Σε φουλ ρυθμούς με πολύ δράση και λίγες ταινίες που να αξίζουν το φεστιβάλ κλείνει σήμερα μια εβδομάδα και μπαίνει στην τελική του φάση. Ήδη συζητιούνται οι ταινίες που θα κερδίσουν τα βραβεία του διαγωνιστικού τμήματος και των παράλληλων τμημάτων, ενώ υπάρχει γενικότερος αναβρασμός, πολλές κόντρες και γκρίνια, όχι αδικαιολόγητα. Οι μονίμως παραπονεμένη Ένωση Ελλήνων Σκηνοθετών αναμένεται να τα «χώσει» σε όλους (Υπουργείο, ΕΚΚ, Φεστιβάλ) στο κοκτέιλ του Σαββάτου και περιμένουμε να δούμε ποίοι «επίσημοι» θα δώσουν το παρόν. Συναντήθηκα σήμερα με τον σπουδαίο Τούρκο Σκηνοθέτη Νουρί Μπιλγκέ Τσεϊλάν, δημιουργό της έξοχης ταινίας «Κλίματα Αγάπης» και είχαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση που θα δημοσιευτεί σύντομα στο cinemad.gr. μείνετε συντονισμένοι. Οι πιο ενδιαφέρουσες πάντως θεματικά ενότητες του Φεστιβάλ είναι το «Ματιές στα Βαλκάνια» και οι «Ημέρες Ανεξαρτησίας» με αρκετά ενδιαφέροντα προγράμματα.


Του απεσταλμένου μας Κώστα Χουβαρδά


2ο Forum Συμπαραγωγών Crossroads 

Το 2ο Φόρουμ Συμπαραγωγών Crossroads ξεκίνησε επίσημα τις εργασίες του, σήμερα, Πέμπτη 23 Νοεμβρίου στο Industry Center, στην αποθήκη 8 στο λιμάνι Θεσσαλονίκης. Παραγωγοί και σκηνοθέτες από τα Βαλκάνια και από το χώρο της Μεσογείου θα πραγματοποιήσουν συναντήσεις και συζητήσεις με τους συμμετέχοντες για τρεις μέρες με στόχο τη δημιουργία συμπαραγωγών και την προώθηση ταινιών. Ο Πρόεδρος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Γιώργος Χωραφάς, καλωσόρισε τους συμμετέχοντες στο Φόρουμ Συμπαραγωγών. «Σας εύχομαι να βρείτε στο Θεσσαλονίκη τους συμπαραγωγούς και τους συνεργάτες που ψάχνετε. Το Crossroads έχει την υποστήριξη του προγράμματος Media και αποδεικνύεται ότι είναι μια σημαντική δράση στην υποστήριξη ταινιών που σχετίζονται με την περιοχή των Βαλκανίων και της Μεσογείου. Έχει φέρει παραγωγούς ταινιών σε επαφή με το διεθνές δίκτυο  συμπαραγωγών, χρηματοδοτών και γενικότερα επαγγελματιών. Φέτος, η καλλιτεχνική διεύθυνση είναι στα χέρια μιας ειδικού, της Μαρί Πιερ Μασιά. Εύχομαι θερμά το Crossroads να βοηθήσει την περιοχή των Βαλκανίων και της Μεσογείου να ανοιχτεί στη Διεθνή Κινηματογραφική Αγορά.» Τον λόγο πήρε η καλλιτεχνική διευθύντρια του Crossroads και πρώην διευθύντρια του Δεκαπενθημέρου των Σκηνοθετών του Φεστιβάλ Καννών, Μαρί-Πιερ Μασιά. «Θα είμαι μαζί σας, θα δουλέψω μαζί σας στο πλαίσιο του Crossroads». Η κ. Μασιά σύστησε τους  συνεργάτες της και στη συνέχεια ζήτησε από τους παρευρισκόμενους να μεταφερθούν στην αίθουσα Αριστοτέλης της Αποθήκης 8 για να «συστηθούμε ώστε να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλον, μιας που θα ζήσουμε μαζί για τις επόμενες τρεις μέρες.»

