Σκηνοθεσια: J.A. Bayona
Παιζουν: Lewis MacDougall, Sigourney Weaver, Felicity Jones
6.7Overall Score

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο τέρας από αυτό που πλάθει η φαντασία μας. Κάθε φόβος έχει αυτή τη μοναδική ικανότητα να διπλασιάζει και να διχοτομεί τον εαυτό του ώστε να διχάζει και να αναπαράγει τον άνθρωπο πίσω από το τέρας. Αυτό το υπέροχο αλληγορικό παραμύθι που είδαμε για πρώτη φορά στο φεστιβάλ του Τορόντο θα σας μιλήσει για το τέρας πίσω από το τέρας.

Τα παραμύθια που δεν έχουν δράκο, έχουν δέντρα. Όταν τα δέντρα επιλέγουν να θεραπεύσουν η διαδικασία «αγαλλιάζω τον κορμό» σημαίνει «αποδέχομαι το εγώ, το υπερεγώ, το εμείς, το όλον». Η ιστορία είναι σαν αυτό το δέντρο που περιγράφω: είναι πολυεπίπεδη και χαοτική, εκεί που ο εφιάλτης συναντά μια δύσκολη καθημερινότητα. Ο κεντρικός μας ήρωας έχει να αντιμετωπίσει το μεγαλύτερο εφιάλτη που ένα παιδί της ηλικίας του συναντά σε ύπνο και ξύπνιο, τον επικείμενο θάνατο της μητέρας του. Η γιαγιά του, που αφήνεται να εννοηθεί ότι δεν έχει στενές σχέσεις μαζί του, θα γίνει σύντομα η ανάδοχος γονέας ή έστω θα αναλάβει αρκετές από τις μητρικές αρμοδιότητες. Ο θάνατος παραμονεύει, επισκέπτεται αλλά και αγκαλιάζει το μοναχικό πλάσμα που παράλληλα με το προσωπικό του δράμα χρειάζεται ένα υποβοήθημα για να ανδρέψει και να γίνει ικανός να προστατέψει τον εαυτό του όταν αυτό γίνει επιτακτική ανάγκη. Μη αποδεκτός στο χώρο του σχολείου με καθημερινά γεγονότα εκφοβισμού μπροστά στα μάτια του (κάποιες φορές και με εκείνον ως θύμα) θα χρειαστεί κάτι υπερβατικό για να μάθει να διαχειρίζεται την απώλεια που όλα δείχνουν ότι είναι δεδομένη σε 3 τομείς τουλάχιστον: προσωπικό χώρο (απώλεια της μητέρας), ηλικία (ενηλικίωση) και του ονείρου ως μέσο έκφρασης ελπίδας. Ο εφιάλτης έχει ήδη ξεκινήσει αλλά η αγκαλιά του είναι τόσο ζεστή και γεμάτη αγάπη.

Ποιός είπε ότι το μελόδραμα ανήκει μόνο σε ιστορικές περιόδους που το κοινό ψάχνει σανίδα σωτηρίας για τα προβλήματα του; Το μελόδραμα όταν είναι γνήσιο και από τεχνίτη σαν τον Μπαγιόνα, είναι για όλες τις εποχές και για κάθε ηλικιακή μερίδα κοινού. Το αλληγορικό ατμοσφαιρικό γοτθικό παραμύθι που θυμίζει έντονα τη Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Ντίκενς με πινελιές από Ευρωπαίο Σπίλμπεργκ είναι άκαμπτο σαν δέντρο, δροσερό σαν φθινοπωρινή νύχτα και με ένα τέλος που θυμίζει το τελευταίο φύλλο που θα πέσει στις ρίζες του υπογραμμίζοντας το τέλος μιας εποχής και την αρχή μιας άλλης. Η Φελίσιτυ Τζόουνς, καθοδηγημένη από τον Χουάν Αντόνιο Μπαγιόνα του «Ορφανοτροφείου» σαν ηρωίδα βγαλμένη από ένα κομψό μελόδραμα του Ντάγκλας Σερκ καταφέρνει και να μην σε πονάει με το δράμα της αλλά και να συμπάσχεις με τον πόνο της απώλειας και όσων αυτό συνεπάγεται για τον γιό της. Ο Λιαμ Νήσον υποδύεται το δέντρο που συνδέει με τις ρίζες του το μελλούμενο και το άπιαστο όνειρο, ρίζες και κλαδιά, όνειρο και καρδιά και όλα αυτά με τη μοναδική τονικότητα της φωνής του. Ο Λουίς Μακ Ντούγκαλ είναι αποκάλυψη: θες να μάθεις την ιστορία, το παρελθόν του και ελπίζεις σε ένα φωτεινό μέλλον για εκείνον που όμως εκ προοιμίου γνωρίζεις ότι δεν θα είναι. Το σπουδαιότερο πάντως εύρημα τις ταινίας είναι η Σιγκούρνευ Γουίβερ και η συναισθηματική της ικανότητα να ενοποιεί την αντιπάθεια και τη σιγουριά, την αποστασιοποίηση και τη σοβαρότητα, την καρδιά που χτυπά και τα παγωμένα μάτια. Για αυτές τις τελευταίες σκηνές αξίζει να παρακολουθήσεις τη ναι μεν άνιση ταινία που όμως έχει να σου δώσει με πόνο μια ελπίδα σε ρεαλιστική βάση.

Την ταινία παρακολουθήσαμε στα φεστιβάλ του Τορόντο και του Σαν Σεμπαστιάν

Ευχαριστούμε τον Αλέξανδρο Ρωμανό Λιζάρδο για την ευγενική παραχώρηση της κριτικής του.