Ανταπόκρισή από το φεστιβάλ του Τορόντο
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος
(σε συνεργασία με τον Παναγιώτη Γάκη)

Στις εγκαταλελλημένες Ολυμπιακές εγκαταστάσεις γεννιέται ο μικρόκοσμος της σύγχρονης Ελλάδας, αυτής που παρουσιάζει η ταινία Park. Οι πρωταγωνιστές, σαν σύγχρονα χαμίνια από ταινία του νεορεαλιστικού κύματος, συναντιούνται στις σπασμένες κερκίδες, κάνουν μπάνιο μαζί στους κατεστραμμένους λουτήρες (όχι για καθαριότητα αλλά ως παιχνίδι) και μεγαλώνουν παρασιτικά από το σύστημα κανόνων. Οι ηλικίες δεν έχουν σημασία γιατί όλα είναι παιδιά-αγρίμια: ένα 7χρονο αγόρι μπορεί να προκαλέσει ψυχολογική πίεση σε ένα μεγαλύτερο κορίτσι αναγκάζοντας το να χορέψει στο ρυθμό που εκείνο θα ορίσει. Τί είναι όμως αυτό που θα ορίσει την επόμενη τους μέρα και τους στόχους τους στη ζωή;

Η ταινία της Σοφίας Εξάρχου –ευτυχώς- δεν θέλει να δώσει απαντήσεις τέτοιου είδους. Σαν ένα αδιάκριτο μάτι από θρασύ παιδί, παρακολουθεί τους ήρωες της, κοιτάζει μέσα από την κλειδαρότρυπα της καθημερινότητας του και τους αφήνει να εκθέσουν εκείνοι όσα κομμάτια τους χρειάζονται να βγουν στο φως. Χωρίς δείγμα διδακτισμού εκθέτει μια κοινωνία -συντρίμμι προηγούμενου καθεστωτικού οράματος- σε μια αρένα-γήπεδο, όπου όροι και κανόνες δεν υπάρχουν για να προστατέψουν την άμυλα των ανήλικων ή ενήλικων αγωνιστών.

Έχοντας ήδη αρκετά επιτυχημένες προβολές στο φεστιβάλ του Τορόντο, έφτασε και στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν από χθες αφήνοντας άφωνο το κοινό που την παρακολούθησε. Η φεστιβαλική πορεία της ταινίας έχει όμως μόλις ξεκινήσει αφού μετά από τη χώρα των Βάσκων θα βρεθεί στην Ισλανδία και στη συνέχεια στο Φεστιβάλ του Λονδίνου, εκεί όπου πέρυσι διακρίθηκε με το μέγα βραβείο η Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη με την ταινία της Σεβαλιέ.

(Οι παρουσιάσεις του φεστιβάλ μπόρεσαν να πραγματοποιηθούν σε συνεργασία με τα υποστηρικτικά προγράμματα ενίσχυσης του TIFF)

Ευχαριστούμε τον Αλέξανδρο Ρωμανό Λιζάρδο για την ευγενική παραχώρηση του κειμένου του.