Ο σκορπιός ζητά από τον βάτραχο να τον περάσει στην απέναντι όχθη του ποταμού. Ο βάτραχος διστάζει, φοβούμενος πως ο σκορπιός θα τον κεντρίσει. Ωστόσο, ο σκορπιός τον πείθει με το επιχείρημα πως, αν εκείνος τον κεντρίσει, θα πνιγούν και οι δύο. Στα μέσα της διαδρομής, ο σκορπιός όντως κεντρίζει τον βάτραχο, καταδικάζοντας και τους δύο σε θάνατο. Όταν ο βάτραχος ρώτησε γιατί το έκανε, ο σκορπιός του απάντησε, “Με συγχωρείς, αλλά ήταν στη φύση μου να το κάνω“.

Η παραπάνω παραβολή παρουσιάζεται πολύ επιτυχημένα σε μία από τις κορυφαίες ταινίες της τελευταίας δεκαετίας, το Drive. Ο Ryan Gosling σε μια μοναδική ερμηνεία που δεν τον έχει συνηθίσει το ευρύ κοινό, υποδύεται έναν εσωστρεφή και μοναχικό άνθρωπο, που εργάζεται ως κασκαντέρ για ταινίες του χόλιγουντ και ως οδηγός δραπέτευσης για εγκληματίες. Ο λιγομίλητος Gosling, φορώντας το περίφημο jacket με τον σκορπιό στην πλάτη, κατά τη διάρκεια της ταινίας προσπαθεί να ξεφύγει από τη φύση του, όταν ερωτεύεται την γειτόνισα του, Irene. Στα μάτια της Irene και του μικρού της γιου, ο Gosling ονειρεύεται μια ζωή κανονική – μακριά από το περιθώριο.

Carey Mulligan (Irene), Kaden Leos (Benicio) & Ryan Gosling (Driver) DRIVE In cinemas 23rd September 2011 certificate 18 running time 100mins. For more information contact the Icon Press Office +44 (0)20 7927 6923 publicity@iconfilmdistribution.co.uk

Κανείς όμως δε μπορεί να ξεφύγει από τη φύση του.

Η σκηνή που ο Gosling βγάζει το μεταφορικό του κεντρί και τελικά κεντρίζει την Irene, έχει κριθεί από πολλούς πως είναι αχρείαστα βίαια. Όμως, θεωρώ πως ο σκηνοθέτης, Nikolas Winding Refn, ήθελε – μέσα από μια ακραία σκηνή – να μας παρουσιάσει τα συναισθήματα του πρωταγωνιστή, ο οποίος πλέον δεν έχει τίποτα να χάσει και έχει συμφιλιωθεί με το γεγονός πως δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να ζήσει μια συμβατική ζωή με την Irene.

jas-ryan-gosling-drive

Τις περισσότερες φορές όταν προσπαθούμε να πάμε κόντρα στη φύση μας, τελικά παίρνουμε μέρος σε ένα χαμένο παιχνίδι με αντιπάλους τους δαίμονες μας. Και αυτό ισχύει σε όλα τα επίπεδα της ζωής. Όποτε παίρνουμε την απόφαση να ξεφύγουμε από το comfort zone μας, πάντα υπάρχει αυτή η φωνή στο κεφάλι μας που μας κάνει να διστάζουμε και προσπαθεί να μας πείσει με τα δικά της επιχειρήματα να κάνουμε πίσω.

Είμαι μεγάλος φαν των συμβολισμών στον κινηματογράφο και το Drive είναι γεμάτο με αυτούς. Από το φοβερό του soundtrack, μέχρι τους μικρούς διαλόγους μεταξύ των πρωταγωνιστών – που κάποιοι μπορεί να τους χαρακτήρηζαν και ως filler σκηνές – με κορυφαίο τον παρακάτω, όπου ο Gosling γνωρίζει για πρώτη φορά τον κακό της ταινίας.

 

Κλείνοντας σας αφήνω με το φοβερό τραγούδι Nightcall από τον Kavinsky που συνοδεύει ίσως τους καλύτερους τίτλους αρχής ταινίας του σύγχρονου κινηματογράφου.

 

Καλή προβολή!