Η χθεσινή πρώτη ημέρα κύλησε ομαλά, χωρίς μεγάλες συγκινήσεις, τόσο εξαιτίας των ανάμεικτων συναισθημάτων που άφησε η πρεμιέρα του «Blueberry Nights» όσο και λόγω της αμηχανίας που πάντα συνοδεύει το εναρκτήριο σκηνικό κάθε σπουδαίου κινηματογραφικού φεστιβάλ. Κι αν για μερικούς από τους παρευρισκόμενους αυτό το «μούδιασμα» έφυγε με το πάρτι που ακολούθησε της επίσημης έναρξης, η δεύτερη μέρα του φεστιβάλ των Κανών ήταν αρκετή για να εγκλιματιστούν άπαντες στο περιβάλλον αυτής της μεγάλης κινηματογραφικής γιορτής. Διότι κινούμαστε πλέον σε φουλ ρυθμούς, οι μεγάλες προσωπικότητες του χώρου καταφθάνουν σιγά- σιγά στην Κρουαζέτ, έχουμε ήδη δει σπουδαίες ταινίες που δικαιολογούν απόλυτα τη φήμη των 60 χρόνων της διοργάνωσης και επιπλέον υπάρχει διάχυτη η αίσθηση πως οι πρώτες υποψηφιότητες για βραβεία έπεσαν κιόλας στο τραπέζι. Και δεν ήταν το πολυαναμενόμενο «Zodiac» του Ντέιβιντ Φίντσερ που κέρδισε τις εντυπώσεις όλων αλλά το ρουμανικής παραγωγής «4 months, 3 weeks & 2 days», το οποίο άφησε άφωνους τους κριτικούς και μοιάζει να κλείνει περισσότερο το μάτι στο «Χρυσό Φοίνικα». 
Από την άλλη, μόνο θετικά σχόλια απέσπασε και το «The Banishment» του Ρώσου Andrey Zvyagnintsef, ο οποίος πριν από λίγα χρόνια είχε εντυπωσιάσει με την εξαιρετική «Επιστροφή», ενώ αρκετά διασκεδαστικό ήταν και το αποτέλεσμα της συνεργασίας τριών εκ των πλέον διάσημων εκπροσώπων του ασιατικού σινεμά (Τζόνι Το, Τσούι Χαρκ, Ρίνγκο Λαμ) που ακούει στο όνομα «Triangle». Σίγουρα λοιπόν μια «γεμάτη» μέρα που μπορεί να εκληφθεί και ως ένα ζεστό καλωσόρισμα για την 60χρονη επέτειο του φεστιβάλ και η οποία μας …άνοιξε την όρεξη για μεγάλες συγκινήσεις κατά το επόμενο δεκαήμερο…Των απεσταλμένων μας Νίκου Κουλαυτάκη και Κώστα Χουβαρδά
Επιμέλεια: Παντελής Μαυρομμάτης
4 months, 3 weeks & 2 days
4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 ημέρες είναι το ακριβές χρονικό διάστημα κατά το οποίο η νεαρή Γκαμπίτα βασανίζεται από την περιπέτεια της εγκυμοσύνης της. Βασανίζεται διότι η ίδια δεν θέλει να κρατήσει το παιδί, ωστόσο στην μικρή πόλη της κομμουνιστικής (τότε) Ρουμανίας η άμβλωση θεωρείται παράνομη και αν κάτι τέτοιο μαθευτεί, τότε θα στιγματιστεί για όλη της τη ζωή. Μην ξέροντας τι να κάνει, θα απευθυνθεί τελικά στη συγκάτοικο της στην πανεπιστημιακή εστία, Οτίλια, η οποία θα τη βοηθήσει τόσο ψυχολογικά όσο και χρηματικά όταν χρειαστεί. Έχοντας νοικιάσει ένα δωμάτιο σε ένα άθλιο πλην όμως ακριβό ξενοδοχείο, οι δύο κοπέλες θα συναντηθούν με τον κύριο Μπέμπε που έχει αναλάβει να πραγματοποιήσει την έκτρωση, ο τελευταίος όμως εκτός από τη χρηματική αμοιβή θα απαιτήσει και σεξουαλικά ανταλλάγματα για να κρατήσει το στόμα του κλειστό… 
Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Ρουμάνου σκηνοθέτη Cristian Mungiu (West) είχε προβληθεί κι αυτή στις Κάνες το 2002, προκαλώντας θετικές εντυπώσεις και ξεκινώντας μια περιοδεία για διάφορα κινηματογραφικά φεστιβάλ ανά τον κόσμο, μεταξύ των οποίων και αυτό της Θεσσαλονίκης. Το δεύτερο φιλμ του όμως είναι μια αποκάλυψη! Μέσα από μια μεστή και ρεαλιστική κινηματογράφηση ο Ρουμάνος δημιουργός ρίχνει μια μελαγχολική ματιά πάνω στην σκληρότητα της καθημερινής ζωής, εκθέτοντας μια κοινωνία χωρίς διεξόδους όπως αυτή έχει διαμορφωθεί στα πλαίσια ενός μη φιλελεύθερου καθεστώτος. Δείχνοντας τις δύο νεαρές πρωταγωνίστριες να είναι έτοιμες να υποστούν οποιουδήποτε είδους ταπείνωση και την καθεμιά «θυσία» να κοστίζει περισσότερο από την άλλη εκφράζει με τον πλέον «παράδοξο» τρόπο τη δίψα για ζωή, την ώρα που το σκηνικό εξαθλίωσης δημιουργεί μια επιβλητική ατμόσφαιρα. Πρόκειται αναμφίβολα για την κορυφαία στιγμή του φεστιβάλ μέχρι στιγμής και οι εξαιρετικές εντυπώσεις που άφησε δεν αποκλείεται να την οδηγήσουν σε ένα βραβείο. Zodiac
Ο αυτοαποκαλούμενος Zodiac υπήρξε ένας από τους πλέον διάσημους serial killers της Αμερικής, με ένα πέπλο μυστηρίου να καλύπτει μέχρι και σήμερα το όνομα του.