 
Ανοιχτή Συζήτηση: Νέος Κινέζικος Κινηματογράφος

Πραγματοποιήθηκε σήμερα η ανοιχτή συζήτηση με θέμα τον Νέο Κινέζικο κινηματογράφο, στην αίθουσα Τζον Κασσαβέτης του λιμανιού. Οι Κινέζοι δημιουργοί συμφώνησαν πως ο κινέζικος κινηματογράφος διανύει μια περίοδο ανασύνταξης και επαναπροσδιορισμού. Ακόμη μίλησαν για την στροφή των σκηνοθετών προς την εγχώρια αγορά, σε αντίθεση με το παρελθόν, όταν ένας σκηνοθέτης ή μια ταινία έπρεπε να καθιερωθεί πρώτα στο εξωτερικό. Οι σκηνοθέτες αναφέρθηκαν επίσης στον ρόλο που παίζουν τα διεθνή Φεστιβάλ κινηματογράφου, πριμοδοτώντας ένα συγκεκριμένο είδος κινέζικων ταινιών. Όπως είπε ο Dayyan Eng, «στην Ευρώπη βλέπεις ταινίες που βασίζονται στο φολκλόρ χρώμα της χώρας και στην Αμερική ταινίες κουνγκ φου, το κινέζικο σινεμά όμως δεν είναι μόνο αυτά». Ο Zhang Jiarui υπογράμμισε ότι αυτό ευτυχώς δεν ισχύει για το αφιέρωμα που διοργανώνεται από το φετινό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και δήλωσε ευτυχής για την επιλογή των ταινιών που προβάλλονται σε αυτό. Όλοι τους, τέλος, αναφέρθηκαν στον ανταγωνισμό που ταινίες σαν τις δικές τους αντιμετωπίζουν στην εγχώρια αγορά της Κινάς, τόσο από τις κινέζικες ταινίες υψηλού προϋπολογισμού, όσο και από τα αμερικάνικα blockbusters.


Εργαστήρι: «Ιστορίες Επιθυμίας: Από τη θέαση στη λέξη»

Με την υποστήριξη του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και του τμήματος Focus, το Κέντρο Δημιουργικής Γραφής διοργανώνει το πρώτο διήμερο workshop Δημιουργικής Γραφής και Δημιουργικής Θέασης του Κινηματογράφου, για έφηβους και νέους θεατές. To workshop δημιουργικής γραφής, «Ιστορίες Επιθυμίας», αποτελείται από δύο συναντήσεις διάρκειας πέντε ωρών. Με αφετηρία την φιλμογραφία της ενότητας Focus, κινηματογραφόφιλοι ηλικίας 15-21 ετών καλούνται να αναζητήσουν εναλλακτικούς κώδικες θέασης της κινηματογραφικής εικόνας και να εφαρμόσουν την δημιουργική γραφή ως ένα πολύτιμο εργαλείο διαχείρισης του ίδιου τους του εαυτού και να προσδιορίσουν τα προσωπικά τους όρια απέναντι στην επιθυμία.  Η ιστορία του ματιού και η εξουσία μέσα από κείμενα του Ζορζ Μπατάιγ, το ορατό και το μη ορατό του Μισέλ Φουκό, το πάθος για το πραγματικό του Σλάβοϊ Ζίζεκ και η χαρτογράφηση του πάθους από τον Ζιλ Ντελέζ, απελευθερώνονται από το ακαδημαϊκό τους περίβλημα και μετατρέπονται σε πυξίδες προσανατολισμού. Η φιλμογραφία του εφηβικού πόθου και της εφηβικής αγωνίας, όπως προτείνεται από την ενότητα Focus, εμπλουτίζεται με απροσδόκητες αναζητήσεις της αλήθειας του φύλου και της φυλής στα έργα του Σπάικ Λι, της πορνογραφίας στον Ζαν Πιερ Ζενέ, του θυμού στον Τομ Τίκβερ και της πολλαπλής θέασης στο σύμπαν του Ελία Σουλεϊμάν.


