Σκηνοθεσία : Μάρκος Γκαστίν
Σενάριο: -
Πρωταγωνιστούν : -
Διάρκεια: 80’
Διανομή: Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου
Όλοι είχαμε ή μια μέρα θα έχουμε την εμπειρία να κληθούμε στο δικαστήριο. Δι' ελάχιστον αφορμήν, για μία διένεξη με το γείτονα, μία διαφορά με έναν συνεταίρο ή μία διαφωνία με ένα σύντροφο, θα βρεθούμε μπροστά στο Δικαστή. Διαφορές του τίποτα, που τις περισσότερες φορές θα μπορούσαν να λυθούν φιλικά παίρνουν το δρόμο της Δικαιοσύνης. Εκεί, πέρα από τα εγκλήματα και τα πταίσματα, καταλήγουν και οι ελάχιστες διαφορές μας. Έτσι εξηγείται και η υπερφόρτωση και η περίφημη καθυστέρηση της Δικαιοσύνης στη χώρα μας. Μήπως η διχόνοια είναι πιο εξαπλωμένη απ’ ό,τι σε άλλα μήκη και πλάτη της γης, οι εναλλακτικές ειρηνευτικές μέθοδοι λιγότερο αναπτυγμένες, ο Νόμος λιγότερο σεβαστός ή η πρόσβαση στη Δικαιοσύνη πιο απρόσκοπτη; Όπως και να ‘ναι, η τοπική κοινωνία αφήνει στα δικαστήριά της τη φροντίδα να ρυθμίσει σχεδόν όλες τις διαφωνίες της, ακόμα και τις πλέον ακίνδυνες. Έτσι, η Δικαιοσύνη αποτελεί μέρος της καθημερινής μας ζωής. Έτσι, το δικαστήριο γίνεται καθρέφτης του εαυτού μας. Καθρέφτης σίγουρα παραμορφωτικός αλλά πόσο εύγλωττος.
Κριτική : Όπως μας λέει ο Μάρκος Γκαστίν στη συνέντευξη που μας παραχώρησε και θα δημοσιευτεί εδώ στο cinemad.gr σε λίγες ημέρες, σκοπός του ντοκιμαντέρ του είναι να καταδείξει το δικαστικό παράλογο στην Ελλάδα, εμβαθύνοντας με την κάμερά του σε προσωπικές ιστορίες των διαδίκων (έπειτα από έγκρισή τους, βέβαια). Όταν του σχολιάσαμε ότι η τακτική της σκηνοθεσίας του φέρνει λίγο από reality show, το αρνήθηκε, λέγοντας μας ότι εκείνος σκηνοθέτησε και μόνταρε με ήθος! Δεν θα διαφωνήσουμε, φυσικά, με τον Γκαστίν.
Η κεντρική ιδέα της "Θέμιδας" είναι εξαιρετική. Οι υπόθεσεις που παρακολουθεί είναι πρωτοδικείου, δηλαδή απλές, καθημερινές, της "διπλανής πόρτας" που λένε. Ο -βραβευμένος στη Θεσσαλονίκη για το ντοκιμαντέρ του "Μασσαλία, μακρινή κόρη" (παραγωγής 2004)- Γκαστίν κατάφερε εν τέλει (όπως γνωρίζετε απαγορεύονται οι κάμερες στα δικαστήρια) να βάλει την κάμερά του στις αίθουσες και να καταγράψει ιστορίες ατυχημάτων, επιμέλειας παιδιών, ναρκωτικών, πυρκαγιάς σπιτιών κ.ά. Ο ρεαλισμός στο απόλυτο μεγαλείο του! Χωρίς σενάριο, με μόνη ιδέα τη σύνθετη σκέψη του θεατή.
Αυτή είναι όλη κι όλη η υπόθεση της "Θέμιδας". Ένα μπανιστήρι, με την καλή έννοια, των εκατοντάδων υποθέσεων που "τρέχουν" καθημερινώς στην Ευελπίδων. Αν θέλετε, βέβαια, να με ρωτήσετε τι νόημα έχει αυτό που σας περιέγραψα παραπάνω; Η απάντηση βρίσκεται στο είδος του ντοκιμαντέρ εν γένει. Όπως είπε κι ο σκηνοθέτης Δημήτρης Αθανίτης στη συνέντευξη τύπου του Φεστιβάλ Μεσογειακού Ντοκιμαντέρ Λαυρίου 2009, "το ντοκιμαντέρ είναι ένα είδος δυσπρόσιτο στο ευρύ κοινό, γι αυτό κι όλοι εμείς καλούμαστε να το φέρουμε πιο κοντά του". Η "Θέμις" έχει την αξία της αλλά έγκειται στη γενική αντίδραση του σινεφίλ κοινού. Οσονούπω, θα δούμε!
Κάτι τελευταίο : η "Θέμις" συμμετείχε στην κατηγορία ACID του πρόσφατου Φεστιβάλ των Καννών 2009. Πήγε καλά, γράφτηκαν θετικά σχόλια, κι η ταινία ήδη διανέμεται στη Γαλλία, ενώ είναι υποψήφια για το Μεσογειακό Βραβείο Ντοκιμαντέρ αλλά και το βραβείο του Συμβουλίου της Ευρώπης.