Σκηνοθεσία : Νικολά Σαντά
Σενάριο: Νικολά Σαντά
Πρωταγωνιστούν : Γκιγιόμ Κανέ, Ζεραλντίν Παισά, Στέφαν Ρεά
Διάρκεια: 99’
Διανομή: Seven Films
Ο Βίνσεντ, ένας νεαρός που διαθέτει πολλές περγαμηνές αλλά είναι κλεισμένος στον εαυτό του, δουλεύει στο τμήμα αποσκευών ενός αεροδρομίου, αρνούμενος να ακολουθήσει την καριέρα που του πρόσφεραν οι σπουδές του. Μαζί με τον συνάδελφό του τον Ζεράρ, ο Βινσέντ συνηθίζει να κλέβει αντικείμενα από τις βαλίτσες πριν από την επιβίβασή τους στον χώρο των αποσκευών. Ενώ ψάχνει τη βαλίτσα ενός διπλωμάτη, ο Ζεράρ σκοτώνεται ξαφνικά έπειτα από μια έκρηξη. Ο ιδιοκτήτης της βαλίτσας, ένας Σύριος διπλωμάτης, την παίρνει και εξαφανίζεται. Και τότε η γαλλική αντικατασκοπία στριμώχνει τον Βινσέντ και του προτείνει μια συναλλαγή : για να γλιτώσει τη φυλακή, θα πρέπει να συνεργαστεί με τις γαλλικές και τις αγγλικές μυστικές υπηρεσίες για να βρεθούν αυτοί που εμπλέκονται στην έκρηξη.
Κριτική : Όταν επισκέφτηκα το Παρίσι τον περασμένο Ιανουάριο, όλη η πόλη είχε γεμίσει με πόστερ αυτής της ταινίας του Νικολά Σαντά. Όταν, μετά από λίγους μήνες, πληροφορήθηκα ότι έρχεται στην Ελλάδα στα πλαίσια του 10ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, ζήτησα αμέσως να του μιλήσω.
Όπως θα διαβάσετε και στη συνέντευξη, που έχει δημοσιευθεί στο cinemad.gr, ο Σαντά υπήρξε κριτικός κινηματογράφου. Δεδομένο ήταν λοιπόν κι αναπόφευκτο συνάμα, στην πρώτη του ταινία να μπουκώσει όσες πιο πολλές σινεφίλ επιρροές έχει.
Λάτρης ο ίδιος του κλασικού αλλά και του μεταγενέστερου νουάρ, τι θα έκανε;, από να γυρίσει το δικό του κατασκοπευτικό θρίλερ. Η ταινία πάντως όπως και ο ίδιος ο Σαντά ως συνομιλητής είναι άχρωμη, άγευστη, άοσμη. Εν προκειμένω αδιάφορη. Για το είδος που υπηρετεί κινείται σε όρια απαλά, επιδερμικά, χωρίς πολλές εξάρσεις. Παρολαυτά είναι μια ταινία καλή. Βλέπεται, δηλαδή. Αλλά ως εκεί. Μπορείτε να τη δείτε ένα χαλαρό βράδυ και μετά να την προσπεράσετε. Δεν τρέχει και τίποτα. Μην το κάνουμε και θέμα...