Συνέντευξη Τύπου Βιμ και Ντονάτα Βέντερς

«Σε αντίθεση με τις ταινίες των περισσότερων δημιουργών που έχουν ως απαρχή μια ιστορία, όλες οι δικές μου ταινίες έχουν την απαρχή τους σε μια αίσθηση του χώρου, μια αίσθηση που μου δημιουργείται κάθε φορά που βλέπω ένα νέο τόπο - σαν να θέλει αυτός ο τόπος να αφηγηθεί μια ιστορία, να την επικοινωνήσει. Όλοι οι τόποι έχουν ένα μεγάλο φορτίο συναισθημάτων και θέλουν να μας τα μεταδώσουν. Πρέπει, απλώς, να βρεθεί η κατάλληλη ιστορία για να μας τα μεταφέρει». Αυτά δήλωσε ο Βιμ Βέντερς, στη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου που παρέθεσε μαζί με τη σύζυγό του και φωτογράφο Ντονάτα Βέντερς. Ευχαρίστησε το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την πρόσκληση, καθώς και για την εξαιρετική υποδοχή, αλλά και για το αφιέρωμα και την έκδοση στο έργο του και την έκθεση φωτογραφίας: «Έχω πάει σε πολλά Φεστιβάλ στον κόσμο, αλλά πουθενά δεν βρήκα τέτοιο φιλικό και ζωντανό περιβάλλον όσο εδώ στη Θεσσαλονίκη», είπε με έμφαση. Αναφερόμενος στη διαφορά της φωτογραφικής ματιάς του ίδιου από εκείνη της Ντονάτα, εξήγησε ότι ο ίδιος προτιμάει να τραβάει φωτογραφίες κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων των ταινιών του από τη θέση της κάμερας λήψης, σε αντίθεση με τη Ντονάτα, η οποία προτιμάει να βλέπει τις παραστάσεις που φωτογραφίζει μέσα από τη δική της οπτική: «Έτσι, η Ντονάτα είναι η μόνη που έχει δει τα πάντα στα γυρίσματα και η μόνη που μπορώ να εμπιστευτώ τη γνώμη της για την ταινία». Η Ντονάτα με τη σειρά της εξήγησε ότι το ενδιαφέρον της έγκειται στην εσωτερική κίνηση των ανθρώπων: «Αυτό που τράβηξε το ενδιαφέρον μου ήταν πώς οι ηθοποιοί φέρουν σε πέρας μια σκηνή, πώς νιώθουν, πώς συγκεντρώνονται πριν από το γύρισμα και πώς χαλαρώνουν μετά. Μ’ ενδιέφερε όλη η διάθεση του ανθρώπου πίσω από το ρόλο του ηθοποιού». Οι δύο δημιουργοί αναφέρθηκαν στον τρόπο με τον οποίο η δουλειά τους αλληλοσυμπληρώνεται: «Η Ντονάτα ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους, εμένα μ’ ενδιαφέρουν οι τόποι. Έτσι, οι δικές μου φωτογραφίες είναι έγχρωμες, οι δικές της φωτογραφίες είναι ασπρόμαυρες. Ταξιδεύουμε μαζί και βγάζουμε και οι δύο φωτογραφίες, όμως οι διαδρομές μας τελικά είναι διαφορετικές και το αποτέλεσμα είναι συνολικό: τοπία και άνθρωποι που τα κατοικούν». Απαντώντας σε ερώτηση για την πηγή της έμπνευσής του, ο Βιμ Βέντερς τόνισε πως εμπνέεται από τα ταξίδια του, τη μουσική, τη ζωή του με τη σύντροφό του, τη γνωριμία με άλλους ανθρώπους, τη διδασκαλία που τον φέρνει σ’ επαφή με νέους ανθρώπους και νέους δημιουργούς. Δεν παρέλειψε να μιλήσει και για τον τρόπο με τον οποίο ο κινηματογράφος επηρεάζει τη ζωή του: «Θυμάμαι μια φράση: “Η ζωή μου είναι ο κινηματογράφος, και ο κινηματογράφος είναι η ζωή μου”. Εγώ δεν μπορώ μάλλον να πω κάτι τέτοιο, γιατί εμένα μ’ ενδιαφέρει η εμπειρία της δημιουργίας μιας ταινίας. Η αλήθεια είναι ότι θέλω η ζωή να μπει στις ταινίες και οι ταινίες να περιέχουν τις εμπειρίες μου. Το πρόβλημα είναι πως όταν φτιάχνεις εικόνες, ως κινηματογραφιστής ή ως φωτογράφος, δεν μπορείς να είσαι ταυτόχρονα μέσα στη ζωή, διότι ζεις σε ένα άλλο παράλληλο επίπεδο, ζεις τη δημιουργία της εικόνας. Μόλις, λοιπόν, τελειώσει η ταινία, επανέρχεσαι στην καθημερινή ζωή, και δυσκολεύεσαι να προσαρμοστείς. Εγώ βρήκα έναν τρόπο να χειριστώ αυτή την κατάσταση, μέσα από τα ντοκιμαντέρ, γιατί τα ντοκιμαντέρ δεν σε απομακρύνουν από τη ζωή, αλλά αντίθετα σε δένουν στενά με την πραγματικότητα». Μιλώντας, τέλος, για τη σχέση του με τη μουσική, ο Βιμ Βέντερς εξήγησε ότι ως νεαρός ενδιαφερόταν για όλα τα επαγγέλματα και κάπως έτσι ασχολήθηκε με το σαξόφωνο. Όταν του ήρθε η ιδέα να κάνει μια μικρού μήκους ταινία, και δεν είχε τα μέσα, έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα στο σαξόφωνό του και σε μια κινηματογραφική κάμερα: «Τελικά αποφάσισα να πουλήσω το σαξόφωνό μου για ν’ αγοράσω την κάμερα. Ήταν ίσως η πιο σημαντική μέρα στη ζωή μου, πέρασα ένα σημείο χωρίς επιστροφή. Ήταν μια οδυνηρή επιλογή για μένα, αλλά κρατώντας την κάμερα στα χέρια μου ήξερα ότι είχα κάνει τη σωστή επιλογή».