Δρώντας περί τα τέλη της δεκαετίας του ’60 και στις αρχές των 70’s έσπερνε τον πανικό στην κοινωνία του Σαν Φρανσίσκο διαπράττοντας αποτρόπαιους φόνους, ενώ η ικανοποίηση των σαδιστικών εμμονών του ολοκληρωνόταν με την αποστολή χλευαστικών σημειωμάτων προς τα αστυνομικά τμήματα της περιοχής. Ο δολοφόνος συνήθιζε να στέλνει σε εφημερίδες σειρά από γράμματα γεμάτα αινιγματικά σύμβολα στα οποία απειλούσε μικρά παιδιά και παραδεχόταν ενοχή για ανεξιχνίαστες δολοφονίες, με αποτέλεσμα ακόμη και σήμερα να μη μπορεί να προσδιοριστεί ο ακριβής αριθμός των θυμάτων του. Η προσωπικότητα του μάλιστα αγγίζει τα όρια του μύθου, καθώς ουδέποτε συνελήφθη από τις Αρχές, οι οποίες δε μπόρεσαν να σκιαγραφήσουν το πορτραίτο ενός τέτοιου ατόμου για να πλησιάσουν στην εξιχνίαση του μυστηρίου. Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες αστυνομικές ιστορίες στα χρονικά της Αμερικής ξεδιπλώνεται μαεστρικά από τον Ντέιβιντ Φίντσερ, ο οποίος βάζει στον κεντρικό άξονα της πλοκής τρεις χαρακτήρες βασισμένους σε υπαρκτά πρόσωπα (ένα δημοσιογράφο, ένα σκιτσογράφο και ένα ντετέκτιβ) για να δείξει το μέγεθος της εμμονής που συνόδευε μόνο και μόνο το όνομα του Zodiac.
Οι τρεις άντρες ήταν τόσο προσηλωμένοι στην ιδέα της σύλληψης του δράστη που έφτασαν σε σημείο να μοιάζουν οι ίδιοι εγκλωβισμένοι στο νοσηρό του κόσμο, βουλιάζοντας στη συλλογική παραφροσύνη μιας έντρομης κοινωνίας. Συνταιριάζοντας όλα αυτά τα στοιχεία με όμορφο τρόπο και συνεπικουρούμενος από τις πολύ καλές ερμηνείες των Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Τζέικ Γκίλενχαλ και Μαρκ Ράφαλο ο Φίντσερ υπογράφει μια από τις πιο αυθεντικές ταινίες με serial killers των τελευταίων χρόνων, ωστόσο δεν κατορθώνει να την πλαισιώσει με τη μαγεία που έντυσε τις προηγούμενες δουλειές του «Seven» και «Fight Club», οι οποίες σε λίγα χρόνια ενδέχεται να θεωρούνται «κλασικές». Ανασταλτικός παράγοντας για μια μεγαλύτερη απόλαυση κατέστη σίγουρα η μεγάλη διάρκεια της ταινίας (σχεδόν 160’), με τις αδιάκοπες πληροφορίες να «μπλοκάρουν» τη δράση, ενώ καθότι –λόγω αντίστοιχης θεματολογίας- η σύγκριση με το «Seven» είναι αναπόφευκτη, θα μπορούσαμε να πούμε πως η πλάστιγγα γέρνει φανερά προς το τελευταίο... The Banishment
Ακόμη μια ταινία που προβλήθηκε στα πλαίσια του Διαγωνιστικού Τμήματος και αποτελεί δείγμα εξαιρετικού σινεμά είναι και το «The Banishment» του Andrey Zvyagnintsef. Μέσα από μια επιβλητική κινηματογράφηση αργών ρυθμών και εξαιρετικής φωτογραφίας που θυμίζει έντονα έργα του Ταρκόφσκι, ο Zvyagnintsef καθηλώνει το θεατή, αφήνοντας όμως στο τέλος μια αίσθηση αμηχανίας που καθιστά αναγκαία τη δεύτερη θέαση της ταινίας για να καταλήξει κανείς σε ασφαλή συμπεράσματα. Ένα «δύσκολο» φιλμ που σίγουρα θα βρει το κοινό του και στο οποίο διακρίνονται αρκετά κοινά στοιχεία με το χαρακτήρα της Βιρτζίνια Γουλφ. 
Ο Ρώσος δημιουργός, στη δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρα, ακολουθεί από κοντά το ταξίδι μια τετραμελούς οικογένειας από την μεγαλούπολη στην εξοχή καθώς ο πατέρας αποφασίζει να πάνε να ζήσουν στο σπίτι όπου μεγάλωσε. Αυτή η διαδρομή όμως -και πολύ περισσότερο ο προορισμός- καθόλου δε θυμίζει τη συνηθισμένη πορεία επιστροφής στη Φύση, που αναζωογονεί τις σχέσεις, εξομαλύνει τα πάθη και δημιουργεί μια ψευδαίσθηση ευτυχίας. Φτάνοντας σε ένα εντυπωσιακό αλλά θλιβερό και τελικά «νεκρό» τοπίο, αυτός ο τόπος θα αποδειχθεί όντως «εξορία» για τους τέσσερις πρωταγωνιστές και κυρίως για τον πατέρα, ο οποίος δε θα αργήσει να υπερβεί τα όρια… Triangle
Το 2005 ήταν οι Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ, Φρανκ Μίλερ και Κουέντιν Ταραντίνο με το «Sin City», τώρα είναι οι Ασιάτες Τζόνι Το, Τσούι Χαρκ και Ρίνγκο Λαμ με το «Triangle».
Ασφαλώς οι δυο ταινίες δε σχετίζονται μεταξύ τους, ωστόσο αμφότερες αποτελούν τον καρπό της προσπάθειας τριών διαφορετικών ανθρώπων του σινεμά να δημιουργήσουν μια ταινία συνεργαζόμενοι- παραθέτοντας όμως ο καθένας τη δική του αυτοτελή (αλλά και αναπόσπαστη από το σύνολο) ιστορία. Στην περίπτωση του «Triangle» οι τρεις εμπλεκόμενοι είναι από τους πλέον δημοφιλείς στη Δύση Ασιάτες δημιουργούς, έχοντας στο ενεργητικό τους πάμπολλες ταινίες τρόμου και περιπέτειες, αρκετές εκ των οποίων μάλιστα αμερικανικής παραγωγής. Πιστοί στο ύφος που τους διακρίνει δημιουργούν μια απολαυστική περιπέτεια- παρωδία με στοιχεία b- movie και πολύ χιούμορ, ικανοποιώντας στο έπακρο τους λάτρεις αντίστοιχων φιλμ. Όσο για το story, αυτό περιλαμβάνει τρεις αδέκαρους φίλους, μια άκρως επικίνδυνη συμμορία κακοποιών, έναν άπιστο σύζυγο και ένα διεφθαρμένο μπάτσο, αλλά και ένα εντυπωσιακό ένδυμα στολισμένο με χρυσάφι. Όλοι θα μπλεχτούν σε ένα παράξενο παιχνίδι και θα βιώσουν επικίνδυνες καταστάσεις, αλλά στο τέλος θα πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα στη φιλία, την επιβίωση ή την απληστία… Περνά, περνά η μέλισσα
Τελειώνουμε την περιήγηση μας στην Κυανή Ακτή με το πιο αστείο ίσως περιστατικό αυτής της δεύτερης μέρας του φεστιβάλ.
Αυτό δεν είναι άλλο από την απόπειρα …πτήσης του γνωστού ηθοποιού Τζέρι Σέινφελντ, ο οποίος για τις ανάγκες προώθησης της ταινίας «Bee Movie» ντύθηκε μέλισσα και μέσω ενός μεγάλου σύρματος «πέταξε» από την κορυφή ενός ξενοδοχείου στην παραλία, όπου και απάντησε σε ερωτήσεις των δημοσιογράφων. Ο Σέινφλεντ είναι ένας από τους ηθοποιούς που δανείζουν τις φωνές τους στο νέο animation της Dreamworks (μαζί με τον Κρις Ροκ, που επίσης παρέστη στη …σκεπή) και επέλεξε το συγκεκριμένο τρόπο για να τραβήξει την προσοχή του κοινού, επιβεβαιώνοντας και τον εμπορικό χαρακτήρα του φεστιβάλ. Και μάλλον τα κατάφερε, αν κρίνουμε από το ότι η διπλανή φωτογραφία έκανε το γύρο των δημοσιογραφικών πρακτορείων…