Σκηνοθεσία: Φλοράν Εμίλιο Σίρι
Σενάριο: Πάτρικ Ρότμαν & Φλοράν Εμίλιο Σίρι, βασισμένοι στο ομώνυμο βιβλίο και ντοκιμαντέρ του πρώτου.
Πρωταγωνιστούν: Μπενουά Μαζιμέλ, Αλμπέρ Ντιποντέλ, Ορελιέν Ρεκουάν, Μαρκ Μπαρμπέ, Ερίκ Σαβέν, Μοχάμεντ Φελάκ, Λουνές Ταζαϊρ, Αμπντελχαφίντ Μεταλσί.
Διάρκεια: 108’
Διανομή: Seven Film
http://www.lennemi-intime-lefilm.fr/
Αλγερία, 1959. Καθώς οι πολεμικές επιχειρήσεις για την ανεξαρτησία της χώρας εντείνονται, ο Γάλλος υπολοχαγός Τεριέν παίρνει μετάθεση για μία από τις πιο απομακρυσμένες περιοχές της, με σκοπό να αντικαταστήσει έναν αξιωματικό που σκοτώθηκε σε συμπλοκή. Αυτός ο πόλεμος όμως απέχει πολύ από αυτό που είχε φανταστεί ο ίδιος, καθώς πέρα από τη φρίκη του, θα έχει να αντιμετωπίσει έναν βετεράνο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος είναι πρόθυμος να σκοτώσει ακόμη και τους στρατιώτες με τους οποίους υπηρέτησε παλιότερα μαζί, προκειμένου να εξασφαλίσει την ανεξαρτησία της πατρίδας του, αλλά και τον λοχία Ντουνιάκ, ο οποίος πιστεύει ακράδαντα ότι η ωμότητα αυτή μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με την ίδια μορφή βαρβαρότητας…
Ο Φλοράν Εμίλιο Σίρι σίγουρα δεν είναι ο σκηνοθέτης από τον οποίο περιμένεις το αριστούργημα. Ωστόσο, μέσω της καλύτερης στιγμής της – σύντομης – σκηνοθετικής καριέρας του, τη δραματική περιπέτεια «Διπλή Ομηρία» με πρωταγωνιστή τον Μπρους Γουίλις (ο οποίος, όπως διαβάζουμε στο δελτίο τύπου, τον επέλεξε προσωπικά, επιθυμώντας η ταινία να έχει μια ευρωπαϊκή ματιά), ο Σίρι απέδειξε ότι γνωρίζει από καλοστημένες σκηνές δράσης, αλλά και ότι κατέχει τους κανόνες του σασπένς.
Στο νέο του φιλμ, «Ο Εχθρός Μέσα Μου», προχωρά ένα βήμα παραπέρα, παρουσιάζοντας ένα εντυπωσιακά καλογυρισμένο πολεμικό δράμα με άφθονη δράση – εσωτερική και εξωτερική – και σαφές ηθικό υπόβαθρο, που ως ατμόσφαιρα και σκηνοθετικό ύφος παραπέμπει σε σχετικά πρόσφατες χολιγουντιανές παραγωγές, όπως οι «Απώλειες Πολέμου» του Ντε Πάλμα και το «Πλατούν» του Στόουν, χωρίς ωστόσο να φτάνει στα επίπεδα αμεσότητας και κλειστοφοβικού σασπένς που διέθετε το «Μαύρο Γεράκι: Η Κατάρριψη» του Ρίντλεϊ Σκοτ. Με πηγή έμπνευσης το ομώνυμο βιβλίο του Γάλλου σεναριογράφου τηλεοπτικών ντοκιμαντέρ με πολιτικό χαρακτήρα Πάτρικ Ρότμαν, ο Σίρι μας γυρίζει αρκετά χρόνια πίσω, την περίοδο που οι Γάλλοι βίωναν στην Αλγερία το δικό τους Βιετνάμ, και μέσα από την ιστορία ενός ιδεαλιστή νεαρού υπολοχαγού, ο οποίος καταφθάνει στην αλγερινή ενδοχώρα χωρίς να γνωρίζει πως ο εκεί πόλεμος δεν έχει καμία σχέση με εκείνον ενάντια στους Ναζί δύο δεκαετίες πριν, βρισκόμενος από την πρώτη στιγμή σε ανοιχτή κόντρα με τους υπόλοιπους αξιωματικούς, οι οποίοι έχουν υιοθετήσει το δόγμα «πολέμα τη φωτιά με φωτιά», επιχειρεί να… ξορκίσει δαίμονες (όσον αφορά τα της πατρίδας του), αλλά και να ανιχνεύσει κοινές παραμέτρους με σύγχρονες εκδηλώσεις εξωτερικής πολιτικής των υπερδυνάμεων, όπως η… «απελευθερωτικού» χαρακτήρα στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ.
Με τους Μπενουά Μαζιμέλ («Ανάμεσα σε 2 Άντρες») και Αλμπέρ Ντιποντέλ («Paris») να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό στους ρόλους του υπολοχαγού Τεριέν και του λοχία Ντουνιάκ αντίστοιχα, ο Σίρι ρίχνει το λόχο τους στο πεδίο μάχης ενάντια σε έναν «αόρατο» εχθρό, που επιδίδεται σε ανταρτοπόλεμο προξενώντας τους καίρια πλήγματα και ελίσσεται πολύ καλύτερα από αυτούς, καθώς παίζει εντός έδρας, πετυχαίνοντας να παρουσιάσει συνάμα μια σαφή εικόνα των «δαιμόνων» που αντιμάχονται οι δύο άνδρες, θέτοντας ρεαλιστικές βάσεις για τη φθορά της προσωπικότητάς τους, αλλά και στη σχέσεις ανάμεσά τους, αδυνατώντας να υπομείνουν μέχρι τέλος το απάνθρωπο πρόσωπο του Γαλλοαλγερινού πολέμου (τον οποίο η Γαλλική Κυβέρνηση αναγνώρισε επίσημα ως «πόλεμο» μόλις το 1999!). Σε συνδυασμό δε με την πολύ καλή δουλειά του Τζιοβάνι Φιόρε Κολτελάτσι στη φωτογραφία, η οποία θυμίζει αρκετά «Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν» και το μελαγχολικό original score του «δικού μας» Αλεξάντρ Ντεσπλά, ο «Εχθρός Μέσα Μου» προσφέρει τουλάχιστον 3 σκηνές, οι οποίες σίγουρα θα σας συγκινήσουν, χωρίς ωστόσο να εκβιάζουν τα δάκρυά σας.
Κι ενώ η εντυπωσιακά κινηματογραφημένη σεκάνς του βομβαρδισμού των Αλγερινών ανταρτών με ναπάλμ αποτελεί την κορωνίδα της ταινίας και συγχρόνως το «σημείο μηδέν», όπου ο Τεριέν συνειδητοποιεί πως δε θα είναι ποτέ πια ο ίδιος, η σεκάνς όπου εμφανίζεται να αντικρίζει για τελευταία φορά το γεμάτο μίσος βλέμμα στο πρόσωπο του νεαρού Αλγερινού, τον οποίο πρωτύτερα είχε γλιτώσει από βέβαιο θάνατο, είναι εκείνη που συνοψίζει καλύτερα το νόημα της ταινίας: ο πόλεμος μεταμορφώνει σε «τέρατα» ακόμη και τους καλύτερους από εμάς.
