεί κάποιος να το παρακολουθήσει με ενδιαφέρον. Για μιάμιση ώρα μπαίνεις στον κόσμο ενός ΠΑΟΚτσή. Μαθαίνεις τι πρεσβεύει ο ΠΑΟΚ, τι σημαίνει να είσαι ΠΑΟΚ. Βλέπεις την Ιστορία του να περνάει φιλτραρισμένη από τα μάτια ενός οπαδού, με αγάπη αλλά και τη γνώση ότι αυτή θα είναι η τελευταία ταινία που θα γυρίσει. … Μια ομάδα φτιαγμένη από πρόσφυγες της Κωνσταντινούπολης που έρχεται σε σύγκρουση με τους πλούσιους και τους δυνατούς του ποδοσφαιρικού κατεστημένου της πρωτεύουσας. Με μαεστρία συνδέει τους Έλληνες πρόσφυγες που έφτιαξαν αυτή την ομάδα με αυτούς που έρχονται σήμερα. Μαθαίνεις πως ιδρύθηκε, τι συμβολίζει ο Δικέφαλος αετός, την ιστορία της Τούμπας και περνάνε μπροστά από το φακό μεγάλες μορφές του συλλόγου που βάζουν τι δική τους ψηφίδα στο μωσαϊκό της ιστορίας αυτού του συλλόγου. Και βλέπεις ότι ο αετός του ΠΑΟΚ ρίχνει την σκιά του πέρα από τον Θεσσαλονίκη, πέρα από Κωνσταντινούπολη, πέρα από τα σύνορα του Ελληνισμού.

Αν είσαι ΠΑΟΚτσής πρέπει οπωσδήποτε να το δεις. Και να το ξαναδείς, και να αγοράσεις το DVD όταν βγει και να το βλέπεις κάθε φορά πριν πας στην Τούμπα. Αν υποστηρίζεις άλλη ομάδα αλλά σου αρέσει το ποδόσφαιρο και καταφέρεις να ξεπεράσεις το οπαδικό επίπεδο θα μάθεις πολλά ιστορικά στοιχεία και θα δεις μεγάλους παίκτες και προπονητές που πέρασαν από τον ΠΑΟΚ. Το να βλέπεις στην οθόνη Βιερίνια, Γκαρσία, Σάντος και Ζαγοράκη, λίγη μπάλα να παρακολουθείς, δεν μπορεί θα σκάσεις ένα χαμόγελο. Ο Τριανταφυλλίδης καταφέρνει να σε κάνει να ζηλέψεις που η δική σου ομάδα δεν έχει κάνει ένα αντίστοιχο ντοκιμαντέρ που θα ήθελες να το δεις και να σε μπριζώσει οπαδικά πριν πας στο Καραΐσκάκη, στη Λεωφόρο, στο ΟΑΚΑ ή όπου αλλού είναι η έδρα της ομάδας σου.

Αν δεν ανήκεις σε καμία από τις 2 κατηγορίες θα δεις μια εποχή που πέρασε αλλά δεν διαφέρει και πολύ από το την σημερινή. Θα μπεις σε ένα κόσμο ποδοσφαιρικό που εμπεριέχει ιδέες, αξίες και ένα τρόπο σκέψης που κάτι θα σου δώσει, κάτι θα σε κάνει να αισθανθείς. Και σίγουρα θα καταλάβεις ότι κάθε ομάδα συμβολίζει πολύ πιο πολλά απο ένα αθλητικό σύλλογο και ένα παιχνίδι.

Ο κινηματογράφος δεν είναι μόνο για το ελίτ σινεφίλ κοινό, είναι και για αυτούς που ίσως βαριούνται να ανοίξουν ένα βιβλίο ιστορίας ή για κάποιους που μέσα από την αφήγηση ιστοριών που δεν έζησε αισθάνονται ότι βρήκαν τον αντιπρόσωπο που χρειάζονται να τους πει παραμυθάκι. Αυτό ρε παιδιά είναι ο κινηματογράφος, ο παππούς που θα σου πει ένα παραμύθι ακόμα και αν είσαι 40 ετών γομάρι. Ένα γομάρι που όπως λέει και ο παίχτης σύμβολο της κερκίδας της Τούμπας Pablo Garcia: Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς.